A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Mirarse ao espello

Deixar un comentario

espelloSaleta escondía no máis profundo de seu ser unha luz. Nacía das súas entrañas, pero non era capaz de sacala ao exterior. Fluía polo seu corpo, pero a pel semellaba ser unha coiraza que non permitía que ningunha emoción saíse dela.

Resplandecer non era unha tarefa sinxela, necesitaba gañar confianza en si mesma e avanzar, con moita suavidade, con dozura. Sen présa, mais sempre cara diante. Era consciente de que durante o camiño habería quen permanecería, tan firmemente que a súa unión non se quebraría a pesar do tempo e da distancia. Mais era consciente de que moita xente non a comprendería, pero iso non a podía debilitar, se non facela más forte. A vida estaba chea de obstáculos que tiña que superar: experimentando, aceptando e incluso caendo na tentación de cando en vez. ¿De que serven os medos cando se enmascaran de protección?

Mirouse ao espello.  O seu reflexo devolveulle unha mirada dura, ao mesto tempo que forte. Chiscoulle un ollo. Sempre a empurraba: firme, esixente, mais sempre apoiándoa. Sorríronse cómplices. E decatouse de que a quen máis temía era a ela mesma. Pero deixouse levar polo seu lado escuro e consolidouse como muller, e deuse permiso e liberdade para crer en si mesma.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s