A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Corazóns anoados

"Amor sin ortografía" Instalación Neves Seara, 2010

“Amor sin ortografía” Instalación
Neves Seara, 2010

“Te amo como se aman ciertas cosas oscuras, secretamente, entre la sombra y el alma”,
Pablo Neruda

As súas sombras cruzáronse e nada máis rozarse quedaron enredadas nun nó. Non se viron, as súas miradas ían demasiado ocupadas ollando ao chan, buscando pasos perdidos cal decisións deixadas de tomar. Anxos sempre ás presas, andaba empurrada polas ás invisibles do tempo. Mentres, Mauro, co cello engurrado, camiñaba levado por unha treboada interior.

Anxos detívose diante do escaparate da librería a agardar. Tiña que cambiar a súa mala costume de chegar cedo aos sitios. Púxose a analizar os títulos dos libros ata que os seus ollos verdes deron co reflexo duns marróns. Estrañada deulle as costas. Os seus amigos ao fin chegaran e con eles a choiva. Apenas uns minutos de auga e xunto ao paso de peóns xa se formara un bo charco. Baixou a vista, entre as circunferencias que creaban as gotas que lle caían do pelo, viu unhas botas que non eran as súas. Preguntáronlle se se atopaba ben cando as súas cellas se arquearon. Asentiu cun sorriso.

Aínda non entraran na cafetería, e xa os agardaban catro cafés con leite ben espumosos sobre a mesa. As risas inundaron o local ao ritmo que os seus corpos pingaban o chan. Anxos, sempre conectada aos minutos ollou o reloxo. Aínda era cedo. Sorriulle ao tempo e a esfera devolveulle un sorriso que non era o dela. Comezou a remexer o café lentamente. A súa mente vagou cara o infinito. Non oía a conversa dos seus compañeiros. Perdérase no universo, ata que unha figura descoñecida se plantou fronte dela. Volveu á realidade. Pálida, mais cun sorriso para non preocupar ao resto. Encamiñouse ao baño. Deixou correr a auga. Cando considerou que estaba ben fría, limpouse a cara. Coa respiración axitada observouse no espello, pero non era o seu rostro o que lle devolvía a mirada. Quizais fora boa idea volver a casa.

Prestáronlle unha bicicleta e voou polas rúas. O semáforo estaba en vermello. Na outra beirarrúa Mauro agardaba bufando, mentres as súas botas contaban os segundos. A súa vista sobrevoou ás persoas que estaban ao outro lado da rúa. Os seus ollos cruzáronse. Mais os seus corpos non se viron malia estar unidos por un fío de araña. A luz cambiou ao verde e cada un seguiu o seu camiño.

Mauro botoulle un ollo ao ceo plúmbeo e notou como pequenas pingas lle acariñaban o rostro. Rosmou cara dentro á súa mala sorte. Semellaba que so podía sacar fotografías grises. Antes de chegar ao parque xa tiña entre as mans a cámara. Os dedos voaban pola máquina, e esta polo parque. Botoulle un ollo ás fotos sacadas. Nunha colárase un chuvasqueiro vermello. Noutra unha coleta voaba deixando un rastro de pingas. Ata unhas mans que xogaban coa choiva. “¡Curioso! Xuraría que non había ninguén”. Xirou sobre si mesmo e non viu a outra persoa. Gardou a aparato na mochila e foi á fonte a despexar un pouco a mente. Ao secar a súa boca coas mans, decatouse de que uns ollos verdes o observaban. Pestanexou con forza e cando se volveu atopar co seu reflexo a súa mirada marrón chiscoulle un ollo.

Decidiu volver a casa. O día ameazaba con rematar e precisaba desconectar. Deuse unha ducha, e sen cear tirouse na cama. Os ollos pecháronselle con cansazo. Comezou a dar voltas sobre as sabas. Corría e corría sen chegar a ningures. Unha sombra perseguíao mentres a escuridade o envolvía cada vez máis, ata que, entre o silencio, unha risa suave, morna, leda foi medrando. Mauro espertou sobresaltado. Mirou o reloxo e apenas pasaba da media noite. Intentou durmir, pero xa non podía. Colleu o libro da mesiña e mergullouse nos seus versos. Segundo ía lendo, nas entreliñas coáronse uns beizos finos, delicados. Unha boca que sorría expectante. Coa respiración axitada deixou os poemas. Lentamente o sono apoderouse del. Nos seus soños debuxouse unha silueta forte e feble a un tempo. Ao espertar esqueceuna.

As campás sinalaban as dez. Hora punta no café. Os ollos de Anxos e Mauro voaron cara a última madalena de pebidas de chocolate. O tempo detívose no intre en que ambos lanzaron as súas mans para collela. Os seus dedos cruzáronse e, ao acariñarse, un raio electrizante percorreulles cada recuncho do seu corpo ata o furado máis escuro da súa alma. As súas miradas fiáronse perdéndose un na outra, unha no outro. Apartáronse asustados, aterrados en que alguén os descubrise. Mais, ¿que hai que descubrir cando non hai nada que ocultar? Mentiras que se repiten unha e outra vez na cabeza mentres dous corazóns laten baixo a mesma frecuencia. Non había maiores imposibles que os que se impoñían eles mesmos.

Advertisements


Deixar un comentario

Sorpresa!!

Mañá será un día especial para este recuncho da rede. A partir deste 31 de xullo, o último día de cada mes, A Cova do Lobo contará coa colaboración dunha persoa que aportará a este espazo unha foto ou ilustración. Non importará que chova, neve, ventee, ou faga sol. Inspirado nela, Eumesma, creará un relato, que sairá puntualmente.

Así que todo o mundo atento a este mércores! Agardo que o gocedes, porque para min significa moito este intercambio de traballos. Xa que tou, aproveito para agredecerlle aos Artistas o seu traballo. Non desvelarei nomes. É unha sorpresa! So direi que paga a pena botarlles un ollo 😉 Vémonos nesta fraga inmensa!


Deixar un comentario

Burato negro

buratobrancoSentía como as agullas do espertador tradeábanlle a cabeza. Deitada na cama miraba cara o teito sen ver realmente nada. Os pensamentos voaban pola mente, mais non lle apetecía poñerlles orde. Semellaban un enxame ansioso por atopar unha colmea, pero ela, polo momento, non lla ía dar. Non tiña forzas para colocar cada sentimento no seu caixón, cada pensamento nun estante. Que máis daba?

Xirouse cara a fiestra. As sabas escorréronselle deixando ao descuberto as súas costas. Non se volveu tapar. Non sentía o frío da noite que acariñaba a súa pel núa. Non lle importaba, como tampouco que a almofada caera. Xa a recollería. Ou non. Pechou os ollos, mais a luz do farol traspasaba o vidro, as cortinas e as súas pálpebras. Abriunos e deixou que a cor laranxa inundase a súa cabeza. Pero non sentía a súa calor.

Sabía que alá na escuridade do universo a lúa vixiaba. As estrelas xogaban a crear formas competindo coas nubes. Abaixo, na terra, uns sorrían cos soños, outros estremecíanse polos pesadelos. Había quen bailaba baixo o ceo, quen se namoraba e quen quebraba. Que había ollos que non se despegaban da película, das liñas do libro, do ordenador. Ouvidos que seguían atentamente á locutora da radio, a súa canción favorita, os contos lidos antes de durmir, promesas eternas. Quen observaba por primeira vez a noite, e quen se mergullaba nela para sempre. Ata seguramente, houbera unha persoa que, coma ela, non vía o que había trala luz da rúa. Mais nada diso lle importaba.

Por non ter, nin tiña ganas de pechar os ollos. Ata que finalmente o sono, murmurándolle o balar das ovellas, logrou que quedase durmida. Mais resistíase a soñar, igual que a rir e a chorar, mentres o furado negro no que se convertera o seu corazón seguía medrando sen control.


Deixar un comentario

Pantasmas da soidade

lucesPediu axuda. Non a berros, se non coa mirada, con murmurios que a penas se escoitaban. Con bágoas silenciosas que se mesturaban coas pingas invisibles da néboa. Quizais ese fóra o erro: non dicir o que sentía sen máis.

Aínda así era unha pantasma, e os espíritos non se ven. Séntense de cando en vez, pero máis nada. Un calafrío, un roce, unha vela que treme cando non corre o ar, unha sombra que se oculta entre a penumbra, un reflexo nun charco e pouco máis. Os vivos sempre evitan a mirada dos mortos. Si, pode que inconscientemente, mais sempre apartan os ollos.

Dende que se esvaecera sentíase soa. A súa única compañía era a brisa das noites, a brétema das mañás e a choiva do solpor. Pero elas non podían facer nada por axudala. Só observar como vagaba con pena entre a xente, perdida entre os segundos que marcan, impasibles, as agullas dos seus reloxos.

Estaba atrapada ao outro lado do espello. Recollía suspiros, promesas lanzadas ao ar, palabras esquecidas, risas e saloucos. Con eles tecía teas de arañas coas que cazar soños e así, nas noites de lúa nova, deixar de sentir que estaba soa.


2 Comentarios

As pegadas agochadas

pegadaspraiaDin que o mar borra as pegadas con cada lambido que dan as súas ondas. Mais en realidade róubaas, escóndeas e gárdaas para que non se perdan. Porque cada unha delas agocha algo de quen a deixou, con forza ou timidamente, esquecida na beira do mar.

Unhas gardan medos, outras preocupación. Outras soños, ilusións. Baleiros que necesitan ser cubertos polos murmurios da auga. Silencios que precisan ser apagados cos aloumiños das mareas.

Si, o mar quítaas dos areais para logo, cando os ceos choran, poder cubrirnos cos sentimentos que críamos ter esquecidos. Mais só están ocultos no corazón dunha buguina, por iso elas murmuran os segredos do mar.


Deixar un comentario

Dubidosamente dubitativa

outrocafeO espertador soou ás sete. Sabía que o tempo nunca lle chegaba a nada. Arrastrou os pés ao baño. Ao saír da ducha mirouse fixamente no espello. Hoxe o pelo solto. Non, mellor recollido que o sol decidira retornar e seguro que facía calor. Cuberta cunha toalla foi a enfrontarse ao armario. Abriuno de par en par. Ducias de perchas agardaban o seu veredicto. “Non teño roupa”. Mordeu o beizo inferior. Colleu a percha dos pantalóns. Volveu a colocala no seu sitio. “Mellor de vestido”. Mirou o reloxo. “¡Merda! As oito en media e aínda non almorcei.”

Baixou correndo as escaleiras e saíu da casa. “Será mellor que colla o bus”. Aínda que podía tardar. O tráfico a esas horas era calquera cousa menos fluído. “E seguro que irá cheo. Mellor vou camiñando e así collo un café”. Mais, ¿cal era o mellor camiño? Podía ir polo parque. Así atallaría e como non habería moita xente podería perderse nos seus pensamentos sen temor a chocar con algunha. Pero non pasaría pola súa cafetería favorita. “E está tan bo o seu café…” Decidiu ir polo centro.

A espuma do leite manchoulle o beizo superior. A súa lingua, lambona, limpouno. Sorriu ao aire. Sen embargo devolveulla o rapaz que camiñaba ao seu carón, que entrou tras ela despois de abrirlle a porta. “Puntual coma sempre. Algún día terei que dicirlle algo, mais, ¿que? Seguro que pensa que son parva”. Ademais cada vez que o cruzaba as palabras atoábanselle na gorxa.

“¡Ai Saleta! Xa estás outra vez dándolle voltas e voltas aos pensamentos. Non fas máis que marealos.” E firmemente dubitativa decidiu falarlle na hora da comida. “O peor que me pode pasar é que me espete un non”. Tragou saliva e dirixiu a súa concentración ao traballo, sempre tan ben resolto.


Deixar un comentario

A subida cara as estrelas

escaleirasUn chanzo máis. Xa estaba sen folgos a pesares de ter todo o ar do universo para ela. Outro máis cara o ceo. Ao seu redor todo eran penumbras e sombras. Aínda non albiscara outra cousa que  escuridade. Pechou os ollos. Sentía frío e soidade. Outro paso.

Deixaba moito atrás. O que quería, amaba. Cos que ría e choraba. Non se quitaba da cabeza que era unha viaxe que debía facer soa. Sen embargo, sentía que no seu corazón durmido bailaban bolboretas que lle murmuraban palabras de cariño. Aloumiños que sempre levaría con ela. Botaríaos tanto de menos…

O seu reflexo esvaecérase nos primeiros chanzos. E a súa sombra estaba preto de seguir o seu exemplo. Pronto sería ela quen se disiparía como a néboa do amencer. Mais antes tiña que acadar as estrelas. Seguro que desde alí podería dicirlles que sempre estaría ao seu carón. Vixiaría cada soño, e viviría con eles cada realidade. Aínda que non a puideran ver. Para asegurarse de que a sentirían, decidira partir o corazón da súa alma en pequenos anaquiños que sempre coidarían daqueles cos que tardaría en encontrarse. Ou iso agardaba. Mentres, esperaríaos na face oculta da lúa. Agora tiña que subir outro banzo máis.