A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Dos

"Nunca es tarde"

“Nunca es tarde”, fotografía de Patricia Cortijo Oncala

Sentada en el borde de la cama recién hecha ató las zapatillas con fuerza. Un nudo apretado difícil de deshacer. Una lazada doble, no perfecta, pero casi. Bien anclada a la tierra. Salió de casa con pasos firmes, seguros, que se mantendrían aunque el día se pintase de gris y se volviese pesado.

Sus labios siempre dibujaban una sonrisa. Estaba convencida de que no había arma más poderosa que esa, siempre capaz de abrir cualquier puerta por muy fuertemente cerrada que se hallase. Sin embargo, sus ojos, profundos como la selva más verde, parecían engullir a quien se atreviese a zambullirse, o perderse, en ellos. Sólo quien la conocía de verdad sabía interpretar la conjunción mágica que se formaba entre su mirada y su boca. Su sonrisa podía albergar el enfado más grande y la serenidad de su mirar ocultar una dura lucha de pasiones.

Pero muy pocos eran capaces de darse cuenta, porque ella, como un árbol viejo, sereno, clavaba los pies en la tierra. Y detrás de su mesa escuchaba y escuchaba a los demás, con sus bullicios interiores, mientras anudaba los suyos, enjaulándolos tras barrotes de dudas, miedos e inseguridades que nunca dejaba ver.

O casi nunca. Al caer la noche, la luna nueva, cómplice, observaba, escondida, cómo se preparaba para volar. Se calzaba las zapatillas y, con delicadeza, las ataba a lo largo de sus piernas. Los cordones eran como una suave caricia. La lazada no la aprisionaba. Más bien todo lo contrario, le hacía cosquillas que le llegaban al corazón, obligándola a soñar con largas alas tan negras como sus zapatos de punta. Muchas bailarinas se quejarían de lo duro que es ese calzado, pero ella llevaba tantos años unida a la tierra, que sus pies habían conseguido una fuerza que se extendía del suelo a sus piernas.

Se miraba al espejo que colgaba torcido en la pared y no se veía a ella. Su cabellos oscuros, libres, se sumaban al roce de la tela de sus pies, seduciendo su piel blanca como un mar de niebla. Entonces izaba los brazos. Quien la estuviese observando no dudaría que las yemas de sus dedos acariciaban el cielo, como si un hilo invisible la sujetase para no que tuviese miedo a caer.

Su cuerpo era todo equilibrio. Las luces y las sombras borraban su edad y se mezclaban en sueños que pensaba cumplir aunque fuese más allá de la muerte. El aire que penetraba su cuerpo, burbujeaba en cada célula de su ser, dándole el tono liviano suficiente para flotar como si estuviese en un mar en calma.

Su postura distaba mucho de la rigidez que mantenía durante el día. Su cuerpo liberaba el alma a un tiempo que su espíritu desataba las ligaduras que la apresaban. Entonces, siguiendo el ritmo de la música que nacía de su mente, sus músculos se mecían en un compás que muchos considerarían tribal, pero que en realidad, si uno prestaba atención, vería que mezclaba desde cisnes grises, hielos agrietados a fantasmas invisibles que la levantaban con la ligereza de las plumas.

Hasta que, exhausta, caía en la cama, deslizándose sin saber muy bien cómo entre las mantas. Mientras, las estrellas, al otro lado del cristal, se reían divertidas, orgullosas por los sueños de danza que, inconscientemente, cada día se hacían más reales. No hay más imposibles que los que se pone una misma.

A la mañana siguiente el despertador volvería a sonar. Sus manos peinarían una larga cola de caballo antes de atar sus zapatillas. Y así, toda ella anudada, caminaría firme y fuerte por las calles llenas de gente, sin darse cuenta de que era un poco más libre.

Advertisements


Deixar un comentario

Dúas

"Nunca es tarde"

“Nunca es tarde”, fotografía de Patricia Cortijo Oncala

Sentada no borde da cama que acababa de facer atou as zapatillas con forza. Un nó apertado difícil de desfacer. Unha dobre lazada, non perfecta, pero case. Ben ancorada á terra. Saíu da casa con pasos firmes, seguros, que se manterían aínda que o día se volvese gris e pesado.

Os seus beizos sempre bosquexaban un sorriso. Estaba convencida de que non había arma máis poderosa que esa, capaz de abrir calquera porta por moi fortemente pechada que parecese. Sen embargo, os seus ollos, profundos coma a selva máis verde, semellaban engulir a quen se atrevese a mergullarse, ou perderse, neles. So quen a coñecía de verdade sabía interpretar a conxunción máxica que se formaba entre a súa mirada e a súa boca, pois un sorriso podía atrapar o enfado máis grande e a serenidade do ollar ocultar unha dura loita de paixóns.

Pero moi poucos eran capaces de darse conta, porque ela, coma unha árbore vella, serena, cravaba os pés na terra. E detrás da súa mesa escoitaba e escoitaba aos demais nos seus bulicios interiores mentres ela, anoaba os seus, engaiolándoos tras barrotes de dúbidas, medos e inseguridades que nunca deixaba ver.

Ou case nunca. Ao chegar a noite, a lúa nova, cómplice, observaba ás agachadas como se preparaba para voar. Calzaba as zapatillas e, con delicadeza, anoábaas ao longo das súas pernas. Os cordóns eran coma unha suave caricia. A lazada non a aprisionaba. Máis ben todo o contrario, facíalle cóxegas que lle chegaban ao corazón, obrigándoa a soñar con longas ás tan negras como os seus zapatos de punta. Moitas queixaríanse da dureza dese calzado, pero ela, levaba tantos anos unida á terra, que os seus pés acadaran unha forza que se estendía, dende o chan ata as súas pernas.

Mirábase ao espello que colgaba torto na parede. E non se vía a ela. Ceibes, os cabelos escuros sumábanse ao roce da tea dos seus pés, seducindo a súa pel branca coma un mar de néboa. Entón izaba os brazos. Quen a vira non dubidaría que as xemas dos seus dedos acariñaban o ceo, coma se un fío invisible a suxeitara para que non tivese medo a caer.

O seu corpo era todo equilibrio. As luces e as sombras borraban a súa idade e mesturábanse en soños que pensaba cumprir aínda que fose máis alá da morte. O ar que penetraba no seu corpo, burbullaba en cada célula do seu ser, dándolle o ton livián suficiente para flotar coma se estivese nun mar en calma.

A súa postura distaba moito da rixidez que mantiña durante o día. O seu corpo ceibaba a súa alma a un tempo que o seu espírito desataba as súas ligaduras. Entón, seguindo o ritmo da música que nacía da súa cabeza os seus músculos mexíanse nun compás que moitos considerarían case tribal, mais que mesturaba dende cisnes grises, xeos agretados a espíritos invisibles que a elevaban coa lixeireza das plumas.

Ata que, exhausta, caía na cama, deslizándose, sen saber moi ben como entre as mantas, mentres as estrelas, ao outro lado do cristal, rían divertidas, orgullosas polos soños de danza que, inconscientemente, cada día se facían máis reais. Non hai máis imposibles que os que se pon unha mesma.

Á mañá seguinte, o espertador volvería a soar. As súas mans peitearían unha longa cola de cabalo antes de atar as súas zapatillas. E así, anoada toda ela, camiñaría firme e forte polas rúas ateigadas de xente, sen decatarse de que era un pouco máis libre.


Deixar un comentario

Era a miña amiga

árboresSempre estivera alí. Dende a creación do mundo, polo menos do seu. Escalara ata a póla máis alta, escondera tesouros entre as súas raíces. Durmira aos seus pés e intentara voar dende ela coma os paxaros que se escondían entre as follas. Cos amigos construíra unha cabana nas alturas que se levou a primeira treboada do outono. Colgara o bambán onde deu o seu primeiro bico. Tocara a guitarra amparado pola súa sombra, e lera ducias de libros coas pernas mexéndose no ar…

Sen embargo, esa enorme árbore que se erguía, impasible ao paso de tempo, xa non estaba. Arrebatáranlla ás agachadas, cando sabían que non estaría para queixarse, que non podería atarse ao seu tronco protexéndoa co seu corpo.

Dixéranlle que molestaba, que non pegaba co aire de modernización que chegara á vila. “Coma se fose un xersei pasado de moda”, pensaba mentres os miraba cunha mestura de rancor e vinganza. A cousa non ía quedar así coma que se chamaba Antonio.

Así, unha noite de lúa chea, espertou ao seu neto e ambos partiron cunha pa na man. Ao día seguinte un pequeno castiñeiro aferrábase con forza ao chan ante o sorriso, cómplice, da veciñanza, que non lle quitaba ollo de enriba, como se fose un neno ao que, pasase o que pasase, había que protexer.


Deixar un comentario

A chamada da Lúa

luacheaSentíase coma unha bolboreta nocturna. Un insecto atraído pola luz brillante da Lúa chea. Quizais se estendía as súas quebradizas ás lograra achegarse a ela sen queimarse. Aínda que a vía tan distante…

Porén,  a Lúa, caprichosa, orgullosa, murmuráballe con frialdade de día e con ardor ás noites. E coas verbas que se levaba o vento chegáballe. Impulsaban as súas grises ás, facéndolle posible calquera horizonte imposible.

Soñando, suspirando, gustáballe observala dende o farol que non era máis ca un pobre  substituto. Aínda que lle daba calor e seguridade e xa lle collera certo cariño. Mais non era o que realmente quería. Desexaba voar lonxe, lonxe, aínda que ardera no intento cría que pagaba a pena.

Non podía evitar apreciar todas as súas faces, ata a máis escura, ou a que non lle ensinaba a ninguén. Facíana máis próxima. Coma se en calquera momento puidera achegarse á Lúa e facerlle un mimo. Si, quería voar xunto a ela.


Deixar un comentario

A deseñadora de pontes

 

ponteSempre tivera afección ás pontes. Un pracer que case acariñaba a obsesión. Gustábanlle porque o máis profundo do seu ser murmuráballe que sempre unían, nunca separaban. Sabía que cruzar as augas non era tarefa doada, e menos cando as mareas xogaban coa lúa ou os ríos debuxaban remuíños capaces de roubar espíritos.

Xa de nena soñábaas e vivíaas. Sempre sólidas. Era igual que fosen de madeira, ferro ou formigón. Que se balanceasen a cada paso sobre a auga ou se mantivesen ríxidas sobre a terra. Para ela o importante era que achegaran ao querido, desexado, anhelado, estrañado.

Marianela era moi consciente de que a mellor forma de facer dano era destruír as pontes, porque sabía que ían máis aló de algo físico. Por iso, para que realmente funcionasen tiñan que ter algo máis. Algo máxico, emocional. Así cando estendía os seus planos nas mesas dos seus compañeiros de traballo, baixo o sorriso, os seus beizos musitaban feitizos que sempre as manterían a salvo. Porque o segredo que ocultaban as súas pontes era a paixón. O fervor que espertaba cruzalas, ben pola atracción, ben polo rexeitamento, do que había ao outro lado.


Deixar un comentario

Os demos tamén queren soñar

luzentebraDende as tebras abafantes só vía lume e fume negro. De cando en vez unha raiola coábase pola ventá. Botaba de menos as súas plumíferas ás. Dende que se volveran de escamas, dáballe a sensación de que sempre as levaba varrendo o po cinsento da súa rúa do inferno.

Noite e día día e noite, eran sempre iguais. De cando en vez gustáballe amolar a aqueles que ousaban non crer nel. Como non tiña permitido soñar coábase nas súas fantasías e xiringábaos ata convertelas en bos pesadelos. Para el non había nada mellor. As persecucións e caídas, quedaban curtas comparadas coas festas que montaban cando se xuntaban varios nunha cabeza.

Porén, levaba unha tempada aburrido. Aflixido pola perda das súas plumas desexou unha e outra vez recuperalas.  Así podería voar a calquera lugar escuro e brillante. Comezou a soñar con elas noite si e noite tamén. Ata que nunha suplicoulle á lúa nova. Ela mirouno cos seus escuros ollos e transportouno a un soño distinto a todos os que vira. Unha sublime anxo da morte soñaba con solpores de lume.

O seu sorriso burlón curvouse ata ser unha liña maléfica. De puntillas situouse ás súas costas. Non podía deixar que o vira. “Maldita lúa”. Molestar aos anxos escuros nunca era unha boa idea. Pero xa que estaba aí, ¿por que non conseguir unha lustrosa pluma negra? ¿Que outro motivo podería carrexalo alí? Estirou as unllas ata unha das ás. E mentres lle arrincaba a pluma lanzoulle un bico luxurioso. Os corvos negaron coa cabeza ante o seu descaro mentres el escapulía ás tebras do inferno. Ao mesmo tempo, o anxo chiscáballe o ollo á lúa.

Ata os demos tiñan dereito, de cando en vez, a cumprir os seus soños. Aínda que fose a medias. Mais non puido pegala ás súas as de réptil, nin conseguir que medrasen outras a partires dela. Polo que buscou outra utilidade a tan fermoso achado. O seu sorriso de arlequín acrecentouse. Cada noite de lúa nova, comezou a coarse con sixilo nas habitacións. Coa escura pluma facíalle cóxegas aos pés nus. E cando unha risa escapaba, roubáballe o soño que levaba pegada. Así xa non lle faría falla volver a soñar, motivo polo que podería ser castigado. Sinxelamente,  nas noites de lúa chea, entraba nos tarros nos que gardaba tan doces meles.


Deixar un comentario

As derradeiras badaladas

igrexaTon tin-tin tooon. As campás soaban con pesadume. Ton tin-tin tooon.  Ante a súa voz todo se tornaba murmurio ou silencio. Ton tin-tin tooon. Dise que a morte non ten présa, que pasa de vagar. Ton tin-tin tooon.  Ata as nubes sombrías de agosto viaxaban ao seu compás.

Ton tin-tin tooon. As flores lucían as súas cores nas últimas horas do día. Ton tin-tin tooon.   Unhas bágoas presas, outras silenciosas, mais todas colábanse polas pedras, polas fendas,  da igrexa.

Ton tin-tin tooon.  Entre as miradas pesarosas atopou unha que sorría. Ton tin-tin tooon.  Unha vez pedícheme que non te esquecera. Ton tin-tin tooon. Quizais non cumprín a promesa como agardabas. Ton tin-tin tooon.  Pode que non te esperara como desexabas. Ton tin-tin tooon. Mais agora estou aquí.

Talán talán talán talán… As amizades de verdade non entenden de tempo, nin espazo, nin realidade. Talán talán talán talán… E ambos subiron as escaleiras do campanario e perdéronse entre a tormenta de verán.