A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Equilibrio

Deixar un comentario

anoitecerCustoulle erguerse. Pesábanlle as pálpebras, o reloxo, os soños e, quizais un pouco, a vida. Sen a penas decatarse, un murmurio que atravesaba a fiestra, colouse na súa mente. Un son sereno, que se repetía unha e outra vez chamándoa polo seu nome.

Pousou os pés nun chan que se resistía a soltar a calor das últimas horas do verán. Porén unha leve friaxe facíalle cóxegas nas plantas. Aínda así apartou con coidado as zapatillas. Esa mestura de temperaturas producíalle certo sosego que a empurraba a camiñar. Máis ben a levitar cara a ventá.

Levantou a persiana con parsimonia. Tras dela, as estrelas aínda alumaban reticentes a marchar, a pesares de que o sol facía o amago de querer saír, pesase a quen lle pesase. Sentou no peitoril deixando que as pernas se balanceasen. Todo no universo refulxía quietude.

O mar cantaba paciente, mentres o seu corpo se abaneaba ao compás das augas. Ata que, coma se unhas ás a empurraran, saltou, con lixeireza, sobre a herba. O seu andar tranquilo, fantasmal, levábaa cara a praia.

A lúa con calma, non quería irse sen bicar ao sol. Sentada na beira sorríronse cómplices . Pechou os ollos e deixou que o mar lle acariñase o corpo, a alma, levándose coas ondas os seus suspiros. Sentiuse en paz.

 En paz. E a marea musitaba… Tranquilidade. Calma. Sosego. Serenidade. Paciencia. Quietude… Plenitude… Equilibrio… Ela mesma. Comezaba a ver a luz entre as tebras.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s