A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Almofadas de pel e sonos

Deixar un comentario

CocoGustáballe deitarse no seu peito. Non porque fora suave, brandiño e amoroso  como o coxín do sofá, senón porque aí podía escoitar os latexos do seu corazón. Este tictac que soaba ao ritmo dos soños e dos pesadelos, e que levaba toda unha vida vivida e por vivir a cada recuncho da súa pel. A cada célula. E dende elas ao seu manto de pelo.

Cando se empolicaba no seu peito enroscábase colocando as súas grandes orellas no punto exacto onde practicamente podería afundirse nesa música. Chegaba un instante no que ata o respirar dos dous se acompasaba. Entre suspiros compartían a calor do inverno e do verán.

Se non podía engatar ata el, enroscábase na súa barriga ata que formaban dous nobelos nos que os fíos en vez de la, estaban feitos de veas e arterias. E veña a latexar xuntos. Era algo que o fascinaba tanto que precisaba percorrer os de toda a familia. Cada corazón ten a súa propia canción.

Con cada palpitación facíase máis consciente de que hai lazos que van alén do sangue. Que se anoan cos sentimentos que se desprenden de cada latexo. De cada lambedela. De cada caricia.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s