A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Unha candea que treme

Deixar un comentario

chamaO misto tremía na súa man cando rozou a caixa. A chama vibraba como se sentise o mesmo que o corpo que a sostiña. Reflectiuse nos seus ollos. Unha mirada que intentaba transmitirlle tódolos sentimentos que antes encheran ese baleiro. Aquel burato que deixara a súa ausencia.

Escapóuselle un suspiro. Notou como as miradas se cravaban nela, como murmuraban ás súas costas, coma se o feito de estar alí se tornase nun pecado capital. Sabía que non era o seu sitio. Non era o seu contexto, estaba tan fóra de lugar coma un anxo caído implorando pola súa redención. Mais non ía a pedir perdón. O corpo pedíralle cruzar o portalón porque sabía que el o merecía.

Prendeu a vela e a penumbra volveuse  a penas un chisco máis clara. Como se quixese cubrir o oco que con tanto gusto aniñara no seu peito. Pechou os ollos. “Veña, pide un desexo. O que máis anheles farase realidade.” Unha bágoa esvarou pola meixela. Unha soa. Dirixiu a vista cara a vela. A primeira pinga de cera escorregaba polo seu corpo.

Non soprou a vela. Non era para ela. E aínda que a que brillaba ao seu carón si que lle pertencía, non ía deixar que a abandonase cando podían consumirse xuntas. Así a soidade volvíase un pouco máis de mentira mentres, sorrindo, deixaba atrás as sombras.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s