A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

A funámbula da corda de lá

Deixar un comentario

tomaresoltar

“Tomar e Soltar”, Silvia Alfonso, 2011

A súa mirada perdíase no horizonte. As últimas horas do día facían xogo cuns ollos que miraban lonxe dos seus pés, coma se buscasen algo que semellaba agocharse dela. Algo que ía alén dos seus pasos, unhas pegadas esvaecidas no ar, que semellaban non ter importancia.

Sen dubidar colocou o esquerdo por diante. Os seus brazos estendíanse coma ás firmes e seguras. Facía tempo que perdera a longa vara que equilibraba as súas pisadas. Incluso o paraugas que aguantara tormentas e temporais fora esquecido non lembraba onde. Xa non os precisaba.

Apenas recordaba a rede de finos fíos que estendera baixo ela. Facía milenios que comezara a crebar ata deixar de existir. Mais xa daba igual. Só contaba a altura. Dende aí enriba podería comerse ese mundo que semellaba tan pequeno, tan distante… Para ela xa non tiña sentido, aí só quedaban candeas apagadas. Agora tiña que camiñar cara a suave liña do lusco fusco. Máis alá do solpor onde unhas voces chamaban por ela.

Outro paso. Os pés debuxaron un x flotante. Colocou as mans sobre as súas cadeiras con firmeza. Cada poro da súa pel reflectía determinación. E aínda así a súa mirada engurrouse. O seu peito balanceouse ao ritmo dun suspiro,  ao compás dun ar que murmuraba máis preto das estrelas que da area, e que xogaba tanto co seu cabelo de fogo coma cos seus pensamentos.

A corda, trenzada coas las atopadas nas súas viaxes pola terra abaneouse. Unha oscilación sutil que provocou unha descarga de electricidade que percorreu todo o seu corpo. Mordeu o beizo e a súa mirada tornouse terra.

Os ollos retornaron aos seus pés. Facía tanto que non os miraba que xa esquecera que os tiña. E sen embargo sostíñana. Observounos coma se fora a primeira vez que os vía. Torrados polo sol de ducias de amenceres non semellaban cansos. Porén…

Os seus brazos caeron nun suave vaivén. Os seus dedos anhelaban soster uns soños que xa esquecera. Moveu as súas mans con nerviosismo. Un paso en falso e acabaría no baleiro. Coa axilidade dun paxaro sentou na corda. Quizais debería buscar uns novos. Despoxarse das quimeras e recordar quen era. Que acontecería se en lugar de esvarar era ela a que se tiraba?

Sorrindo, balanceouse, alto, moi alto, como se estivera nun bambán. E de súpeto volveu a ser nena. Deixou que a corda se detivera. Pararse de cando en vez a gozar do que a envolve non estaba mal. Comezou a rir. Coa lixeireza e despreocupación dun gato con nove vidas, quizais sete, subiu de novo á corda. Os pés colocáronse formando dúas liñas paralelas perfectas.

Volveu a estender os brazos e, chiscándolle un ollo ao sol cómplice, saltou. E a nada non era negra. Se non dun verde tan brillante como unha folla que se empeña en saír en marzo, iluminada polas primeiras choivas da primavera. Enguliuna case con dozura, coma a terra que, en outono, agarda ás landras. E volveu sobre si mesma, coma quen nace de novo.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s