A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Los sueños en la mano

Soñando con Botero

“Soñando con Botero”
Fotografía de Carlos Egio.

Le pegó una bofetada. Le dejó la huella encarnada de su diminuta mano para recordarle las estrellas de las que tanto hablaba. No le gustaban las mentiras y mucho menos si salían de su boca. Con los sueños no se juega. Y él sabía que algunos, por mucho que se empeñase, sólo se cumplirían para los niños ricos que vivían en el centro de la ciudad.

Y hacia allí se dirigía corriendo a la velocidad que le permitían sus pequeñas piernas. Tenía que ver al gigante. Era el único que lo entendía. Cuando llegó, escaló hasta su enorme mano. Allí se sentía seguro. Estaba convencido de que al amparo de su sombra se volvía invisible, imperceptible para las miradas apuradas que caminaban de un lado a otro.

Suspirando le confesó que no le debería haber contado a ella sus encuentros con la maldita luciérnaga. Todas las noches ese molesto bicho se enredaba en su cabello y chocaba con insistencia contra su cara, sus orejas… Incluso estaba seguro de que se reía de él cada vez que intentaba, con poco éxito, aplastarla o espantarla. Si, dirían que estaba loco, pero juraría que sentía sus carcajadas.

“¿Por qué no vas con ella?”, le murmuraron los descomunales labios. Lo miró con sorpresa y, por primera vez desde que se encontraron, con desconfianza. No entendía cómo de su boca podían salir con tanta firmeza las palabras inseguras que ella misma le había soltado, aunque terminando la frase con un: en lugar de querer matarla. Aunque lo había dicho mirando al suelo, lo había soltado con la certeza de quien le advierte que está destruyendo un sueño.

Molesto, apoyó la cabeza en sus duros dedos y dejó que las horas pasasen al ritmo de los que cruzaban la plaza con tanta prisa. “Eres un cabezota”. Ahí estaba, tan tranquila, posada en su nariz. La observó con el cejo tan arrugado que parecía que sus ojos se convertirían en uno. Cuando estaba a punto de lograrlo se separaron de nuevo. ¿Desde cuándo un bicho parecía una niña descalza y llena de barro? Aun así ahí estaba brillando como las farolas que acababan de encender.

Le devolvió la mirada en una mezcla de aburrimiento y reproche. Vio como estiraba dos largas alas tan deshilachadas como la ropa que él llevaba. “¿Te quedas?” Su tono era tan apremiante que no le quedó otra que ir detrás como si fuese una orden, mientras Botero, cómplice, dibujaba una ligera sonrisa.

– ¿A dónde vamos?

“Al lugar donde van los niños perdidos”. Empezó a reír. De cada carcajada brotaban luces de colores que lo hipnotizaban. Antes de que pudiese aferrarse a la tierra, sus pies ya estaban flotando torpemente.

Dejaron atrás la ciudad y cualquier señal de vida humana. Bajo ellos la selva les impedía ver la tierra. Pero no les hacía falta porque las hojas reflejaban la luz de las estrellas en verdes imposibles, creando caminos en el aire. La luciérnaga descendió despacio, mas él empezó a dar volteretas hasta que, mareado, chocó contra un suelo de musgo, helechos y hojas.

– ¿Nos espera Pedro?

“Pensé que habías dicho que los niños como tú no podían verlo”, sonrió traviesa. Bajó la cabeza avergonzado. “Quizás, puede, a lo mejor… Se arreglas el enredo, otra noche puedas verlo”.

– No sé cómo hacerlo…

Comenzó a reír y dirigió su mirada hacia unas diminutas flores blancas que había a su alrededor. “Son lirios, como yo. Son mágicas”. Su mirada reflejaba la complicidad de quienes hacen travesuras juntos. “Permiten soñar a quien se atreve. Llevan más allá de cada mundo a los viajeros que son incapaces de perder la ilusión, la imaginación… Crean alas, manejan los vientos a favor de los que vuelan lejos con ellas…. Quién sabe… Quizás, a lo mejor… Podrías devolverle sus sueños extraviados.”

No lo pensó dos veces. Con cuidado cortó solo una y sintió cómo su madre recuperaba una sonrisa que había desaparecido hacía mucho tiempo… Cuando la flor se desprendió del tallo despertó en la mano del gigante. “Sueños…” pensó con pesar hasta que vio, atrapado entre sus dedos, al lirio. Corrió a casa, junto a su madre, mientras Pedro y una pequeña hada revoltosa vigilaban cada uno de sus pasos.


Deixar un comentario

Os soños na man

Soñando con Botero

“Soñando con Botero”.
Fotografía de Carlos Egio

Pegoulle unha labazada. Deixoulle a mancha encarnada da súa diminuta man coma se fose o recordatorio das estrelas das que tanto falaba. Non lle gustaban as mentiras e moito menos se saían da súa boca. Cos soños non se xoga. E el sabía que algúns, por moito que se empeñara, só se cumprirían para os nenos ricos que vivían no centro da cidade.

E cara aí se encamiñaba correndo á velocidade que lle permitían as súas pequenas pernas. Tiña que ver ao xigante. Era o único que o comprendía. Cando chegou empolicouse á súa enorme man. Alí sentíase seguro. Estaba convencido de que ao amparo da súa sombra volvíase invisible, imperceptible para as miradas apuradas que camiñaban dun lado cara outro.

Suspirando confesoulle que non lle debería ter contado a ela o do maldito vagalume. Todas as noites ese molesto bicho enredábase no seu cabelo e chocaba con insistencia contra a súa cara, as súas orellas… Incluso estaba seguro de que se ría del cada vez que intentaba, cun éxito nulo, esmagala ou espantala. Si, chamaríano tolo, pero xuraría que sentía as súas gargalladas.

“Por que nos vas con ela?” murmuráronlle os descomunais beizos. Mirouno con sorpresa e, por primeira vez dende que o atopara, con desconfianza. Non entendía como da súa boca podían saír con tanta firmeza as palabras inseguras que ela mesma lle soltara, aínda que rematara a frase cun: en lugar de querer matala. Aínda que o dixera mirando ao chan, soltárao coa certeza de quen lle advirte que estaba esmagando un soño.

Amolado, apoiou a cabeza nos seus duros dedos e deixou que as horas pasasen ao ritmo dos que cruzaban a praza. “Es un cacholán”. Aí estaba, tan tranquila, pousada no seu nariz. Observouna co cello tan engurrado que parecía que os seus ollos ían converterse nun. Cando xa case o lograra separáronse de novo. Dende cando un bicho semella unha nena descalza e chea de barro? Porén aí estaba, brillante coma os farois que acababan de acender na rúa.

Devolveulle a mirada cunha mestura de aburrimento e reproche. Viu coma estiraba dúas longas ás tan esfiañadas coma a roupa que el levaba. “Vas quedar?” O seu ton era tan urxente que non lle quedou outra que ir tras dela como se fose una orde mentres Botero, cómplice, bosquexaba un lixeiro sorriso.

– Onde imos?

“A onde van os nenos perdidos”  E comezou a rir. De cada gargallada brotaban luces de cores que o hipnotizaban. E antes de que puidera aferrarse á terra os seus pés xa estaban flotando torpemente.

Deixaron atrás a cidade e calquera sinal de vida humana. Baixo eles a mesta selva impedíalles ver a terra. Mais non lles facía falta, porque as follas reflectían a luz das estrelas en verdes imposibles que creaban camiños no ar. O vagalume descendeu devagar, mais el comezou a dar reviravoltas ata que, mareado, chocou cun chan de musgo, fentos e follas.

– Agárdanos Pedro?

“Pensei que dixeras que os nenos coma ti non o podían velo”, sorriu traste. Baixou a cabeza avergoñado. “Quizais, pode, se cadra… Se amañas o enredo, outra noite poidas velo.”

– Non sei como facelo…

Comezou a rir e dirixiu a súa mirada cara unhas diminutas flores brancas que había ao seu redor. “Son lirios, coma min. Son máxicos.” A súa mirada reflectía a complicidade de quen fai falcatruadas xuntos. “Permiten soñar a quen se atreve. Levan alén de cada mundo aos viaxeiros que son incapaces de perder a ilusión, a imaxinación… Crean ás, e manexan os ventos a favor dos que voan lonxe con elas… Quen sabe… Se cadra, quizais… Poderías devolverlle os seus soños extraviados.”

Non o pensou dúas veces. Con coidado cortou só unha e sentiu como súa nai recuperaba un sorriso que desaparecera había tanto tempo… Cando a flor se desprendeu do talo espertou na man do xigante. “Soños…” pensou con pesar ata que viu, atrapado entre os seus dedos, ao lirio. Correu a casa, xunto súa nai, mentres Pedro e unha pequena fada revoltosa vixiaban cada un dos seus pasos.


Deixar un comentario

Direicho cun café

ImagenSamuel tiña unha máquina moi especial. Para os ollos incapaces de ver máis alá do puramente real, podería pasar por unha simple cafeteira. Mais na súa vida nada era casual e, moito menos, sinxelo. Sempre mergullado nun mar de pensamentos preocupáballe chegar demasiado cedo ou demasiado tarde ao seu destino.

Enfrontarse a situacións complexas ou que lle daban medo sempre o poñía nun estado de alerta, coma se miles de voces se empurrasen, buliciosas, no seu interior intentando convencelo de que a mellor opción era a súa.  O estado complicábase cando ningunha delas semellaba a correcta.

Sabía que non podería deixala ir. Tíñase que enfrontar a ela. “E se…? “ Ese era o primeiro pensamento en chegar sempre. Entón non lle quedaba outra que recorrer á súa maquina, que convertía calquera momento en idóneo. Era abrila e toda a esencia da súa existencia, da dela, mesturábase coa do café. “Non preguntes se non estás seguro de poder asimilar calquera resposta que xurda”.

Prendeu a cociña. Sentía a auga burbullar igual que o facía cada molécula do seu ser.  O problema era que a pregunta lle impoñía tanto ou máis que a resposta. Observouna de esguello. Aí, sentada, mirando a unha nada que se estendía na súa realidade. Semellaba de dura pedra, pero el sabía que en realidade era de barro cocido baixo o lento lume das inseguridades. A cafeteira chamou por el. Espertou. Si, ese era o momento. Tódalas voces interiores calaron en tensión.

A súa mirada interrogouno mentres un lixeiro sorriso escrutaba cada un dos seus movementos. Sentou ao seu carón e tendeulle a cunca.

– Direicho cun café.


Deixar un comentario

Canción de medos

cardiganbridgeCanteiche cancións de amor. Máis ben escribinche cancións de medos porque nunca as cheguei nin a cantaruxar. Incluso sendo certas, intensas ata parar de doer, quedaron amarradas a terra coma se as cordas do meu piano foran áncoras de barcos afundidos antes de saír a navegar.

Espertar cada mañá nunha cama baleira de realidades pero chea de soños non é doado. Cheguei a amontoar a roupa, aquela a que o vento lle roubou a túa esencia,  ao meu carón para enganarme e crer que estás aí. Aínda que ula a ausencias. Inda que te foras lonxe levándote contigo o meu baleiro e tódolos ventos cos que pretendía enchelo.

E agora sinto coma se só un faro sen luz fora quen de alumar os meus pasos. Na nada só as sombras teñen a súa razón de ser. E ela non foi quen de deixarme para marchar contigo. Cantareille os meus medos. Pode que teña máis valor ca min e  transforme a súa melodía en nanas de soños por nacer. Quizais por iso quedou, para lembrarme que para que exista ten que haber algunha luz, aínda que se agoche á miñas costas e non sexa quen de vela.


Deixar un comentario

Sentinelas

arboresCoñecéranse por culpa de todas esas pequenas casualidades que fan que dous seres rematen exactamente no mesmo lugar, no mesmo momento. Pasados os anos, decataríanse de que era unha situación da que non poderían fuxir a non ser que alguén os arrincase de alí.

Levaban tantos anos xuntos, aí, un ao carón do outro, que esqueceran cantos. Pero para eles non importaba, o tempo non era nada máis que a suave rutina que lle cambiaba de cor ás súas follas.

Pouco a pouco, aguantando choivas, ventos e o morno cariño do sol, as súas raíces fóronse enredando, ao igual que as súas pólas, empeñados en desentrañar os segredos da terra ao tempo que lle facían cóxegas ao ceo. Tan enmarañados estaban que xa non podían dicir de cal dos dous era o zume que percorría as súas veas.

Foran gardiáns dos espíritos que vagaban polo cemiterio, suspirando recordos o soidades. E agora , que o mundo dos mortos dera paso ao dos vivos, resgardaban a quen buscaba o seu amparo. Non facían distincións, a súa sombra estendíase ata os seus corazóns coma se fose unha suave manta de lá. Sempre sería así…Sentinelas das emocións perdidas e achadas.