A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Canción de medos

Deixar un comentario

cardiganbridgeCanteiche cancións de amor. Máis ben escribinche cancións de medos porque nunca as cheguei nin a cantaruxar. Incluso sendo certas, intensas ata parar de doer, quedaron amarradas a terra coma se as cordas do meu piano foran áncoras de barcos afundidos antes de saír a navegar.

Espertar cada mañá nunha cama baleira de realidades pero chea de soños non é doado. Cheguei a amontoar a roupa, aquela a que o vento lle roubou a túa esencia,  ao meu carón para enganarme e crer que estás aí. Aínda que ula a ausencias. Inda que te foras lonxe levándote contigo o meu baleiro e tódolos ventos cos que pretendía enchelo.

E agora sinto coma se só un faro sen luz fora quen de alumar os meus pasos. Na nada só as sombras teñen a súa razón de ser. E ela non foi quen de deixarme para marchar contigo. Cantareille os meus medos. Pode que teña máis valor ca min e  transforme a súa melodía en nanas de soños por nacer. Quizais por iso quedou, para lembrarme que para que exista ten que haber algunha luz, aínda que se agoche á miñas costas e non sexa quen de vela.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s