A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

A dama do péndulo

helenakarenina

Ilustración creada por Helena Karenina

Sabía que non podía controlar ao tempo, e aínda así deixábase seducir por el. O fru fru da súa saia bailaba ao ritmo do seu tictac, mexéndose docemente coma se unha fría brisa de inverno a abanease.

As engrenaxes do seu corpo estaban tan leadas a el que cría que se convertera nun reloxo. Mais non recordaba a última vez que lle dera corda: un mínimo cariño para lembrarlle que estaba aí, que era parte del.  Sen embargo sentíase coma unha maquinaria que irremediablemente lle pertencía.

Xa facía que deixara de loitar, ou iso pensaba ela, porque con cada vaivén, constante, firme, demostráballe que  continuaría ao seu carón. Ás veces pechaba os ollos e xogaba a soñar. Nese mundo o tempo tamén estaba presente. Mais era salvaxe, inconstante. Incluso facía o amago de deterse a observala.

Entón abría os ollos e sostíñalle a mirada de mil cores, existentes e por existir, con firmeza. Cando o miraba así, volvíase escuro. Entón ela non podía evitar rir con pesar. Sabía que nesas milésimas de segundo de entresoños temíalle. Dáballe tanto medo tela como perdela. Entón obrigábaa a espertar e a seguir o seu acompasado camiñar.

Non podía chegar moi cedo. Tampouco moi tarde. A puntualidade era algo esencial. Mais requiría coñecer cal era o momento xusto, o máis axeitado. E non se acababa de decidir. Calmada, tranquila, serena, como os caracois que se aventuran nas noites chuviosas de outono. Sabía que chegaría o seu momento. So tiña que esperar. E transformar a realidade nun soño, alí onde ela era forte.

Pero cando? Ás veces coidaba que a impaciencia ou o aburrimento irían coméndoa dende dentro. Entón o tempo murmuráballe tictacs de promesas por cumprir, e unha candea no seu interior quecía cada unha das súas dúbidas ata convertelas en cinzas.

E arrolada deixábase ir entre pompas de xabón ao seu universo. Alí, xuntando as palmas das súas mans bailaban ao son da creación das galaxias. Xiraban como as agullas que marcan os latexos do corazón. As súas sombras desaparecían coma se fose mediodía. Os seus pés deslizábanse por labirintos de auga, mentres os grans de area caían ao seu redor coma po de estrelas. Tic tac.

Podería fundirse co tempo. Sabía que unha milésima de segundo era capaz de recoller toda a eternidade. Aprendérao nas vixilias nas que loitaba contra as inseguridades que crean os “e se…”. Non era necesario un minuto para descubrir as cartas que a levarían a gañar ou perder todo polo que loitara.

O tempo non agarda, non volve atrás, non da segundas oportunidades, non é continuo. É a vida e a morte. Un sorriso e unha bágoa. Unha contradición en si mesmo. Quizais era iso o que lle atraía del. Esa constancia que semella non entender nin de barreiras nin de buratos. Esa capacidade de conter nunha bóla de vidro o todo e a nada, as luces e as sombras. O tempo non se pode deter. Ou si?

Un calafrío percorreulle as costas. Un latexo inundoulle o baleiro interior coma un solpor. Un suspiro tremente escapóuselle dos beizos. Mirou ao infinito que se estendía baixo os seus pés. A súa respiración acelerouse. Humedeceu os labios. Levantou a vista cara a eternidade e sorriu. Ese era o momento. Berráballo cada balanceo, cada costura do seu corpo, cada fío da súa roupa. Si. Mirou cara diante e con firmeza cesou o seu balanceo. Ese era o instante exacto que tanto agardara. Fíxose o silencio.

Parou cal péndulo ao que se lle rematou a corda. E o tempo tropezou diante dela. Observáronse: el retouna a que se atrevera, ela a que se arriscase. Cando el ía dar un paso para fuxir, o seu sorriso fíxose maior. E o tempo detívose.


Deixar un comentario

Nube gris

nubesSentíase coma un ser anubrado. Quizais por iso, á súa porta, día tras día agardábaa unha nube agrisada que sempre ameazaba choiva. Porén ninguén podía vela máis ca ela. Fixera frío ou calor, pousaba un pé na rúa e aí estaba.

Vagaban xuntas polos camiños. Cada vez que alguén lle contaba as súas dores, penas, pesares e tristezas, estas ascendían vaporosas ata ser engulidas. Sen embargo, pinga a pinga, malia tar nas alturas convertérase nunha dura e esponxosa carga. Ela tamén precisaba da luz do sol, dun raio aínda que fose pequeno. Mais a nube, teimuda, negáballo.

Agora ben, atopara o xeito de zafarse dela. Entre suspiro e suspiro, paso e paso, bágoa e bágoa, procuraba sensacións diminutas e ledas. Collíaas con coidado, consciente da súa fraxilidade, e ás agochadas, para que a súa escura amiga non se decatara. Non llas fora roubar e levalas lonxe, ao ceo, onde non puidera velas nunca máis. Ao chegar a casa ceibábaas. Así, no seu fogar sempre facía calor, ao igual que no seu corazón, aínda que non fora quen de mostrarllo a ninguén do exterior.


Deixar un comentario

As profundidades do océano

solpor no AtlánticoA area sostiña os seus pés. Os raios do sol apenas se reflectían nos grans. Sentou mirando ao mar. Fundíndose con el, preguntouse de que cor sería o baleiro: quizais negro coma din que son os buratos que o devoran todo no espazo; ou pode que vermello coma o sangue dun corazón absorbido por un universo interior incomprensible.

A que sabería? Sería salgado coma as bágoas, quizais amargo coma un adeus? Ou doce coma as marmeladas dos froitos do verán? Ao mellor acedo coma unha verdade incómoda. Non, era unha mestura deles: un caramelo que despois de producir un calafrío deixa un sabor a nenez.

Como sería o seu tacto? Faría cóxegas coma unha pluma que cae perdida ao ar? Ou picaría coma os pinchos dun toxo que quere ser arrincado con dureza? Seguramente  rugoso, cheo de engurras da vellez, de pregos feitos de segredos.

Que se oiría? Aí estaba convencida: nada, silencio. Nin  tan sequera o latexar dun corazón. Tan certo como que tampouco tería ar. Sería tan abafante coma se colleran o seu interior coas dúas mans e apertaran tan forte que afogar sería a única saída.

Si. O baleiro sería coma o océano. Salvaxe, aparentemente coñecido, pero tan profundo nos seus pensamentos que nunca podería ser abarcable. Nin sequera cando as súas voces cantaruxan melodías esquecidas polo paso do tempo. A auga empapouna, mais non lle importou, porque ela era mar.


Deixar un comentario

O primeiro paso

persianaEspertou cunha certeza: estaba presa de si mesma. Cruel carcereiro que non lle permitía nin rir nin chorar. Viuse murmurando dela a frase que non soportaba que os demais dixeran deles. Oíuse claramente! “Non mereces unha persoa coma min. Non son o suficientemente boa”.

Non lle quedou outra que botarse a rir. Entón as súas pantasmas calaron ofendidas, mirándoa con desdén. Elas falaban en serio! Calou ante tales rostros acusadores, que se puxeron a discutir cal tribunal a piques de queimar a unha bruxa. Sabíao, iría directa á fogueira. Ou quizais a tiraran por un acantilado para que a engulira o mar.

Mais por primeira vez en tempo dáballe igual. Incluso estaba disposta a ir ela soa. Retomou o control e silenciounos coa súa determinación. Si, sentaríalle ben renacer, aínda que non soubera en que. Ergueuse. Levantou a persiana. O ceo estaba gris. Hai a quen lle custa pechar as cousas. A ela xusto o contrario… Quizais hoxe se atrevera a dar o primeiro paso.


Deixar un comentario

Os xardíns soñados

arborecaidaSoñou cun xardín. Sabía perfectamente de cal se trataba a pesar de que del só quedaban as brancas paredes que o pechaban. As árbores que antano suxeitaran á terra estaban caídas, cortadas, dispostas a converterse en leña. As macetas xa non estaban coma tampouco a herba que o cubría.

Agora todo era terra. Unha terra que chamou a súa atención, case coma berrando o seu nome. Húmida, profundamente arada, disposta a recibir, a soster un xardín máis forte. Viva. Aí estaba, esperando por sementes que a fixeran renacer. Quizais agardando por ela.