A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

De xeo

Deixar un comentario

xeadaBotaba de menos a súa coiraza de xeo. Esa frialdade que, co tempo, lograra apresar calquera sentimento. Esa capacidade de que nada lle afectara, de non deixar tan sequera que un raio de sol quebrase a súa armadura e moito menos traspasala.

As veces odiaba, con toda a súa alma, sentir. Non soportaba non poder volver ao seu estado de estatua. Cando nada lle afectaba todo semellaba máis sinxelo, era máis doado soportar o día a día. Non tiña que preocuparse sentimentalmente dela mesma.

Mais abrira a caixa de Pandora e o que nun principio fora un regato manso e puro, transformárase nun río salvaxe e incontrolable. Perdera ese autocontrol que a mantiña a salvo de todo, ata de si. E agora estaba tan perdida…

Alí, no labirinto selvático, que por riba ela erguera, sentíase desorientada e fráxil. Dubidaba de cada paso, da elección tomada en cada encrucillada. Quizais era un bo momento para deterse a descansar, a pensar. E así volver a atoparse.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s