A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

As profundidades do océano

Deixar un comentario

mardeinvernoA area sostiña os seus pés. Os raios do sol apenas se reflectían nos grans. Sentou mirando ao mar. Fundíndose con el, preguntouse de que cor sería o baleiro: quizais negro coma din que son os buratos que o devoran todo no espazo; ou pode que vermello coma o sangue dun corazón absorbido por un universo interior incomprensible.

Pensou a que sabería. Se sería salgado coma as bágoas, quizais amargo como un adeus. Ou doce coma as marmeladas dos froitos do verán, ao mellor acedo coma unha verdade incómoda. Non, seguro que era unha mestura deles, coma un caramelo que despois de producir un calafrío deixa un sabor a nenez.

Como sería o seu tacto? Faría cóxegas coma unha pluma que cae perdida ao ar? Ou picaría coma os pinchos dun toxo que quere ser arrincado con dureza? Seguramente sería rugoso, cheo de engurras da vellez, de pregos feitos de segredos.

Que se oiría? Aí estaba convencida. Nada, silencio. Nin  tan sequera o latexar dun corazón.  Igual que cría firmemente que non tería ar. Que sería tan abafante coma se colleran o seu interior coas dúas mans e apertaran tan forte que afogar sería a única solución.

Si. O baleiro sería coma o océano. Salvaxe, aparentemente coñecido, pero tan profundo nos seus pensamentos que nunca podería ser abarcable. Nin sequera cando as súas voces cantaruxan melodías esquecidas polo paso do tempo. A auga empapouna, mais non lle importou, porque ela era mar.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s