A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Alén dunha porta pechada

Puerta

“Puerta”, de José Fernández Conde. Fotografía da exposición “Puertas”, en Aire Centro de Arte

Ante ela, cinco portas alzábanse altivas, frías, impoñentes, imperturbabeis … Cinco portas orgullosas de provocarlle ese estado de desacougo e frustración. Mirábana con ollos baleiros e, inda así, cargaban sobre ela esixencias e présas. E máis présas.

Candela sentou no chan, coa columna ben ergueita, disposta a non deixarse amedrentar. Pero elas seguían a observala con petulancia. Sentíanse co control da situación. E malia que Candela procuraba manter a calma, nun orgulloso e vacuo intento de amosarse fría, as portas sabían que tiñan parte da batalla gañada.

Só pola situación en si. Rodeada de decisións que a superaban, Candela viu como cada unha das sombras que sempre a acompañaban arrastrábanse cara as portas. Amolábanlle demasiado as decisións. Non. En realidade molestábanlle as consecuencias da decisións.

Soltou o cabelo e púxose a xogar coa goma nun van intento de gañar tempo, de agocharse baixo unha maraña de pelo. Máis tempo… Para que? Non o tiña moi claro. Podería dilatar a escolla toda unha existencia, pero as portas seguirían aí inmutabeis. Escondida… De quen? De si mesma? Delas? Si, aí continuarían, ríndose dela e da súa indecisión. Non irían a ningures por máis pequena que ela se volvera.

Non, non podía consentírllelo. Fixo un moño revolto e con forzada firmeza encamiñouse á porta que tiña diante dela. Sentía como sorría con sorna. Dándolle a razón, apartou a man antes de chegar a poñela no picaporte. “E se…” Baixou a mirada avergoñada.

Deu un paso cara atrás e sentiu o ar victorioso da porta. Candela apertou as mans coma se fosen as culpabeis das súas dúbidas. Estivera tan preto… “Non, non era esa”. Outro paso cara atrás e as súas costas tropezaron con unha das portas. Acariñou o frío ferro con coidado ata que as xemas rozaron o manubrio pasando de largo. Volveu sentirse derrotada. Pero había algo que facía que repelera esa opción.

Non, non estaba nada preto de conseguilo. En realidade estaba tan lonxe… Tan lonxe dela coma desas portas. “Descartaches dúas… Non é tan terrible, non? Ou pensabas acertar á primeira?” Deixouse caer. Só precisaba parar un segundo. Liberar a súa cabeza ao tempo que as sombras dos seus medos decidían con cal das portas se sentían máis a gusto. Por que tiña que apurar?

As portas alzábanse insolentes. Candela comezou a contar para si, pero non daba saído do un. Así non iría a ningures. Quizais se llo deixaba á sorte… Nunha sorprendente volta á infancia púxose a cantar mentres o seu dedo sinalaba, ao final de cada verso, cada unha das tres portas restantes. Ata que a canción rematou. Sen apartar a mirada achegouse. Pero só puido pousar a súa fronte nela. Non, ela non era así, non lle gustaba deixar as cousas ao azar…

Quedaban dúas. Cruzar implicaría non retornar. Aínda que no fondo sabía que atrás nada tiña que pagara a pena. Podería quedar aí. Habitación coñecida. Habitación que sabía que máis cedo que tarde a afogaría.

Unha porta branca. Unha porta negra. E entre as dúas, ela.  A súa mirada vagaba dunha á outra. Non sabía o que se atoparía tras delas, só que ao outro lado todo cambiaría. Deu un paso cara a branca. Seguro que sería algo mellor. Outro paso. E se non o era? Púxose a xogar cos dedos mentres avanzaba.

Tiña moito que perder. Pero tamén era moito o que podería gañar… As sombras volveron a ela. E, sorrindo atravesou a porta negra.

Advertisements


Deixar un comentario

A Cidade do Vento

arborevento

Na cidade do vento todo é efémero. Todo acontece tan rápido coma un refacho de ar salvaxe. Alí as emocións son doces coma unha brisa na beira do mar, ou apaixonadas coma un trebón demoledor.

Na cidade do vento non hai esperas, todo ocorre de seguido, coma se non houbera un segundo que perder, porque na cidade do vento non existe o tempo. Todo sucede no momento exacto, de xeito caótico, arrastrando follas e verbas sen distinción agardando que cheguen a porto seguro. Ou polo menos que non se enreden en demasía entre as pólas das árbores que comezan a espertar.

Na cidade do vento loitan lembranzas e emocións nunha batalla que ninguén gana. Pero tampouco ninguén perde. Os cabelos enrédanse en promesas por cumplir, en tratos descofiados.

Na cidade do vento todo é nada e nada é todo. Todo pasa, e todo queda suspendido dos refachos nos que os globos escapulen con mensaxes ocultas. Na cidade do vento a única opción e voar, ceibe, deixando que cada aireada se cole entre as plumas, facendo cóxegas, esquivando risos e suspiros. Maldicións e desexos. Ledicias e lamentos. Na cidade do vento todo conflúe nas ás transparentes dos cabaliños do demo.

Na cidade do vento todo é como é. Sen máis. Sen menos.


Deixar un comentario

Cantas formas hai de voar?

bruxaaorevesCantas formas hai de voar? Cal é a mellor? Quen decide cal é a correcta? Non me importa. Podo ter o mundo baixo os meus pés ou baixo a miña cabeza. Ao final é unha cuestión de equilibrio, de perspectiva, de autocontrol.

Eu soa construín a miña vasoira, porén ás veces dame a sensación de que está colgada dun fío que non vexo, que me ata a ningures… Aínda así sinto que voo. Mais pódese voar prendida? Ao mellor as ás non están fóra, senón dentro. Pero se non teño ás! Non as preciso.

O meu vestido de bailarina permítme danzar entre as estrelas, de nube en nube, acompañada dos morcegos, mentres os gatos cantan a unha lúa que pouco a pouco adormece.

Sigo voando e voando. Os meus cabelos teñen vida propia e xogan cos refachos de ar que se colan entre os meus rizos. Hai quen me advirte que vou caer, pero eu só sorrío, recoñezo que con certa malicia, porque non saben nada. Quen non arrisca non voa.

Mais incluso voar pódese transformar en algo estático. Si, podería ir sentada firmemente sobre o pau, gañaría estabilidade pero perdería emoción. Que é un corazón sen saltos? Cando solto as miñas mans, e as deixo caer seguidas por o meu corpo todo perde sentido. Ou gáñao. Quizais cobra o significado dos sopros que levan os desexos máis ardentes.

Ás veces creo que o único que me ata á realidade é a miña sombra, sempre silandeira, que nunca me solta.


Deixar un comentario

Ausencia

primeiraluzAcostumouse a deixarlle un oco na súa cama antes de durmir, a darlle a boa noite crendo que a enerxía que move ao Universo lle levaría as palabras alí onde estivera. Cun sorriso na pel durmíase entre soños densos, inconexos, de luces e sombras, que xogaban co seu sono.

Cando soaba o espertador, e entre as fendas da persiana coábase a luz das nubes, o primeiro pensamento era para el. Facía o café imaxinando que, coma ela, estaría a remexer na súa cunca. Tomaba o primeiro trago cun sorriso velado lembrando canto lle gustaba. Entón o recendo amargo envolvíaa coma o agarimo dunha primavera inconstante.

Habituárase a facer a súa vida sen el, porén estaba presente en cada un dos seus pasos, algo que nunca, endexamais, recoñecería. Moraba en dúas vidas: a real e a dos soños. A saber cal era cal… Pero ela seguía camiñando polas rúas coa súa soidade compartida, gozando das múltiples opcións, sempre distintas, que lle ofrecía a súa cabeza,  aderezadas con, segundo ela, demasiadas doses de corazón.

E cando o sol apenas era unha liña no horizonte, e regresaba a casa, unha parte dela desexaba, cada solpor, que a agardara  para agasallarlle cun abrazo antes de ir durmir.


Deixar un comentario

Sin color

"La pajarera", Erika Kuhn. "No vino a ocuparle un pedazo de su espacio. Ella será como su color, digamos que el azul que llena el cielo."

“La pajarera”, Erika Kuhn. “No vino a ocuparle un pedazo de su espacio. Ella será como su color, digamos que el azul que llena el cielo.”

Los días eran las noches más oscuras, siempre envueltos en negrura y sombras, con un paso del tiempo deshilachado, arrítmico, asonante, silente, hasta que las aves nocturnas comenzaban a tejer con su piar telarañas cazadoras de pesadillas. Desde la ventana de la habitación, por donde huía el frío y entraba el calor, se preguntaba dónde se esconderían eses pájaros que volaban entre la melancolía y la esperanza, guardianes de los sueños, espíritus vigías de las estrellas que brillaban como luces apagadas.

Esa noche, un canto solitario arrullaba en la penumbra. Dejó su trabajo a medio hacer y se sentó en el pequeño tejado que había bajo la ventana, dejándose acariciar por sus palabras. Abrió los ojos y sintió cómo una silueta lo observaba protegida por el volar de mirlos y zorzales. Su mirada lo atravesaba con una candidez desconocida, prendiendo algo que durante siglos se había mantenido durmiendo en el mundo. En su mundo. Pero cuando escudriñó entre los grises, no encontró nada más que silencio. Una ausencia de sonido que lo aprisionó, obligándolo a entrar temblando como si el frío quisiera recuperar lo que era suyo.

Otro día más sin dormir, aguardando quién sabe qué, mientras sus pensamientos atravesaban el vidrio buscando una figura extraña. El lápiz rasgaba el papel por inercia, en un acto que, por reflejo, había acabado aborreciendo. Cuál fue su sorpresa, cuando sus cansados ojos cayeron en una imagen que le recordaba a las leyendas de una Sombrerera tan olvidada como el Arco Iris. El silencio volvió como si los pájaros contuvieran el aliento, expectantes por unos pasos que no estaban seguros de que el creador fuera a dar. ¿Dónde había abandonado la luz? ¿Cuándo la había perdido? ¿En qué momento había dejado de necesitarla? No lo recordaba, había aprendido que ya no le importaba.

Pero ahora ella lo miraba mientras la noche enmudecía. Y con ella, las plumas de las aves cambiaban, ardiendo en auroras boreales que hacía tiempo que había logrado borrar de sus recuerdos. Cerró las contras asustado, pero podía sentir su presencia al otro lado. Paciente, acariciando sus pájaros, aves que, al apagar su piar, permitían a miedos e inseguridades colarse por cualquier grieta. Tapó los oídos en un intento de encontrar dentro esos sonidos que calentaban las noches eternas, pero, burlándose de él, también callaban. O quizás sólo esperaban a que él, por una vez, liberara la primera palabra.

Entreabrió la contra y abajo la figura le sonrió entre las tinieblas, mientras las plumas de los zorzales destellaban amaneceres. Se cerró de nuevo en él, pero seguía escuchando como ella les murmuraba secretos a los pájaros noctámbulos. Entonces se dio cuenta de que, al reír ella, el piar de los mirlos volvía. Sin embargo, el sonido que antes lo había tranquilizado ahora lo intimidaba. ¿Se lo permitiría? Abrió la ventana de par en par, pero ya no estaba. En su lugar, un mirlo que reflejaba los verdes del mar lo observaba antes de echarse a volar.

Enfadado consigo mismo por dejarse llevar por la imaginación, por buscar espíritus y fantasmas tan eternos como efímeros, regresó a su lápiz. Pero sus manos se empeñaban en dibujar miradas y pájaros, y más pájaros. Molesto, arrugó la hoja y la tiró al suelo. Otra noche sin dormir.

No iba a tolerar que una sombra, por muy distinta a las demás que fuera, alborotase su mundo oscuro. Salió al tejado y aguardó por ella. Una hora, dos, hasta que el loco tiempo comenzó a reírse entre el piar de los pájaros. Del más pequeño de todos se formó la imagen de una mujer que, dando un paso al frente, lo retó. Se miraron cara a cara y, aunque se agarró con fuerza a las tejas, no pudo evitar hundirse en su mirada: un mar de colores dispuesto a inundar su existencia. Miles de pájaros nadaban a su alrededor cubriéndolo todo con cantos de atardeceres de fuego y cielos azules… Y en la sombra ella, siempre ella.

Volvió a la realidad respirando agitadamente. Los mirlos cantaban, de nuevo, a los sueños. A sus sueños. ¿Sería capaz de renunciar a ellos? Observó de nuevo a esa mujer encantadora de pájaros, de sueños y de sombras. La miró con detenimiento y descubrió todos los matices de los que estaba hecha. Entonces se dio cuenta de que no había marcha atrás: había llegado para devolverle el color a su realidad. Ya nada sería como antes. Ni él quería que lo fuese.


Deixar un comentario

O entrosoño do Inverno

Iprimaveranda non fora durmir. A Dama de Verde agardaba, pero ela, a Raíña das Neves, aínda non perdera a esperanza. Outro inverno máis que se resistía a partir… No val sabían que ata que a Dama Branca se rendise, as súas bágoas non se transformarían na suave choiva que marca o comezo da primavera.

O sol insistía, pero a Raíña sentía que estaba preto, que chegaría antes de que ela se fose a descansar. Só tiña que esperar un pouco máis. O tempo, que camiñaba implacable, sempre se rira delas, de todas, das catro estacións. Pero esquencía que sabían ser pacientes. E xogar coa Natureza.

A Dama de Verde sentía a ansiedade de súa irmá, os seus suspiros de xeo facían tremer a súa pel. Ás veces temía que deixara o seu trono de cristal e baixara na súa tola busca. Pero habituáranse tanto ás súas cadeas da responsabilidade que case daba por sentado que non as romperían.

De continuares así non podería permitirlles as árbores espertar. Mirou ao sol que intentaba con forza coarse entre as densas nubes. Tería que ir calmala ou acontecería o do ano pasado. Agardou á fría noite. Cando sentiu a xélida voz da Raíña murmurarlle ás estrelas, subiu ao cumio con andar decidido, protexida por un manto de suave vento do sur.

A Raíña das Neves non tardou en sentir como a calor a envolvía. Xirouse.

–  Non agardaba verte…

–  Queres alargarte este ano tamén? Ata cando vas agardar?

–  A min tamén me gustaría sabelo… – Baixou a mirada ao chan mentres unha pinga xeaba sobre a súa fazula.

A Dama de Verde subía poucas veces á montaña, pero nunca antes a vira así. Tras esa imaxe de dura frialdade agochábanse demasiadas cores descoñecidas.

– Fagamos un trato.- A Raíña observouna con curiosidade. – Regalareiche as pequenas flores brancas que, coma folerpas de primavera, medran nas miñas árbores. Así poderás agardar un pouco máis. Se quen pensas está por vir entenderaas, e esperará por ti mentres te busca entre as estrelas.

A Raíña asentiu e unha ardente bágoa baixou polas meixelas mentres a neve, pouco a pouco, se volvía río. A Dama de Verde volveu ao val. Ao seu paso os brotes saían con calma, mentres a fraga se envolvía en diminutos pétalos brancos.