A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Ausencia

Deixar un comentario

primeiraluzAcostumouse a deixarlle un oco na súa cama antes de durmir, a darlle a boa noite crendo que a enerxía que move ao Universo lle levaría as palabras alí onde estivera. Cun sorriso na pel durmíase entre soños densos, inconexos, de luces e sombras, que xogaban co seu sono.

Cando soaba o espertador, e entre as fendas da persiana coábase a luz das nubes, o primeiro pensamento era para el. Facía o café imaxinando que, coma ela, estaría a remexer na súa cunca. Tomaba o primeiro trago cun sorriso velado lembrando canto lle gustaba. Entón o recendo amargo envolvíaa coma o agarimo dunha primavera inconstante.

Habituárase a facer a súa vida sen el, porén estaba presente en cada un dos seus pasos, algo que nunca, endexamais, recoñecería. Moraba en dúas vidas: a real e a dos soños. A saber cal era cal… Pero ela seguía camiñando polas rúas coa súa soidade compartida, gozando das múltiples opcións, sempre distintas, que lle ofrecía a súa cabeza,  aderezadas con, segundo ela, demasiadas doses de corazón.

E cando o sol apenas era unha liña no horizonte, e regresaba a casa, unha parte dela desexaba, cada solpor, que a agardara  para agasallarlle cun abrazo antes de ir durmir.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s