A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Coirazas de soños perdidos

Marta Bran, "Creatures of the light and night", 2014. Debuxo, témpera sobre papel de prego de caderno. 25x19,2 cm

Marta Bran, “Creatures of the light and night”, 2014.
Debuxo, témpera sobre papel de prego de caderno.
25×19,2 cm

Cálida noite de verán na que a lúa, arrolada pola brisa, se cola entre as follas. Nas fragas do Norte os insectos cantan ás estrelas agardando espertar desexos durmidos.

Hipnotizada pola súa voz, Quira emerxeu de debaixo da terra. Estaba tan a gusto agochada no seu manto que se volvera un pouco coma ela: escura e dura. Custáballe tanto regresar á realidade que decidira que só sairía cando a ocasión pagase a pena… E Lupo levaba demasiado tempo pronunciando o seu nome coma para non darse por aludida. Ademais tiña que recoñecer que lle gustaban as súas pequenas sorpresas. Só para ela. Un breve instante que sabía tan doce coma as mellores flores. E despois, enterrarse de novo nas profundidades.

No exterior o río baixaba sereno. Quira intentou concentrarse no seu rumor para acalar o bulebule que xiraba e xiraba no seu abdome. Achegouse á beira. Se fose posible estaría namorada desas augas, desas pingas que a bicaban ata limpala e devolverlle as súas verdadeiras cores. Sentía como se coaba entre os poros da súa coiraza e cando os raios da lúa se reflectiron nela o seu escudo tinguiuse de azul. Ergueu a mirada e viu a Lupo que, cuberto de tons morados, brillaba coma un faro na escuridade.

Camiñaron en silencio. Entre eles xa non eran precisas as verbas. Ían paseniño, pois había tempo que as súas ás deixaran de voar. Agocháranas baixo a coiraza e alí agardaban a ser espertadas. Cando chegaron á linde do bosque, Quira non daba crédito ao que vían os seus ollos. Lupo sorría para si, sabía que ese sería un dos seus mellores agasallos.

A pantalla refulxía en branco agardando a que os espectadores se acomodasen na herba. Non había acontecemento máis esperado que o cinema ao ar libre do verán. Alí había tantos soños que cazar… Porque eses pequenos escaravellos eran os encargados de conseguir esas ilusións que nunca se chegarían a cumprir. Esas que moitos pensan que se perden, pero que en realidade son usadas polos seres do bosque para crear a súa cuberta e volverse máis fortes. Hai poucas cousas tan robustas coma un soño…

Os animais puxéronse a ver a película ao redor dunha morea de flocos de millo espallados pola a herba. Non tardaron en xuntarse un bo grupo de silenciosos insectos.  Quira mirou de esguello a Lupo e sentiu, por primeira vez en ducias de estacións, como as ás se remexían inquedas.

O filme rematou, os créditos desplazábanse pola tea veloces. Chegara a hora de regresar á beira do río. O camiño era longo, o peso que levaban consigo considerable e non querían que os primeiros raios do sol os alcanzase antes de chegar ao seu fogar. Ían cargados de soños caídos. Aínda que semelle triste, o certo é que para que poidan crearse novos soños antes teñen que desaparecer os vellos, por moi fermosos que sexan. Porque o son, por iso os escaravellos teñen as coirazas de tantas cores luminosas.

Esa noite custoulle despedirse de Lupo. Quizais debería saír con máis frecuencia das profundidades. Quen sabe, pode que unha noite conseguisen voar xuntos, aínda que fose con torpeza seguro que pagaría a pena. Quira, enleada nos seus pensamentos, volveu a mergullarse na soidade terra. Alí podería soñar con ás membranosas e engurradas mentres se protexía con soños perdidos.

Advertisements


Deixar un comentario

A teimosía dunha hedra

hedra trepadoraNon sabía por que, mais sempre se aferraba ás persoas coma unha hedra que, con insistencia, se apega a unha parede malia ser cortada unha e outra vez. A súa esperanza convertérase nunha feble lapa, desas que arden trementes pero con persistencia. Pode que se volvera unha minúscula bolboreta destinada a queimarse.

Destinada non. Alén da súa teimosía, esa que faría que rematase nunha fogueira, non había unha chamada que a empuxase a ir cara ningures. “Que sexa en inverno, así  estarei quentiña…” Había quen pensaba que era unha loita resignada, sen ganas. Pero todos se equivocaban. Só agardaba o veredicto das súas pantasmas.

Esas pantasmas que ben a arrincarían do muro ou lle deixarían engulilo… Ou o learían todo para cortarlle as raíces a medias para que volveran medrar mentres elas rían. Mirábaas entre suspiros e xogos de dedos. Quen dicía que era unha muller tranquila, forte e valente?

Ata que ao fin erguían as súas baleiras olladas e, con arrogante seriedade, empurrábana cun: adiante adiante, a que agardas?

Iso mesmo se preguntaba ela: a que agardas?


Deixar un comentario

O marabilloso mundo de Ilusionaria

Existe un planeta distante, moi distante, tan afastado que está no máis profundo do corazón das persoas. Chámase Ilusionaria. É un mundo construído por soños, esperanzas e ilusións.

Nel habitan uns seres moi estraños: escritor@s, ilustrador@s, editor@s e maquetador@s procedentes de terras moi distintas. Forman un estraño equipo, pois hai quen di que a creación é algo exclusivamente individual. Mais isto non é de todo certo: moitas veces, a meirande parte, xuntos chégase máis lonxe.

Estes entes tiñan unha misión moi importante: deberían crear e ilustrar historias por e para os nenos. Historias que os fixeran voar alén dos mundo coñecidos envoltos en nervios e sorrisos. Tamaña tarefa non era doada polo que puxeron o mellor das súas mentes e corazóns a elaborar contos ilustrados.

Pero o seu traballo non quedaba aí, non. Todo o que recolectaran coa súa venda iría destinado a mellorar o traballo que nun lugar chamado Asociación Babhel facían con nenos. Porque ás veces a infancia non é doada e porque cada cativo merece ser feliz.

Mais isto era moi complicado porque non dependía só deles. Así, pediron a axuda da xente, de moitas persoas para que colaboraran con eles, que aportaran un pouquichiño do seu traballo en patrocinalos ou que tiveran moitas moitas ganas de mergullarse en mundos máxicos e mercaran o libro.

Para iso creouse un portal que leva do mundo real ao mundo de Ilusionaria. A porta está aberta… Atreveraste a cruzala?


Deixar un comentario

Os longos brazos de Medea

MedeaSen decatarse convertérase nunha Medea derrotada. Non sabía cando nin como perdera as forzas, mais sentíase cansa de tanta loita sen froito algún. Había tempo que non lle pasaba: un buraco negro tragaba todas as razóns polas que algunha vez tiña pelexado.

Agora todo tornárase nunha enorme e incontrolada trangallada. Intentar dar tanto de si e poñer todas as súas artes ao servizo dos demais só dera como resultado que esquecera o que era loitar por unha mesma. E de aí a perderse só hai un insignificante paso.

Facerse a si mesma non fora un camiño doado e nese momento todo semellaba terse quebrado en anaquiños. Tivera moi claro a onde quería chegar e o que quería facer. Tragara coas consecuencias porque cría que pagaría a pena. Agora só era tachada de portadora de penurias.

Estivera cega, creara tantas realidades na súa cabeza que ao final o mundo cubrírase dun denso manto de néboa. E dende aí todo fora fuxir. Unha eterna escapada cara diante que non sabía cando remataría. Aínda que temía que o final estaba preto pois sentíase demasiado cansa para seguir loitando sen saber por que.

Arrastrando os brazos, acariñando o cruel mundo no que lle tocara vivir, ansiaba un pouco de paz. Esa tranquilidade que lembraba vagamente da nenez. Entón decatouse de que para iso tería que atoparse se novo. Baixou a mirada e comezou a camiñar observando cada un dos seus pasos. Os que dera, os que daba. Pode que os que daría a achegasen un pouco máis a resolver o quebracabezas no que se convertera.