A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

A Dama do Labirinto (I)

Deixar un comentario

pozo de BonavalHai voces que é mellor non escoitar. Mágoa que sexan as máis insistentes, as que atravesan o ouvido bisbando, murmuradoras de presaxios que nunca se chegarán a cumprir. A penas lembraba cando os cánticos se coaran na súa cabeza. Cantigas que foran medrando con disimulo.

Intentara desfacerse delas en longos paseos por parques e fragas ou sentando nos bordes de cumios que facían que o mundo se abrise diante dela e así fuxir dunhas paredes que semellaban caérselle enriba.

Nesas longas camiñadas cruzábase, día si, día tamén, cun pozo que emerxía nos lugares máis insospeitados. E os seus ollos caían nese baleiro, coma se fose un bicho atraído pola escuridade. Ao principio de esguello, co tempo cun descaro que a levaba a pasar horas e horas mergullada nel. Tan absorta estaba que era incapaz de ver os raios de sol que se coaban entre as follas, coma se se reflectiran en ducias de espellos. Só tiña ollos para as sombras.

Nunha tarde dun verán que non chegara, escoitou o seu nome con tanta claridade que pensou que alguén chamaba por ela. Mirou ao seu redor buscando a quen, por unha vez, se decataba da súa presenza. Pero a terra semellaba ter engulido a todo ser humano que ousase saír da casa. Atopábase nunha burbulla de soidade.

Eran as profundidades as que berraban por ela. A curiosidade púidolle e achegouse ao pozo con coidado. Pero xogar cos abismos é perigoso, e os musgos fixeron que esvarara e sen darse conta caeu e caeu como unha Alicia descontrolada.

A luz afastábase con rapidez e, aínda que intentou aferrarse a ela, desfíxose en retallos entre os seus dedos. Ata que tocou fondo. Doeulle. As profundidades non son brandas: craváronselle en cada poro da súa pel. Creu quebrar cada parte de seu ser, da súa alma. Mais, tras pechar os ollos cunha cremalleira de bágoas, logrou converterse nun nobelo cuberto de mofo.

Como se puido permitir chegar aí? Cantas máis voltas lle daba máis se afastaba a resposta. Máis a envolvía a escuridade. Máis a cubría a humidade… Hai voces que é mellor non escoitar.

Pasou o tempo sen un tictac e as sombras convertéronse na súa segunda pel. Sucia. Ninguén máis que as tebras foi testemuña do esforzo que supuxo volver erguerse. Estaba tan cansa… Sentíase tan humillada por si mesma… Maldixo a súa debilidade. A súa covardía. Rillou as súas emocións ata apagalas, ata que a súa mirada volveu fría como as profundidades e os seus movementos suaves e firmes coma os dun felino engaiolado. Esqueceu de que cor era a luz. Pero xa non lle importaba.

Pensou que xirar as agullas do reloxo ao revés sería a mellor opción para recuperar a súa vida. Mais logo decatouse da comodidade que lle agasallaban as sombras. Polo que decidiu convivir coa dor, remexerse nela ata que non quedara nada do seu antigo eu. Cada respiración entrecortada desfixo no ar parte dela. Cada latexo desbocado quebrou un anaco da súa alma. Ata que deixou de sentir.

Achegouse ás paredes do pozo. Deslizou as súas longas unllas entre o musgo e, ante o seu sorriso de gato de Cheshire, o muro comezou a desfacerse convertido en po. Un po que a empuxaba a cruzar a porta que se abría ante ela.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s