A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

O fío de ar e auga

Horizonte, de Carlos Egio

Horizonte, de Carlos Egio

Todo comezou con esa liña difusa que separa o mar do ceo. E semella que todo rematará con esa mesma pincelada que pasa desapercibida, sempre oculta tras solpores e amenceres, tras a inmensidade das augas e a profundidade do ceo.

Porén aí está a clave. Esa é a chave que aparece sempre nos momentos máis insospeitados, sen avisar, cando creo que está todo perdido, sobre todo eu mesma. Unha Alicia esquecida, espida e soa no País das Marabillas.

E xusto cando me vexo atrapada entre os brazos desas vellas árbores que non me deixan ver máis que a súa retorta e verde realidade, volven eses azuis que se converten en grises ata desaparecer engulidos polo lume, polo baleiro. Polos meus ollos de terra.

Ás veces sinto que son como ese fío en aparencia insignificante: ninguén se decata da súa presencia, mais a súa ausencia significa que o sol e a lúa non poderán atoparse nunca máis.

A nada e o todo. A inmensidade e a minucia. O infinito e o limitado. Noto como todas as contradicións caen sobre os meus ombreiros coma unha tormenta que anuncia, ansiosa, o final do verán. As incongruencias apodéranse do meu ser ata conseguir que o meu orde estea no caos.

Entón, sen querer nin poder fuxir de min mesma, póñome a vagar entre as brumas do clarexar e as brétemas do escurecer, retorcéndome entre as liñas invisibles que crean as pingas cando non están conformes nin coa calor nin co frío. Camiños que forman unha arañeira que apegan os pensamentos e os desexos. E no centro eu disposta a engulilos. Ou eles comeranme a min? Araña que se agocha tras as follas.

Pecho os ollos e o negro torna azul. A noite vólvese morada e a raia retorna ao meu carón, coma unha constante, coma un latexo. O meu suspiro de alivio, ese que se leva as angustias que se anoan na gorxa.

Deslizo os meus pés descalzos sobre ela. O seu tacto frío, húmido, percorre a miña pel. Estendo os meus brazos disposta a convertelos en ás. Déixome caer ata sentar cos pés cara o ar e a cabeza baixo a auga, e a miña plumaxe cae converténdose en estrelas e as ilusións disólvense entre as escamas dos peixes.

E por fin volvo ser eu. A do comezo, a do final. Recupero as miñas caras, aos meus anaquiños da alma. Róldanme de novo os seres que, coma pingas de auga, habitan o País das Nubes. As meigas envolvidas en paxaros regresan para murmurarme sorrisos a botarme miradas de feitizos. As fadas dos soños rouban outra vez pesadelos a pesares das súas ás rotas. E xunto aos medos, tomo café mentres tecemos bufandas de arañeiras.

Porque alí, na liña que separa o ceo de mar estaba o mundo ao que podo fuxir cando camiño polas rúas, cando dou voltas entre as sabas, cando miro a través das pingas que caen pola ventá. Alí é onde ela son máis libre. Porque alí non existe o imposible…

Advertisements


Deixar un comentario

O marabilloso mundo de Ilusionaria (III)

10622857_1519159028321236_1196163937790329364_n

Árbore feita polos rapaces que van á Fundación Babhel

A corredoira semellaba máis o corredor dunha casa malia que, en realidade, era unha fraga. A un lado erguíase un colgadoiro que a observaba de esguello, cun reproche moi mal disimulado. Saleta deu un paso cara atrás. Miráronse ata que, case podería xurar, o moble sufriu unha carraspeira impaciente.

Con receo quitou a chaqueta e pousouna con coidado nun dos seus brazos de madeira. O colgadoiro, moi digno, retirouse a un segundo plano agarrando con celo a chaqueta e rosmando pola falta de confianza, coma se el fora deixar que alguén lla roubara, mentres ela agradecía moi moi baixiño por temor a molestalo máis. Parecía tan sensible…

A fraga semellaba fría e húmida, pero cando por fin deu o paso para internarse nela resultoulle estrañamente cálida e reconfortante coma un día de verán, ou unha noite de inverno baixo as mantas.

Camiñaba tranquila, sen pensar nada, esquecéndose de todo, ata de si mesma. De súpeto decatouse de que ao seu redor a foresta se mesturaba con curiosas habitacións. Non puido evitar que os pés a levaran á primeira. Aínda non pousara a deda no seu interior cando regresou á infancia por sorpresa. Unhas cadeiras de cores semellaban agardala nerviosas e murmuraban para que sentase un anaco xunto elas. Hipnotizada, non puido negarse e, de súpeto, viuse sentada, abaneando as pernas, que non lle chegaban ao chan.

Cadeiras pintadas en Babhel

Cadeiras pintadas en Babhel

Coma nena que se volvera, os seus ollos voaban dun lado ao outro ata unhas follas que caían como pingas de outono cantando baixiño moi baixiño. Saltou da cadeira para achegarse e así poder oílas ben. Algunhas estaban nunha gaiola de vidro. Coas súas manciñas liberounas e comezaron a voar máis e cada vez máis, envolvéndoa, saltando con elas…

Ata que a amarela treboada se dividiu en ducias de mapas. Non podía crer na súa sorte! Dun brinco podería viaxar a onde quixera! Saltou da montaña de follas e a piques estaba de meterse nun cando un doce recendo chegou ata o seu diminuto nariz.

Tarta feita polos nenos nun campamento organizado por Babhel

Tarta feita polos nenos nun campamento organizado por Babhel

De quen serían todas estas larpeiradas? Levou a lingua aos beizo e buscou baixo as mesas aos cociñeiros de tan delicioso o azucrado manxar. Mais non atopou nin rastro doutras persoas. Onde andaría todo o mundo?

Ao seu redor volveu a oír risos a pesares de que non había ninguén máis ca ela. Ou si? Xa dubidaba de todo. Que mundo máis estraño o de Ilusionaria! Cando saíu da casafraga decatouse de que había unha enorme caixa de correo que poñía, en letras de cores inexistentes: Babhel.

Algo saltou na súa mente. O libro! Os contos! Os debuxos! Os nenos! E mentres se volvía grande de novo as risas a envolveron de novo. Tiña unha misión por cumprir… Mais tería que buscar a alguén máis que a axudara…


Deixar un comentario

A Dama do Labirinto (II)

piñeirosAo outro lado do pozo nada semellaba máis doado. O mundo enleárase en negros e verdes, salpicados de vermellos. Comezara a camiñar seguindo un compás ao que lle faltaba o imán que indicaba o Norte. Non lle importaba, ela crearía os seus propios puntos cardinais, non tiña outra opción.

A fraga estendíase como unha selva que non entendía, que a enganaba, que xogaba con ela, que a confundía coma se fose un paxaro que caera do niño nun intento frustrado de voar. Porén ela convertérase nun felino capaz de caer de pé, aínda que no salto perdera a meirande parte das súas vidas.

Co paso dos pasos esqueceu a cor do horizonte, a súa forma, e incluso como acariñaba á vista nos solpores e amenceres. Esquecera incluso se o sol, que semellaba agocharse entre as árbores, se erguía ou se deitaba.

Tampouco lle viñan aos soños como eran esas noites escuras nas que tan a salvo se sentía, nin como eran os ollos da lúa ou as sombras das estrelas. Pode que foran como a mirada dos mouchos, coma as súas ás de tebras. Ou non…

O tempo toleara, ou quizais fora ela quen perdera a noción das horas e dos minutos. Non, fora o reloxo quen a retirara do xogo e a deixara vagando entre as fragas na busca, que semellaba inútil, do mellor camiño para chegar…

Non tiña moi claro cara onde quería ir. Só sabía que o seu presente estaba aí, entre os piñeiros, cuberto de toxeiras e silvas que lle rabuñaban os pés. O camiño había tempo que se tornara aínda máis complexo, pero tampouco dera cun lugar onde sentar a descansar un pouco, e quizais, só quizais, pechar os ollos durante uns segundos que pode que foran noites enteiras…

As árbores observábana dende as alturas. Ela deixara de mirar cara arriba pois só conseguira sentirse pequena moi pequena, coma as agullas que adornaban as pólas, o chan… escorregándose entre a maraña de arbustos que as leaban.

Houbo un momento no que creu entender o que lle murmuraba o vento que fuxía entre as plantas, coma ela. Houbo un instante que ata pensou que comprendera o rosmar desas altas vixías que nin sequera lle deixaban engatar polos seus troncos. Ata que deixou de escoitar suspiros que liscaban e queixas constantes.

Precisaba atopar unha saída ou unha entrada ou ambas cousas. E nas súas voces non atoparía ningunha delas. Nun descoido, mirou ao ceo partido polas luces dun sol errante e as sombras dunhas ríxidas gallas xa secas. Unha única bágoa logrou escapar. Proeulle na meixela mais deixou que lle mollase a comisura dos beizos, que esvarase polo seu colo ata desaparecer. Quen fora pinga para perderse por sempre!

O recendo das amoras separouna das súas cavilacións, traéndoa a unha realidade cada vez máis onírica. Igual que ese paxaro caído recorda que ten que comer deixou que os seus dedos se tinguisen de negro e vermello. Ela non tiña o corpo feitiño e miúdo das aves que se agochan entre os espiños, e malia todo deixou que as feridas se envolveran no doce para agochar o seu sabor a ferruxe.

Cría ter todo o tempo do mundo para lamber as chagas que ía coleccionando a súa pel, a súa alma. Agora só lle quedaba camiñar mentres se tatuaba na súa pel unha rosa dos ventos que anunciaba trebóns e treboadas. Pero o brillo nas súas pupilas de felino acentuouse cando decidiu que a nova porta, fora cal for, estaba dándolle as costas ao sol.