A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

A Dama do Labirinto (II)

Deixar un comentario

piñeirosAo outro lado do pozo nada semellaba máis doado. O mundo enleárase en negros e verdes, salpicados de vermellos. Comezara a camiñar seguindo un compás ao que lle faltaba o imán que indicaba o Norte. Non lle importaba, ela crearía os seus propios puntos cardinais, non tiña outra opción.

A fraga estendíase como unha selva que non entendía, que a enganaba, que xogaba con ela, que a confundía coma se fose un paxaro que caera do niño nun intento frustrado de voar. Porén ela convertérase nun felino capaz de caer de pé, aínda que no salto perdera a meirande parte das súas vidas.

Co paso dos pasos esqueceu a cor do horizonte, a súa forma, e incluso como acariñaba á vista nos solpores e amenceres. Esquecera incluso se o sol, que semellaba agocharse entre as árbores, se erguía ou se deitaba.

Tampouco lle viñan aos soños como eran esas noites escuras nas que tan a salvo se sentía, nin como eran os ollos da lúa ou as sombras das estrelas. Pode que foran como a mirada dos mouchos, coma as súas ás de tebras. Ou non…

O tempo toleara, ou quizais fora ela quen perdera a noción das horas e dos minutos. Non, fora o reloxo quen a retirara do xogo e a deixara vagando entre as fragas na busca, que semellaba inútil, do mellor camiño para chegar…

Non tiña moi claro cara onde quería ir. Só sabía que o seu presente estaba aí, entre os piñeiros, cuberto de toxeiras e silvas que lle rabuñaban os pés. O camiño había tempo que se tornara aínda máis complexo, pero tampouco dera cun lugar onde sentar a descansar un pouco, e quizais, só quizais, pechar os ollos durante uns segundos que pode que foran noites enteiras…

As árbores observábana dende as alturas. Ela deixara de mirar cara arriba pois só conseguira sentirse pequena moi pequena, coma as agullas que adornaban as pólas, o chan… escorregándose entre a maraña de arbustos que as leaban.

Houbo un momento no que creu entender o que lle murmuraba o vento que fuxía entre as plantas, coma ela. Houbo un instante que ata pensou que comprendera o rosmar desas altas vixías que nin sequera lle deixaban engatar polos seus troncos. Ata que deixou de escoitar suspiros que liscaban e queixas constantes.

Precisaba atopar unha saída ou unha entrada ou ambas cousas. E nas súas voces non atoparía ningunha delas. Nun descoido, mirou ao ceo partido polas luces dun sol errante e as sombras dunhas ríxidas gallas xa secas. Unha única bágoa logrou escapar. Proeulle na meixela mais deixou que lle mollase a comisura dos beizos, que esvarase polo seu colo ata desaparecer. Quen fora pinga para perderse por sempre!

O recendo das amoras separouna das súas cavilacións, traéndoa a unha realidade cada vez máis onírica. Igual que ese paxaro caído recorda que ten que comer deixou que os seus dedos se tinguisen de negro e vermello. Ela non tiña o corpo feitiño e miúdo das aves que se agochan entre os espiños, e malia todo deixou que as feridas se envolveran no doce para agochar o seu sabor a ferruxe.

Cría ter todo o tempo do mundo para lamber as chagas que ía coleccionando a súa pel, a súa alma. Agora só lle quedaba camiñar mentres se tatuaba na súa pel unha rosa dos ventos que anunciaba trebóns e treboadas. Pero o brillo nas súas pupilas de felino acentuouse cando decidiu que a nova porta, fora cal for, estaba dándolle as costas ao sol.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s