A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

O fío de ar e auga

Deixar un comentario

Horizonte, de Carlos Egio

Horizonte, de Carlos Egio

Todo comezou con esa liña difusa que separa o mar do ceo. E semella que todo rematará con esa mesma pincelada que pasa desapercibida, sempre oculta tras solpores e amenceres, tras a inmensidade das augas e a profundidade do ceo.

Porén aí está a clave. Esa é a chave que aparece sempre nos momentos máis insospeitados, sen avisar, cando creo que está todo perdido, sobre todo eu mesma. Unha Alicia esquecida, espida e soa no País das Marabillas.

E xusto cando me vexo atrapada entre os brazos desas vellas árbores que non me deixan ver máis que a súa retorta e verde realidade, volven eses azuis que se converten en grises ata desaparecer engulidos polo lume, polo baleiro. Polos meus ollos de terra.

Ás veces sinto que son como ese fío en aparencia insignificante: ninguén se decata da súa presencia, mais a súa ausencia significa que o sol e a lúa non poderán atoparse nunca máis.

A nada e o todo. A inmensidade e a minucia. O infinito e o limitado. Noto como todas as contradicións caen sobre os meus ombreiros coma unha tormenta que anuncia, ansiosa, o final do verán. As incongruencias apodéranse do meu ser ata conseguir que o meu orde estea no caos.

Entón, sen querer nin poder fuxir de min mesma, póñome a vagar entre as brumas do clarexar e as brétemas do escurecer, retorcéndome entre as liñas invisibles que crean as pingas cando non están conformes nin coa calor nin co frío. Camiños que forman unha arañeira que apegan os pensamentos e os desexos. E no centro eu disposta a engulilos. Ou eles comeranme a min? Araña que se agocha tras as follas.

Pecho os ollos e o negro torna azul. A noite vólvese morada e a raia retorna ao meu carón, coma unha constante, coma un latexo. O meu suspiro de alivio, ese que se leva as angustias que se anoan na gorxa.

Deslizo os meus pés descalzos sobre ela. O seu tacto frío, húmido, percorre a miña pel. Estendo os meus brazos disposta a convertelos en ás. Déixome caer ata sentar cos pés cara o ar e a cabeza baixo a auga, e a miña plumaxe cae converténdose en estrelas e as ilusións disólvense entre as escamas dos peixes.

E por fin volvo ser eu. A do comezo, a do final. Recupero as miñas caras, aos meus anaquiños da alma. Róldanme de novo os seres que, coma pingas de auga, habitan o País das Nubes. As meigas envolvidas en paxaros regresan para murmurarme sorrisos a botarme miradas de feitizos. As fadas dos soños rouban outra vez pesadelos a pesares das súas ás rotas. E xunto aos medos, tomo café mentres tecemos bufandas de arañeiras.

Porque alí, na liña que separa o ceo de mar estaba o mundo ao que podo fuxir cando camiño polas rúas, cando dou voltas entre as sabas, cando miro a través das pingas que caen pola ventá. Alí é onde ela son máis libre. Porque alí non existe o imposible…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s