A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


2 Comentarios

Cando os desexos secan no luscofusco

Fotografía de Carmiña Carrillo

Fotografía de Carmiña Carrillo.

Puxeron a secar os soños xuntos, agardando que o ar levase con el os seus desexos e os fixera realidade. A través das sabas húmidas eran quen de ver os seus sorrisos cómplices. Risos que espallara o vento coma cada un dos dentes de león que sopraran nos últimos días dun verán que non pasaran xuntos.

Igual que tampouco compartiran eses panos a través dos que se vían, aínda que tiñan o devezo e a posibilidade tan a man como as pinzas que usaban para colgar pensamentos, miradas e roces furtivos.

Non sempre é suficiente o desexo. Nin o querer. O bafo levou con el ás súas sombras que se esvaeceron arroupadas entre suspiros. Ela e máis el converteran o vapor en bicos que non chegaran a existir.

Porén non se perderan. Nun confuso luscofusco, fixeron un pacto cun sol e cunha lúa que, coma eles, obsérvanse no universo; que se acarician nunha distancia na que todo e nada pode suceder. Nada e todo se pode sentir, está por ser. Deixaríanlles ao sol e á lúa bicarse a través dos reflexos desas pingas que viaxan cara un ceo que non entende de días e noites. Así, nos segundos nos que se extravían as cores, e con elas as emocións, todo se volvía posible. Ata eles mesmos.

Agora, amenceres e solpores mestúranse en cálidas tonalidades que unen os espazos entre as néboas. Luces e sombras que se anhelan, que se buscan, que se ansían. Reino das pantasmas, único lugar onde poden esperarse. Atoparse. Mesturarse. Revolverse.

As sabas foron arrincadas tan pronto deixaron de abanarse. As curvas, xiros, voltas e engurras imposibles volveron a unha cama baleira. Ninguén se decata de canto notan as teas as ausencias. Incluso as que non chegaron a ser presencias máis que nos entresoños.

Un escolle en que realidade sentirse, e eles crearan a súa propia. Unha onde o tempo retórcese de tal xeito que se poden achar en cada reviravolta. Unha que ninguén máis entende. Seguramente nin eles mesmos. Pero prefiren atoparse nos cruces dos seus labirintos mentres finxen que non lles importa o que os demais pensen. Nin digan. Nin vexan.

Namentres agardan un polo outro, contan estrelas fugaces perdidas desde cadansúa fiestra. Baixo as súas ventás, igual que as palabras que algunha vez se murmuraron cando ninguén os escoitaba, esquecidas, descansan as pinzas. Co tempo convertéronse nesas andoriñas que agardan sobre fíos de metal a que cheguen días máis cálidos, esquecendo que tamén o frío é quen de cristalizar as emocións en formas irrepetibles.

Porén o amencer devolveulles as ilusións transformadas en orballo. Pingas que deforman as esperanzas volvéndoas reais, dándolles un corpo capaz de fluír entre a consciencia da súa pel.

Advertisements


Deixar un comentario

A balanza de espiñas

“¿Acercarse y alejarse o agrandarse y achicarse?” Andrés Rojo Torrealba

“Que máis da se as dúas cousas implican facerse pequeno, máis pequeno…?” Chegara a un punto no que entendía tan pouco as súas presenzas como as súas ausencias. Por máis que lle daba voltas e reviravoltas á súa cabeza, tripas, corazón, estómago e todos eses órganos tan importantes nos que se coce todo, non se achegaba, nin querendo, a unha resposta. Comezábase a impacientar con ela, co mundo e co universo enteiro.

Soltou un sonoro suspiro para evitar berrarlle ás portas. Non tiña opción. Coma comprender latexos era unha tarefa perdida, esgotadora e, ao final, baleira e infrutuosa, tomou a decisión de analizar con visión científica ámbalas cousas. Mediría o achegarse e afastarse.

Con resolución pintou as paredes do seu universo do branco máis puro e colocou unha mesa da mesma cor, aséptica, no centro do seu mundo. Á súa vez, no centro puxo unha morea de posits de cores, folios e aliñou un lapis e uns bolígrafos azul, negro, vermello e verde.

Unha vez todo en orde invitou aos amigos a un café explicativo das súas intencións. Cando llas contou seria, imperturbable, impasible e sen pestanexar pensaron que toleara. “Podería estalo aínda máis?”

Mais non, nunca estivera tan esperta. Ou iso cría. “Con que as emocións non se pesan… Meus pobre, que inxenuos… Se non se puidera facer ninguén, nin unha soa persoa, decidiría que sentimentos lles conveñen poñéndoos nunha balanza. Porque para iso se usan as básculas… Para pesar… Polo que analizarei o que pesan as presenzas e as ausencias.” Despediuse deles cunha aperta resolutiva e coa promesa firme dunha solución.

O reloxo marcaba as nove da noite exactas cando comezou a encher de garabatos folios e máis folios que voaban dispersos polo chan da, unhas horas antes, inmaculada sala. Con cada liña o cello se lle engurraba máis, os ollos achicábanselle e as comisuras dos beizos bailaban dun lado cara o outro.

Cando considerou que por fin cada unha das engrenaxes estaban deseñadas, pintou cada unha en cadanseu posit que foi colocando, a modo de constelacións nesa branca noite. A habitación pasara do orde máis pulcro ao caos. Mais ela cos brazos cruzados, rindo a esgalla, só contemplaba o SEU caos.

Conseguírao. Agora só tiña que montar a balanza como quen levanta un quebracabezas en 3D. Non lle preocupaba, ela era unha experta en comprender e encaixar as pezas.

O reloxo marcaba as nove da noite. Diante dela erguíase orgulloso ese enxeño. Nunha folla en branco escribiu con letras alongadas: presenzas. Igualmente o fixo coas ausencias. Despois, cun coidado que rozaba ao cariño, deixounas caer en cadanseu prato.

Ao final esa fermosa balanza de cobre labrado de espiñas mantívose nun perfecto equilibro no que a agulla marcou un enorme, fino, elegante e negro 0. Baixou a mirada e a moderna báscula precisaba dixitalmente o 0.00. A nada.

Achegarse ou afastarse… Xa non pesaba nada, e á nada só lle queda o máis profundo dos esquecementos. Chamou aos amigos para invitalos a un café.


Deixar un comentario

Follas de outono

follas secasÁs veces pregúntome se os sentimentos son como as follas das árbores. Esas que, envolvidas no zume, entre as pólas, no tronco ou baixo terra coas raíces, agardan a que o sol e a choiva acariñen os botóns con máis agarimo para saír.

Ao igual que as follas as emocións tamén teñen dúas caras: unha brillante e visible para capturar toda a atención da luz e outra sombría e oculta que crea mantos de escuridade.

Ao comezo, unhas e outras son pequenas, febles. Semella que ao menor rumor do vento vaian caer, voando en todas as direccións sen chegar a ser elas mesmas. Pero non, ao final, a meirande parte vai, paseniño, medrando e collendo forma con fortaleza, amosándose incluso orgullosas.

Ata que, esgotadas, van cambiando as súas cores, primeiro en solpores, logo en terra. Engúrranse, perden forza e caen mexidas polo ar. Revoltas en remuíños. Airadas. Con calma. Pero caen… Unha a unha. Quizais algunha teña sorte e alguén a recolla e forme parte dunha nova emoción. Mais a meirande volverá á terra. É o seu xeito de axudar a que abrollen as novas emocións.

Gústame facer renxer as follas de outono baixo os pés, é como volver cada outono á infancia. Quizais as emocións caídas teñan lembranzas que se abren baixo cada paso…

Sexa como for, ás veces sinto como os meus sentimentos caen coma unha folla en outono.