A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Baixo as capas da súa pel

Sentía dúas fortes punzadas nas súas costas. Levou os ombreiros cara atrás. Estirou os brazos pero non conseguiu amortecer esa dor intermitente que a acompañaba día tras noite. Custáballe respirar. Cada vez que o ar se escapaba pola súa boca, polo seu nariz, atravesáballe o corpo como un frecha de xeo ardente.

Doíalle respirar tanto como lle doía ser. Ou non ser, non o tiña moi claro. Dende había uns días ducias de agullas feitas de aceiro intentaban abrirse camiño entre a súa carne, a súa pel, mentres as gotas de cores dos seus soños se solidificaban en cristais que escarvaban nas súas entrañas.

Algo moi dentro dela ansiaba saír. Fuxir. Escapar. Liscar. Escapulirse entre os poros da súa pel. Pero ela aferrábase á rutina de analizar friamente cada unha das súas reaccións, feito que xa se convertera nun acto reflexo. “Hai seres que mellor non deixar ir”, pensaba cunha mestura de inxenuidade, auto-convencemento e falsas esperanzas.

E o corazón seguía latexando insistente. Salvaxe? Non. Iso era imposible. Intolerable. Pero seguía bombeando berros que ela, temerosa, acalaba, ignoraba, silenciaba coa resolución que se convertera na súa mellor arma. E co último pensamento unha puntada máis cara o exterior. Quizais o monstro fora ese Cérbero no que se convertera.

Chegou sen folgos a casa. Tirou a chaqueta e o bolso sen miramentos. Entrou na habitación arrastrando os pés. Baixou a persiana ata que a escuridade a envolveu por completo. Deixouse caer na cama coma un corpo morto. Pechou os ollos suplicando que calaran as voces que lle roían todos os pensamentos. Ata quedar durmida boca abaixo. Non recordaba a última vez que o fixera. Abrazara a almofada nun xesto inconsciente por lembrar como era que o fixeran.

Espertou inqueda ás cinco da madrugada. Case non se puido erguer. Algo lle pesaba. Arrastrándoo xunto aos pés chegou ao baño cruzándose con espellos que non miraba, pero que os seus reflexos a observaban como se fose unha estraña. A auga fría limpoulle a cara, os pensamentos, os medos.

Non foi ata que volveu a habitación, precisaba ar. De súbito sentíase afogada entre esas catro paredes cheas de tempos pasados. Abriu a persiana nun intento desesperado por acadar a liberdade e cando se dispuña a abrir a fiestra, a súa imaxe devolveulle a mirada con contundencia.

Incrédula achegouse a ela e viu coma dúas longas ás de libélula crecían fortes nas súas costas. Levou as mans cara elas. Os dedos tinguíronse de feble po de centos de verdes. A noite chamaba por ela. Insegura cruzou a fiestra ata o tellado. O seu corazón ansiaba rachar ese ceo escuro. Pero temía voar porque non sabía cara onde, nin canto podería resistir antes de caer. Nin a onde a levaría a caída.

Pero as ás refulxían baixo a luz desas estrelas que gañaban peso nas noites sen lúa. Vibraban con cada murmurio do vento nocturno converténdose nun suave axóuxere. Foi cando se decatou de que non tiña opción, non podería ocultar máis esas ás. O corazón revelárase coma ás aparentemente febles, pero ela sabía que non era máis que un espellismo. Cun suspiro que coseu o seu sorriso botou a voar.

Advertisements


Deixar un comentario

A dama do Labirinto (III)

Fotografía de María Ferreiro

Fotografía de María Ferreiro

Os seus pés nus deslizábanse polas follas que, no canto de renxer baixo o seu camiñar, mantiñan a súa forma sen quebrar. Co seu andar felino avanzaba cara as tebras, mentres o solpor acariñaba as súas costas cubertas por un cabelo escuro que, pasado tanto tempo, caíalle alén das cadeiras.

Unha gata negra que levaba con ela as tormentas. Presaxios nocturnos fíados con medos que se enrolan en nobelos de la. Mais sabía que non tiña outra opción que ser a mellor amiga dos seus temores para sobrevivir ao mundo. Ao seu novo mundo. Ao seu novo eu.

Un fío invisible rozoulle a fazula espertándoa das súas funestas cavilacións nun intento de apegarse a ela, mais só conseguiu enredarse entre as xemas duns dedos cubertos de terra, sangue e zume de amorodos. Porén, os arames insistían en formar parte dela, do seu cabelo, das súas pestanas.

Sentía coma se uns tentáculos quixeran apoderarse dela, atrapala, deixala inmóbil para que as súas voces internas comezaran a comela dende dentro. Pero esquecían que xa pasara por iso. Non saíra dun pozo profundo para ser o alimento das súas propias arañas.

Detivo o seu andar e observou no que se convertera a fraga na que se perdera. Ao seu redor as árbores caían coma panos feitos de compactas arañeiras. Sentía o seu viscoso peso sobre a pel dos seus brazos. A súa respiración axitouse malia os seus esforzos por manter a calma.

Calma na que, porén, estaba sumida o bosque que a envolvía. Nada se escoitaba, nada se intuía. Todo fuxía do seu ouvido coma se ata o ar temese descubrirlle un segredo agochado durante séculos. Ou murmurarlle un xeito de fuxir desas teas.

Así e todo ela mesma escollera esa vía. Levou o polgar cara os dentes. Canto tempo había que non mordía as unllas? Baixou a man mentres sorría resignada. Non tiña máis opción que cruzar esas arañeiras. Cara atrás non quedaba nada. Non había lugar a onde volver. A pesares de que sabía que un longo camiño quedaba ás súas costas, tiña a sensación de que se retrocedía a terra desfaríase baixo os seus pés. E volver caer dáballe tanta preguiza…

Ademais, fronte ela non había un muro de pedra, arame ou espiñas. Só as redes que teceran en equipo árbores e arañas. Engatar e ver o que se estendía ante ela era unha opción, pero as árbores semellaban mofarse de semellante idea. Aínda non estaba preparada para ver o mundo baixo os seus pés. Polo de agora era un puntiño no seu océano de polas, troncos e raíces. Unha semente que non sería quen agromar mentres elas non lle permitisen ver o sol…

Colleu ar. Tería que cruzalas aínda que fora cortándoas coas súas unllas gatunas. Aínda que eses cordeis translúcidos marcaran a súa pel. Pel por outra banda xa tatuada por cicatrices de caídas e tropezos en aparencia distantes, insignificantes, xa esquecidas.

Estendeu as mans e comezou a desfacelas con tal coidado que semellaba non querer rompelas en realidade. Desanoou unha tras outras. As arañeiras pegábanse á súa pel formando as liñas que unían os lunares, debuxando constelacións no seu corpo.

Ao atravesar o último dos panos, a tea enleouse nas costas e formou dúas pesadas ás coas que non podería voar…