A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

A dama do Labirinto (III)

Deixar un comentario

Fotografía de María Ferreiro

Fotografía de María Ferreiro

Os seus pés nus deslizábanse polas follas que, no canto de renxer baixo o seu camiñar, mantiñan a súa forma sen quebrar. Co seu andar felino avanzaba cara as tebras, mentres o solpor acariñaba as súas costas cubertas por un cabelo escuro que, pasado tanto tempo, caíalle alén das cadeiras.

Unha gata negra que levaba con ela as tormentas. Presaxios nocturnos fíados con medos que se enrolan en nobelos de la. Mais sabía que non tiña outra opción que ser a mellor amiga dos seus temores para sobrevivir ao mundo. Ao seu novo mundo. Ao seu novo eu.

Un fío invisible rozoulle a fazula espertándoa das súas funestas cavilacións nun intento de apegarse a ela, mais só conseguiu enredarse entre as xemas duns dedos cubertos de terra, sangue e zume de amorodos. Porén, os arames insistían en formar parte dela, do seu cabelo, das súas pestanas.

Sentía coma se uns tentáculos quixeran apoderarse dela, atrapala, deixala inmóbil para que as súas voces internas comezaran a comela dende dentro. Pero esquecían que xa pasara por iso. Non saíra dun pozo profundo para ser o alimento das súas propias arañas.

Detivo o seu andar e observou no que se convertera a fraga na que se perdera. Ao seu redor as árbores caían coma panos feitos de compactas arañeiras. Sentía o seu viscoso peso sobre a pel dos seus brazos. A súa respiración axitouse malia os seus esforzos por manter a calma.

Calma na que, porén, estaba sumida o bosque que a envolvía. Nada se escoitaba, nada se intuía. Todo fuxía do seu ouvido coma se ata o ar temese descubrirlle un segredo agochado durante séculos. Ou murmurarlle un xeito de fuxir desas teas.

Así e todo ela mesma escollera esa vía. Levou o polgar cara os dentes. Canto tempo había que non mordía as unllas? Baixou a man mentres sorría resignada. Non tiña máis opción que cruzar esas arañeiras. Cara atrás non quedaba nada. Non había lugar a onde volver. A pesares de que sabía que un longo camiño quedaba ás súas costas, tiña a sensación de que se retrocedía a terra desfaríase baixo os seus pés. E volver caer dáballe tanta preguiza…

Ademais, fronte ela non había un muro de pedra, arame ou espiñas. Só as redes que teceran en equipo árbores e arañas. Engatar e ver o que se estendía ante ela era unha opción, pero as árbores semellaban mofarse de semellante idea. Aínda non estaba preparada para ver o mundo baixo os seus pés. Polo de agora era un puntiño no seu océano de polas, troncos e raíces. Unha semente que non sería quen agromar mentres elas non lle permitisen ver o sol…

Colleu ar. Tería que cruzalas aínda que fora cortándoas coas súas unllas gatunas. Aínda que eses cordeis translúcidos marcaran a súa pel. Pel por outra banda xa tatuada por cicatrices de caídas e tropezos en aparencia distantes, insignificantes, xa esquecidas.

Estendeu as mans e comezou a desfacelas con tal coidado que semellaba non querer rompelas en realidade. Desanoou unha tras outras. As arañeiras pegábanse á súa pel formando as liñas que unían os lunares, debuxando constelacións no seu corpo.

Ao atravesar o último dos panos, a tea enleouse nas costas e formou dúas pesadas ás coas que non podería voar…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s