A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Baixo as capas da súa pel

Deixar un comentario

Sentía dúas fortes punzadas nas súas costas. Levou os ombreiros cara atrás. Estirou os brazos pero non conseguiu amortecer esa dor intermitente que a acompañaba día tras noite. Custáballe respirar. Cada vez que o ar se escapaba pola súa boca, polo seu nariz, atravesáballe o corpo como un frecha de xeo ardente.

Doíalle respirar tanto como lle doía ser. Ou non ser, non o tiña moi claro. Dende había uns días ducias de agullas feitas de aceiro intentaban abrirse camiño entre a súa carne, a súa pel, mentres as gotas de cores dos seus soños se solidificaban en cristais que escarvaban nas súas entrañas.

Algo moi dentro dela ansiaba saír. Fuxir. Escapar. Liscar. Escapulirse entre os poros da súa pel. Pero ela aferrábase á rutina de analizar friamente cada unha das súas reaccións, feito que xa se convertera nun acto reflexo. “Hai seres que mellor non deixar ir”, pensaba cunha mestura de inxenuidade, auto-convencemento e falsas esperanzas.

E o corazón seguía latexando insistente. Salvaxe? Non. Iso era imposible. Intolerable. Pero seguía bombeando berros que ela, temerosa, acalaba, ignoraba, silenciaba coa resolución que se convertera na súa mellor arma. E co último pensamento unha puntada máis cara o exterior. Quizais o monstro fora ese Cérbero no que se convertera.

Chegou sen folgos a casa. Tirou a chaqueta e o bolso sen miramentos. Entrou na habitación arrastrando os pés. Baixou a persiana ata que a escuridade a envolveu por completo. Deixouse caer na cama coma un corpo morto. Pechou os ollos suplicando que calaran as voces que lle roían todos os pensamentos. Ata quedar durmida boca abaixo. Non recordaba a última vez que o fixera. Abrazara a almofada nun xesto inconsciente por lembrar como era que o fixeran.

Espertou inqueda ás cinco da madrugada. Case non se puido erguer. Algo lle pesaba. Arrastrándoo xunto aos pés chegou ao baño cruzándose con espellos que non miraba, pero que os seus reflexos a observaban como se fose unha estraña. A auga fría limpoulle a cara, os pensamentos, os medos.

Non foi ata que volveu a habitación, precisaba ar. De súbito sentíase afogada entre esas catro paredes cheas de tempos pasados. Abriu a persiana nun intento desesperado por acadar a liberdade e cando se dispuña a abrir a fiestra, a súa imaxe devolveulle a mirada con contundencia.

Incrédula achegouse a ela e viu coma dúas longas ás de libélula crecían fortes nas súas costas. Levou as mans cara elas. Os dedos tinguíronse de feble po de centos de verdes. A noite chamaba por ela. Insegura cruzou a fiestra ata o tellado. O seu corazón ansiaba rachar ese ceo escuro. Pero temía voar porque non sabía cara onde, nin canto podería resistir antes de caer. Nin a onde a levaría a caída.

Pero as ás refulxían baixo a luz desas estrelas que gañaban peso nas noites sen lúa. Vibraban con cada murmurio do vento nocturno converténdose nun suave axóuxere. Foi cando se decatou de que non tiña opción, non podería ocultar máis esas ás. O corazón revelárase coma ás aparentemente febles, pero ela sabía que non era máis que un espellismo. Cun suspiro que coseu o seu sorriso botou a voar.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s