A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

A fráxil crueldade de Inverno

Deixar un comentario

Fotografía de María Ferreiro Viadé

        Fotografía de María Ferreiro Viadé

Nordés. Vento máxico que transforma os raios do sol en correntes xélidas de cristal. Ao seu lombo Ela. Fría, impertérrita, imperturbable, inmutable. Ninguén foi quen, endexamais, de descubrir o día que regresa… Nin a noite que se vai. Só ela coñece con exactitude como é a Rosa dos Ventos que guía os seus pasos entre as néboas que baixan da montaña.

Non haberá dous invernos iguais. Como poden crer que iso é posible? Sorrí cómplice coa lúa. Non hai lúa máis fermosa, máis luminosa, máis forte, que a do inverno, por iso as nubes non lla amosan a calquera, por iso a gardan para elas.

Entón Ela, dálles permiso as estrelas para volver a terra. Abrigadas pola xeada deixan os ceos para ir bicala. Todo o que tocan os seus beizos vólvese espellos capaces de capturar os raios do sol e, sen axuda da chuvia, convertelos en centos de arcos da vella tan finos como cada un dos fíos que tecen as arañeiras.

Hai fríos que nacen do máis profundo do ser e saen ao exterior volvendo o mundo dun xeo que nin os raios máis fortes dun sol nacente conseguen desfacer. Porén non entenden… Non comprenden que a calor máis intensa está no corazón dunha folerpa.
Dende o cumio da montaña, Ela sinte o seu mundo migrante. Mundo que segue os pasos das aves que voan lonxe dela. Déixase levar polo cheiro a leña ardendo que, facendo formas imposibles no horizonte, se mestura cos nubeiros. Nubes negras, onde o branco, cuberto de pegadas de merlos escuros, se reflicte.

Os aloumiños saben a chocolate quente con neve de nata. A música é tocada por unha orquestra composta por crepitar de chemineas e cociñas, pingas petando nas xanelas, botas quebrando as charcas conxeladas e guantes apertando bólas de farrapas. A emocións ocúltanse baixo mantas de la e os pasos vístense de calcetíns de ducias de cores e estampados. Entón, o tempo detense…

O Nordés reméxelle o seu cabelo de carbón salpicado de constelacións feitas por faíscas. Libéraas e a xistra cae pola ladeira cubríndoo todo de po. Os seus ollos de frío azul obsérvaas crear un teatro entre os refachos. Ri, as súas mans, case translúcidas, aplauden ante tal espectáculo de luces e sombras.

Ela sorrí, condenada. Sempre sorrí, incluso cando se enfada. O inverno ten algo de nena. A pesares da súa dureza é inocente. Ao final Ela é a tecedora dos soños que agardan a cumprirse. Espera, paciente, sabedora de que hai expectativas agochadas nas árbores núas escollendo o mellor momento para volverse realidade.

Tras unha noite danzando coas estrelas de lume e xeo, recolleu o pano da neboeira, que, coma un cabalo manso, se detivo ao seu carón. Acariñouno mentres os primeiros raios do amencer se perdían nos labirintos feitos de milleiros de espellos. Observou con orgullo o decorado. Cru, intenso e a un tempo fráxil. Fermoso. Cantos brancos é quen de pintar o inverno?

Así a todo sábese a menos querida de todas. Non lle importa. Xa non. Só quen se atreva a mergullarse nas profundidades do inverno pagará a pena. Só quen sexa quen de ver alén da calor do verán, atopará entre os brazos das folerpas o quecer máis apaixonado. Ela, o Inverno, aprendeu a quererse en cada unha das estrelas que brotan do seu seno. E os demais… quizais, algún día aprenderán a amala.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s