A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Día de Reises

Deixar un comentario

cabalgata 2015Aínda me lembro do día que os meus pais me dixeron que as súas Maxestades, os Reises Magos de Oriente, non existían, que eran eles. Non puiden evitar miralos con escepticismo. Eles? Por todos os Deuses, nin gracia me fixeron as súas verbas! Si que é certo que os pais fan cousas prodixiosas mais… Eu, aos meus 9 anos de idade, dinlles a razón como aos tolos.

Cando viron a miña cara, non me creron. Ser desconfiada deber ser algo de familia, polo que puxeron todo o seu empeño en demostrarme que estaba equivocada. Eu, como se as explicacións non foran comigo, deixeilles aos camelos tres caldeiros de distintas cores cheos de auga e unha bandexa de doces colocados en perfectas circunferencias concéntricas.

Tales eran as súas ansias por que aceptara a realidade que esa noite decidiron que as súas Maxestades serían especialmente escandalosas. Tropezaron con todas as esquinas, tiraron a auga, e non me deixaron durmir ata que me plantei xunto a árbore e os vin. Que clase de proba era esa? Cun murmurio, medio aburrido e condescendente, dinlles as boas noites, outra vez, e metinme na cama.

Non entendían nada. Como ían ser eles os Reises Magos se nunca leran a miña carta e porén sempre me agasallaban co que máis anhelaba? O seu teatro non fixera máis que darme a razón. Cun sorriso quedei durmida, e cun sorriso madruguei o 6. Coma se nada da noite anterior acontecese, saltei na cama de meus pais cos regalos. Non dixeron nada, imaxino que pensaron que simplemente non quería perder esa ilusión de encher o seu cuarto de papeis de centos de cores.

Alí, entre as caixas estaban os patíns de perfecta liña. Sei que o meu sorriso se acrecentou porque foi contaxioso. Pobres, non se decataban de que as rodas eran a escusa perfecta para o regalo perfecto. Correndo vestín e puxen a miña mellor bufanda. A súa preferida. A miña nai caloume o gorro ata o fondo das orellas e coa promesa gran promesa solemne de que seríaboaandaríaconcoidadomiraríaparacruzar deixoume ir á rúa a estrear o veloz calzado.

Non tardei en chegar ao cemiterio. Pensaba que os petos cargados de lambetadas farían máis lento o meu paso, mais non foi así. Supoño que as ganas por velo de novo me empurraban e dábanlle ás aos patíns. Ademais para un día que nos viamos… si que falabamos a diario mais non era o mesmo que vérmonos as caras.

Ás 10 da mañá non había nin un ánima no camposanto. Bon, minto (e mentir é malo que logo os Reis todo o saben). Martiño xa estaba aí, tan pálido e translúcido coma sempre. Dende que, hai dous anos, o meu irmán decidira ir vivir ao panteón familiar o tempo non pasaba por el malia ser máis vello ca min. Cun chegas tarde (sempre foi un pouco rosmón) agardaba por min sentado sobre a lápida de non sei que heroes esquecidos pola historia.

Saquei as lambetadas e púxenas sobre o nicho. Martiño sorriu tanto que case podíanselle ver as meixelas roibas. Quitei o envoltorio con parsimonia, de cando en vez gústame facerme a interesante, e cando liberei ao polvorón do seu envoltorio púxenllo na súa eternamente fría man. Polvorón de chocolate. O seu favorito. Agochábaos baixo a cama para levarllos o día de Reises. Cada un pide o que pide, e Martiño sempre foi un lambón. E coa boca chea dicíamos palabras complicadísimas, a ver quen as pronunciaba mellor. Sempre lle deixei gañar…

Despois de xogar conteille todas as novas de papá e mamá, dos avós, dos curmáns, amigos… Buf… Canta xente coñecía unha xa con nove anos! E logo el faloume de todo o que acontecera no cemiterio. A chea de cousas que fan as pantasmas! Ás veces pregúntome se Martiño me soltará algunha trola, sempre foi un pouco cuentista! Pero nunca me importou. Que sería de min sen as súas historias para poder durmir? Ou non durmir…

Foi unha mañá perfecta. Como a de todos os anos seguintes… O día máis máxico do ano! Aos meus 85 xa podo dicir que nin defuntos nin lerias! O día de Reises, que nos agasallan cun gran almorzo cada día seis. Ata exactamente as doce da mañá, que logo toca volver cada un a súa realidade. Sei que máis pronto que tarde será a mesma, porén, namentres, gozamos das nosas lambetadas. E din que non existen as súas Maxestades de Oriente… Inocentes…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s