A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (IV)

sombrasO meu intento por cazar musas non está sendo demasiado efectivo… Era un plan perfecto… Quizais demasiado. Buscaríanas por min e despois roubaríallas (algunha vantaxe ten que ter ser profesora). Pero leárono todo! Malditas musas! Que listas son as condenadas… Enredaron os seus pensamentos e non as deron atopado… Nótase que estes seres están do lado dos demos. Como senón poderían fuxir dos meus folios encantados?

O plan era doado. Cada un describiría a súa musa. Cada unha ben particular, peculiar, estraña… Que seres tan complexamente marabillosos… (céntrate bruxa inocente que xa te encandean con só pensar nelas!) Mira que lles gusta chamar a atención co esquivas que son…. Quen as entende? Precisamente por iso teñen tanto poder… O poder de entender o que hai dentro e o que hai fóra de cada ser, de cada obxecto, de cada espazo… Incluso do tempo.

Non sei se o sabedes pero as musas habitan en cada un. Pero que mentireiras e falsas son…! A xente tolea buscándoas e esquecen que as teñen tan diante dos seus fuciños que ven o mundo cos seus mesmos ollos. Son uns inxénuos… E elas ben listas! Xogan cos sentimentos: da euforia ao pánico. Son quen de levar a quen desexen aos estremos emocionais. Como non me vou querer apoderar delas? (aínda que a ver quen as atura a todas xuntas despois… Bruxa covarde é un mal menor!)

Sei como son… seino porque eu tamén teño unha musa… (bruxiña pensa se é bo contar estas cousas, mira que se ao final quedas ti sen ela…) Entendémonos á perfección. Só temos que deixarnos ao noso aire. Que ten ganas de desconectar? Pois marcha de vacacións e aproveito eu tamén para descansar. Por todos os demos! Ás bruxas tamén nos gustan eses momentos de facer por facer ou non facer nada! Maquinar pode resultar tan esgotador… Que dura é vida malvada dunha bruxa… (veña! Tampouco te pases bruxa choromicas e céntrate).

Estaba a falar da miña musa. É unha sombra ben negra capaz de moverse por todos os mundos que desexe. Gústanos tanto viaxar… Coñecemos a tantos seres interesantes. Porque quen pense que os creamos nós ten un problema… Son seres tan reais como nós as dúas… Faltaría máis! (querida, non te indignes que queda feo). A miña musa ten un toque triste, non o podo negar, pero déixase levar e obrígame a facelo a min tamén… Que sombra tan encantadora! Que sería de min se non existise… (bruxa sentimental… as emocións acabarán contigo…)

Pois o que vos dicía, que xa volvo a desvariar. O plan era simple: cada un conectaría coa súa musa, sentiría o que ela sinte, viviría o que ela vive… E aos poucos, con coidado de facer unha boa escrita, levarían ese encontro ao papel. E na folla quedarían presas tras un maleficio de última xeración no que combinei… (ha! Que o vou contar para que me rouben a idea ou peor… a miña musa! Son demasiados anos de complicidade para afacerme a outra!). En fin, que creei un folio en branco gaiola de musas… Pero as miguiñas de pan de centeo que deixei coméronas os escritores mentres pensaban nelas… E como non hai cousa que eles fagan e elas non, tamén as probaron, mentres rían dun plan tan malvadamente inocente…

Isto non quedará así! A vinganza será terrible!

P.D.: Decataranse os meus alumnos se lles mesturo os deberes? Quizais non, co que lles custa firmar os seus traballos… Como se a min puideran enganarme!


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (III)

IMG_0175Caceinas nun renuncio… A min, ao final, non se me escapa nada… Que non, que non… Tardarei, pero decátome das cousas que pasan ao meu redor. Non son tan inocente, teño o meu orgullo, a miña soberbia, o meu saber estar coa cabeza alta (aínda que perda o zapato de cando en vez… Cala, esas cousas non se confesan que nunca sabes quen está a escoitar! Esquécense! Vante tachar de princesa, e iso si que non, nunca, xamais, por riba do meu cadáver de bruxa!)

Pero ao que ía (bruxiña habitante das pólas!) Xa sei cales son as súas sospeitas! Sei onde fraqueou o meu precioso disfrace de profesora! Delatoume o meu medio de transporte!!! E mira que o cambiei… Cando caín na conta déronme ganas de abandonalo, deixalo nunha papeleira desas de metal como un útil escachado, inservible, traidor….

Descubriron que non uso vasoira, que uso paraugas. A moita xente sorprenderalle, imaxino que porque non saben que o último modelo de vasoira contra a chuvia e o vento en realidade é un paraugas. De complexión semirríxida acada a velocidade do ar, incluso máis! (A da luz é un pouco esaxerada e a min gústame gozar da paisaxe máis que da velocidade) Eu nunca a puxen a tanto, porque non son unha piloto tola. Son un ser malvadamente responsable. Ás veces pérdome, outras cometo algunha infracción deliberadamente sen querer. De cando en vez métome coas aves, pero poucas porque despois a ver quen me conta os contos aéreos. É raro atoparse con outras bruxas… O ceo pode chegar a ser un espazo solitario… Xa estás divagando bruxa pensante!

A culpa é do tren. Porque claro, para disimular teño que ir como o resto dos mortais, en vehículo. E aí vou, sentadiña cun libro. Xa lin ben deles no vagón 1… Mira que tes tempo e tempo… Pregúntome se terán algún artefacto no que os minutos avancen máis ou menos rápido segundo a vontade… Teño que investigalo… Sería tan útil para cando os meus esconxuros quedan en branco… ou se estragan… Si… Podería facer un eu, ou roubalo… Decataríanse? Vería o revisor a miña face culpable? Os demais pasaxeiros serían conscientes do cambio temporal? Seguro que non… Un bastante ten con controlar que non se cole ninguén, e os outros van tan mergullados no whatsapp…

Es do que non hai bruxa contraditoria! Vale vale! Que eu tamén teño, senón a ver como me comunico cos meus alumnos… Podería facelo coa telepatía tan fina que posúo, ou vía corvo, ouveo, lume, fume, pousos do té, bóla de cristal… incluso postal… pero témome que con eles non será tan efectivo… Ademais sería descubrirme demasiado, e se xa só cun paraugas… Un paraugas ao que lle dou o uso normal… E agora está enfadado comigo, deixándose roubar, caendo por aí… Con tanto disimulo todo o mundo se enfada comigo.

E claro, que fago despois? Remexer na cabeza no tren. Dá para moito o tren… Para pensar e despensar. Para ler. Para corrixir deberes. Para mandar mensaxes (Esas que critiquei hai tres pensamentos). Para coñecer xente (e arrepentirte de coñecela… Canta xente entra no tren e cantos insectos saen…)

P.D.: Vou deixar de desvariar e centrarme en preparar todo para marchar a Pontevedra, que a semana pasada co susto de verme descuberta deixei ao paraugas na casa e pillei unha boa molleira… E rifoume ao chegar a casa… Paraugas… quen os entende!


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (II)

zapatos máxicosNada que non podo… nin bruxa boa nin demos encebolados… Son demasiado amiga da tentación, e cando os vin aí, eses xeroglíficos estraños pintados con xiz caín… Deume igual que fora o primeiro día. Máis emoción! Non me importou a insistencia dos seres amables que pululan polo espazo e que querían desfacer a maldición do encerado. Non! Son demasiado cacholana! E non podía negarme a tamaño reto.

Dirán de min, pero a culpa toda téñena as nenas que andan esparexendo a súa arte por aí, agardando a que algún incauto se apodere dos seus caracoiselefantes, gaivotaspombasespíritos, serpes cun axóuxere pintado e, no medio de tanto barullo, unha bruxiña, digo unha nena. (Aí hai canteira que si que si… vino en cada trazo.)

E aló foron os meus meigallos coidadosamente preparados, os meus medos a asustalos o primeiro día. (O certo é que meus queridos e queridas poden chegar a ser máis escuros ca min… Interesante… Non saben onde se meteron). Ata se atreveron a retarme!! Coitados… Non saben o que lles espera… Andan tentando a quen non deben…

Mais teño que disimular! Sorriso. Son un enchente de sorrisos, (bruxa mentireira que ben o pasas!) de bromas, de tranquilidade, de non pasa nada… Inda así non me deixo enganar por nervios, mans e voces trementes. Son demasiado implacable e non hai miradas de súplicas que poidan comigo! Adozar o comezo… Ha! A quen se lle ocorre? Mentir si… Pero ata un punto, tampouco hai que tolear. E aquí vénse a sufrir! Digo a pasalo ben! (Bruxa cruel non te pases coa sinceridade).

Pero teño que andar con coidado e non excederme en amabilidades… que logo chegan tarde e os deberes a última hora! E por riba non poderei transformalos nin en reloxo nin en axenda nin nada que marque o tempo, ou acusaranme de bruxa! A non ser que non descubran que son eu… Podería botarlle a culpa a outra calquera, facerme a desgustada, a inocente… Si… estouno vendo. Aumentaría a miña colección de tempo… Volve a terra bruxa ilusionada! Coleccionar tempos é duro… Porque entre os momentos hainos bos e malos, alegres e tristes, divertidos e aburridos… e cando coleccionas historias podes escoller ata un punto…

Que non que non! Bruxa rara! Que non os convertas nin en historias nin en tempo que logo a ver quen as recolecta para ti! E tes unha boa colleita semanal… Iso non llo podes negar… Teñen o seu mérito… Aguantar as miñas excentricidades non vale para calquera.

En fin… Vou prepararme, que teño que ir concienciada de que son un ser bo (que duro é mentir…!) e corrixir os deberes de todos, digo de case todos.

P.D.: Tarde… no camiño a Pontevedra, entre bolis vermellos, decidirei o castigo ante tal impuntualidade! Digo, ante tanto aprecio ao último momento!! Non sei se reducir os tempos entre o comezo e o final dos seus textos sen que se decaten… Muahahahahaha!


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (I)

Sombreiro de andar por casa dunha bruxaCreo que me descubriron… Podo velo no máis profundo do seu iris: é como unha desconfianza agochada nas sombras que separan a cor da negra pupila… Mais como? Como o fixeron? Como o lograron? Non son quen de comprendelo…

Pensa, pensa… bruxa inexperta… Deixei as arañas na casa, levalas sería de mal gusto e seguro que lles daban un pouco de noxo (que poucos saben gozar da súa arte, miñas pobres artesás incomprendidas!). E por riba logo tiven que aguantar o seu enfado… unha semana de bicos dos mosquitos… Non soporto os mosquitos…

Bruxa despistada! Non te desvíes! Lembra… que levabas posto? Non… nada negro, nada escuro… toda moi alegre eu… Demos dádeme paciencia…! Nin tan sequera usei ese ton verde que tan ben me senta e tan acorde aos mofos dos días de humidade, choiva, tempestades, neves, chuviñadas… e demais efectos e afectos meteorolóxicos.

Soltei os meus cabelos para darme un ar de boa, total, non iamos facer apócemas, quizais algún esconxuro camuflado… pero en todo caso nada no que meter as miñas guedellas (hai que ter coidado con esas cousas non se vaian volver as beberaxes en contra dunha, que tampouco é cuestión). Cortei as unllas, as miñas fermosas unllas negras que tanto me custa deixar largas e pintar… O que ten unha que facer para disimular… Pero quen me manda meterme nestas leas enrevesadas?

Xa estou divagando outra vez, céntrate querida bruxa descoidada! Deixei o meu sombreiro na casa, o meu precioso sombreiro de encaixe… Que demos! Ata deixei o pucho de la, o de augas, todos… non fora ser que lles dera unha pista… O paraugas non, leveino, tampouco é cuestión de poñerse pingando pola causa. Ademais, o raro sería non telo…

Ata collín o tren!! Maldición!!! Co rápido que se chega na vasoira último modelo equipada contra choiva e vento! Iso si, moito lin entre viaxe e viaxe… Porque claro, teño que ir ben esperta non vaia ser que chegue a unha parada que non é a miña…

Non darlle máis voltas… Terei que coarme nas súas cabezas a ver que deuses do inferno pasa! En fin, vou preparar o meu bolso se fondo, non podo esquecer as notas, os cadernos, os bolis, fotocopias… Sobre todo, nota mental: que non se me esqueza o espello!

P.D.: Hoxe volvo a Pontevedra, intentarei, procurarei, poñerei a miña mente en ser unha bruxa boa muahahahaha! Digo hihihihihihi. (Olliños de nena boa, e pestanexo inocente)


Deixar un comentario

Cantas táboas ten unha ponte?

Fotografía de Carmen Villar

        Fotografía de Carmen Villar

A primeira vez que pisei esas madeiras era unha nena tan pequena que na miña cabeza só había pezas de quebracabezas. Pezas que nese momento se esparexeron para encaixar no avance da miña vida. Mundos, universos inexistentes, que se converteron en xogos, logo en historias e despois en vidas. Vidas imposibles, máxicas, estrañas…

Pezas…

Un sorriso amable. A do avó. Expresión tan calma como a poza que se forma baixo tantas pontes miúdas. Sorriso inconsciente que marcaría todos os que me atoparía no meu errar. Xesto sinxelo, sereno, que penetra de casualidade ou que se cultiva entre as horas. Sorrisos que iluminan calquera pensamento triste deixando só a temperanza do que ten motivos para rir.

Pezas…

Augas frías a pesares de estar medio estancadas. Sombras que ocultan os xogos desas tardes de verán nas que, ás agachadas, escapabamos os amigos a facer trasnadas. Pingas que saltaban das pozas sobre as que, en inverno, saltabamos para mancharnos uns aos outros. Guerras nas que os paraugas quedaban malferidos, perdidos ou esquecidos. Ventás que ocultaban flocos de millo e películas de medo tras os salaios do vento.

Pezas…

O primeiro bico… Tremente, vacilante, inexacto, desconfiado… Experimento do segundo, do terceiro… Cambio de beizos, cambio de escenarios… Inda así, sempre hai un primeiro… Temeroso, impreciso, titubeante, trémulo… que, como pontes, nos levan a coñecernos e descoñecernos, que transforman as bágoas en sorrisos, desfán pegadas do pasado e abren vieiros por explorar.

Pezas…

Cabaliños do demo que trazan ronseis no ar, entre as silvas. Zapateiros que camiñan sobre círculos concéntricos nas augas. Bandadas de bolboretas malvas que esparexen os segredos que agochan os nervios. Diminutos animais alados que, coma min, vagan entre as liñas brancas do sol e as liñas brancas das néboas. Perdidas… Ceibes… Fieis a súa poza e ás correntes do vento.

Pezas…

Lendas contadas nun murmurio. Contos que foxen entre as liñas debuxadas nas pegadas dactilares. Pegadas únicas, como as miradas que percorren as pontes antes que o corpo, albiscando fins cargados de promesas só entendibles para a alma.

Pezas…

Non sei como volvín aquí. Foi como se os meus pés tivesen gravados na súa memoria un mapa que eu cría totalmente esquecido. O camiño case desaparecera, como moitos dos meus universos. As silvas arrouparan esas vidas imposibles que agora semellaban espertar de novo, como se levasen tempo agardando por min. Sentei nesa madeira húmida que aínda se mantiña forte malia súa aparencia feble. Deixeime caer sobre ela, pechei os ollos e soñei… O río faloume de gargalladas infantís perdidas entre as folgueiras. As árbores acariñábano como dúas mans enlazadas. O ar paseaba entre as follas confundindo a súa voz coa das augas… coa miña… Mesturando realidades. Sen querer, descubrinme de novo… e volveron, para quedar, as vidas imposibles, máxicas, estrañas coas que cruzar novas e antigas pontes.