A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros

Cantas táboas ten unha ponte?

Deixar un comentario

Fotografía de Carmen Villar

        Fotografía de Carmen Villar

A primeira vez que pisei esas madeiras era unha nena tan pequena que na miña cabeza só había pezas de quebracabezas. Pezas que nese momento se esparexeron para encaixar no avance da miña vida. Mundos, universos inexistentes, que se converteron en xogos, logo en historias e despois en vidas. Vidas imposibles, máxicas, estrañas…

Pezas…

Un sorriso amable. A do avó. Expresión tan calma como a poza que se forma baixo tantas pontes miúdas. Sorriso inconsciente que marcaría todos os que me atoparía no meu errar. Xesto sinxelo, sereno, que penetra de casualidade ou que se cultiva entre as horas. Sorrisos que iluminan calquera pensamento triste deixando só a temperanza do que ten motivos para rir.

Pezas…

Augas frías a pesares de estar medio estancadas. Sombras que ocultan os xogos desas tardes de verán nas que, ás agachadas, escapabamos os amigos a facer trasnadas. Pingas que saltaban das pozas sobre as que, en inverno, saltabamos para mancharnos uns aos outros. Guerras nas que os paraugas quedaban malferidos, perdidos ou esquecidos. Ventás que ocultaban flocos de millo e películas de medo tras os salaios do vento.

Pezas…

O primeiro bico… Tremente, vacilante, inexacto, desconfiado… Experimento do segundo, do terceiro… Cambio de beizos, cambio de escenarios… Inda así, sempre hai un primeiro… Temeroso, impreciso, titubeante, trémulo… que, como pontes, nos levan a coñecernos e descoñecernos, que transforman as bágoas en sorrisos, desfán pegadas do pasado e abren vieiros por explorar.

Pezas…

Cabaliños do demo que trazan ronseis no ar, entre as silvas. Zapateiros que camiñan sobre círculos concéntricos nas augas. Bandadas de bolboretas malvas que esparexen os segredos que agochan os nervios. Diminutos animais alados que, coma min, vagan entre as liñas brancas do sol e as liñas brancas das néboas. Perdidas… Ceibes… Fieis a súa poza e ás correntes do vento.

Pezas…

Lendas contadas nun murmurio. Contos que foxen entre as liñas debuxadas nas pegadas dactilares. Pegadas únicas, como as miradas que percorren as pontes antes que o corpo, albiscando fins cargados de promesas só entendibles para a alma.

Pezas…

Non sei como volvín aquí. Foi como se os meus pés tivesen gravados na súa memoria un mapa que eu cría totalmente esquecido. O camiño case desaparecera, como moitos dos meus universos. As silvas arrouparan esas vidas imposibles que agora semellaban espertar de novo, como se levasen tempo agardando por min. Sentei nesa madeira húmida que aínda se mantiña forte malia súa aparencia feble. Deixeime caer sobre ela, pechei os ollos e soñei… O río faloume de gargalladas infantís perdidas entre as folgueiras. As árbores acariñábano como dúas mans enlazadas. O ar paseaba entre as follas confundindo a súa voz coa das augas… coa miña… Mesturando realidades. Sen querer, descubrinme de novo… e volveron, para quedar, as vidas imposibles, máxicas, estrañas coas que cruzar novas e antigas pontes.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s