A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (VIII)

suciedade nas esquinasEstou a volverme branda… Viñeron as arañas de visita… Todas. As saltaricas, as esveltas, as redondiñas… Negras, marróns e vermellas… Todas… Creo que están preocupadas por min. Serei demasiado suave? Pode que tanta mentira ao final se converta nunha realidade. Nunha vida esponxosa e doce, de estreliñas de cores e arcos da vella. Creo que estou a sentirme mareada, o mundo da voltas e voltas… (si… é o que fai normalmente bruxa dramática).

O caso foi que a máis gordecha de todas elas fíxome unha mantiña da súa tea máis grosa, esa que só usa para quecer os ovos onde agardan as súas meniñas (que adorables e escuros seres os que saen aí acaparando cada recuncho da casa… mágoa que o noso fogar non sexa máis grande…). Traíaa sobre o seu lombo (sempre me preguntei como terá tanta forza a condenada). Foi unha mestura de admiración, orgullo e pesar, porque coma sempre, enredou nas bólas de po, ata ser un ente estraño e indefinido. Para ser unha raíña dos arácnidos é un pouco torpe… (claro, como se ela tivera a culpa de que a sucidade camiñe ceibe e feliz polos corredores).

Foi unha visita alegre (ves? Branda moi branda!!) Recomendoume automedicación a base de chocolate negro e algunha que outra apócema que me volva mala. Inda máis mala, cruel, desapiadada, horripilante, atroz, perversa… e demais sinónimos. É un becho culto, que sempre me deixa escoller a verba que máis me guste. Intentou convencerme de que as beberaxes son o máis seguro e eficaz. Segundo ela non habería moitas contraindicacións, só unha pequena, insignificante, nimia, exigua (ás veces chega a ser esgotadora… bruxiña desconecta ou acabará contigo). Ese efecto secundario banal sería que podería chegar a ser unha fada madriña. Si… FA-DA-MA-DRI-ÑA. (Non ten importancia din! Malditas arañas! Bruxa confiada non as escoites demasiado que sempre acabas en leas pola súa culpa!).

Hai que ter moito valor para compararme cun ser deses… Vou gardar o adxectivo que me ferve o sangue! Aprovéitanse das miñas debilidades ata os meus protexidos!! Teño que espertar ou non será necesario tónico ningún, volvereime un… unha… cousas desas que me poñen os pelos de punta e que só me dan ganas de comelas, esmagalas ou usalas, ou ou… (bruxiña, coidado co que dis, que entras en modo contradición… Todo o mundo sabe que tomas café con elas!)

Vale vale… De cando en vez! Moi pouquiñas veces, quedamos! Pero é unha excepción para cambiar de aires que sempre vén ben! Así non se pode! Eu non quero ser coma elas! (vale, vale, tranquila, non pasa nada, ti respira, non contes e di: son mala, son mala…).

Aclarado isto dicir que as arañas son uns seres entrañablemente escuros. Tamén incomprendidas, todo o mundo téndolles medo, querendo desfacerse delas, pisalas, mirándoas con cara de noxo e susto a un tempo… Quizais por iso me entendo tan ben con elas. Aquí estamos, coidando unhas das outras, comprendéndonos nos nosos plans sinistros (aí volve a bruxa sentimental… precisas descansar…)

Vale vale! Xa non digo máis que seica hoxe non teño o día o suficientemente malvado para ninguén! Pois nada, como ser malo e horrible que son, esta tarde ensinareilles aos meus alumnos a crear seres cos que facer o que queiran, o que tradicionalmente se denomina: vodú, crear un Frankenstein, un monstro, ou o que máis medo lles dea. Ala! Que xa chego tarde! (Que máis da bruxa puntual! Non deberían agardar por ti?)

Advertisements


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (VII)

libros de bruxasSeica as persoas gustan de alguén que marque un exemplo, unhas pautas de vida, unha forma de entender o mundo, que imprima valor… e todas esas cousas. Eu intento seguir a máxima que me ensinaron de pequena bruxiña, moi inocentemente malvada: “non fagas aos demais o que non queres que che fagan” ou “fai o que agardarías que fixeran contigo”…

Ou algo así, non o teño moi claro (bruxa perdida, deberías empezar a pensar que buscas en realidade), porque non estou moi segura de querer recibir as dores e sufrimento dos seres que teño ao meu redor… Ou si… As cousas malvadas teñen o seu aquel, a súa aura, o seu pracer,o… (deixa de mirar ao escuro infinito e céntrate! Es unha bruxa sentimental!).

Todas estas lerias veñen porque na miña rebuscada infancia, non tardei en pasar dos consellos a buscalos eu mesma. Con rapidez atopei a un ser tamén rebuscado, un tal Roald, que me presentou a unha recua de personaxes sinistros aos que non sabes cal adorar primeiro: a eses bechos vingativos que comen avións, a eses bechos que viven nun pexego xigante (imaxínaste vivindo dentro dunha mazá vermella e brillantemente enorme? Xa divagamos as dúas…); a esa gran pedagoga experimental que era Agatha e que non souberon valorar; ao tolo e larpeiro encuberto do chocolate; a un raposo que vai de bo (xa nomeaches a algún de aparencia sospeitosamente boa, deixa de mesturar conceptos!).

Iso, vaiamos ao gran. Ao libro de referencia. Aos grandes exemplos, as espectaculares, as marabillosas, entrañables, malvadas, e horrendas inda que ben disfrazadas BRUXAS. Si, todas elas en maiúsculas. Con esas fabulosas convencións que fan por todo o mundo, para levar a cabo plans tan delicados como destruír aos nenos previa transformación en adorables ratiños, por destacar un. Que si que si, que os nenos son adorables e o que queirades, pero iso non é razón suficiente para… (cala cala bruxiña que iso é o que se denomina politicamente incorrecto), ou non son encantadores tamén os ratiños?

Bah! Somos unhas incomprendidas! Facemos casas de doces que nin un arquitecto, roubamos voces mellor que unha gravadora, transformamos cousas malas en peores (iso non deberías dicilo en voz alta bruxa descoidada!), somos expertas en maldicións e esconxuros de ampla garantía no tempo e difícil disolución (iso tamén deberías calalo… é o noso fin)… Por todos os demos! Deberiamos ser queridísimas e máis por todo o mundo!

Pero non… comen as nosas casas e logo imos ao forno, ou a fogueira se nos poñemos máis refinadas. As princesas son descoidadas e aceptan cousas de descoñecidos ou andan a mancarse por aí e a culpa é nosa e veña a perseguirnos… Convértennos en fascinantes ratiños brancos e mandan aos nosos queridos gatos a cazarnos… (querida, deixa o modo drama, que se che vai das mans…) Síntoo, perdín a compostura, ás veces acontece. Pódelle pasar a calquera…

En fin, ao que ía. Inda que as miñas apreciadas bruxas non tiveron un final… o que se diga moi feliz… moitas sobreviviron e non deixan de ser prezadas pola súa mesquindade. Unha mesquindade ademais porque si! (aí tes razón bruxa estraña, o porque si é unha resposta esgrimida por todos nalgún momento, non entende de idade nin de xénero…). E así seguimos vivindo entre os demais. Tivemos que adaptarnos, xa sabedes, os tempos cambian e hai que sobrevivir.

Pensándoo ben… Agardo non darlles ideas aos meus alumnos… Non podería saír nada bo de aí… Seguro que comezan a mesturar deberes, textos, lecturas… Realidades con ficción e deixan de saber onde viven e quen son en realidade… e logo culparanme a min…(Inda que agarda bruxa contraditoria, non era iso o que buscabas?) Non lle vou dar máis voltas. Collerei ás miñas compañeiras de viaxe e marcho que son horas. Ao final as bruxas somos seres de mundo que gustamos dunha boa viaxe e un bo libro… A pesares dos riscos…


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (VI)

plantamurchaQue ben! Por fin volve a chover! Si, si! Xa sei que dixen que as bruxas gustamos do sol… De cando en vez… Tampouco hai que esaxerar, porque ata as miñas fermosas plantas mucias estaban a poñerse inda máis murchas de tanto calor a secalas e sacalas. Que estamos en abril! Xa non se respectan nin os refráns e sabedoría popular…

Ademais ras e sapos, caracois, vermes… tamén gozan dunha boa molleira. Pobres, levaban días agochados! As miñas adoradas arañas non están tan contentas, pero é que non se pode facer feliz a todo o mundo. A felicidade está sobrevalorada… É demasiado complexa! (como se ti foses unha bruxa fácil de comprender!) Como pode ser posible que cadaquén sexa feliz por cousas distintas? A min por exemplo prodúcenme ese estado as arañeiras tépedas que medran nas esquinas da miña habitación, o cheiro das apócemas, as treboadas, o po onde deixar as pegadas das miñas poutas, digo pés, os cabelos sen peitear, as pozas e charcos e a xente que cae nelas, os sorrisos malvados e sedutores, as visitas de demos e pantasmas… (ala ala! Dabondo bruxa pesada, non dicías que a felicidade está sobrevalorada? Porque levas séculos de enumeración).

Pois iso, que xa chove e chove e chove e por fin poderei sacar de novo ao meu amado paraugas que, de tanto aburrimento que tiña o coitado, estragou. Os aparellos máxicos tamén precisan dunha motivación, sentirse valorados… E claro, tras quince días (minuto arriba ou abaixo) sen nubes, non o resistiu máis, enfadouse e escachou. Tiven que levalo a un feiticeiro vello que se pon todos os días no mercado, fronte a capela de San Xiz por iso de disimular, camuflado como un simple curandeiro de paraugas que pasa o tempo escoitando a radio. En realidade oe todas as novidades máxicas ocultas entre as ondas hertzianas, os debates sobre as mellores formas de facer o mal e como non deixarse enlear por bruxas encantadoras coma min. (A modestia será a túa fin bruxa presuntuosa…)

É que as bruxas sempre sabemos como levar á xente ao noso universo de sombras e escuridade e cousas terribles. Que remedio lles queda! Se non o fan polas boas non lles queda outra que polas malas. De feito perfeccionei a beberaxe para que a xente non poida dicir que non. A min claro, ao resto éme igual. O proceso foi sinxelo, tiña o espécime de análise, experimentación e proba perfecto: eu mesma! (Pero mira que es! Bruxa indiscreta! Esas cousas non se din! Non sabes gardar segredos propios nin alleos!!)

Emociónome! É o que teñen os avances máxicos, as innovacións, a aprendizaxe! Para que logo digan que a maxia é algo do pasado, unha moda atrasada, sen sentido! Non saben! Logo atópanse con nós e claro, non teñen nada que facer… Sucumben ante o noso poder, do que non hai fada boa que os liberen, porque miñas pobres, a xente di que son invencións, que non existen! Vivimos tempos duros, ata me dan mágoa… (Vaia día levas bruxiña!)

O outro día tomei un caféciño cunha fada das fragas, porque non vos pensedes que por ser archienemigas non podemos ser amigas! (Outra confesión que non deberías facer…) O caso é que remexiamos o café no sentido contrario ás agullas do reloxo e xa nin podiamos lembrar eses tempos tan tan tan tan tan tan afastados nos que non sabían facer nada sen nós. Viñan ata sen ser chamados! Buscábannos con ansiedade e desexo. Ás veces ata eran uns pesados con tantos desexos e desexos que pedían! Querían apreixarnos para faceren con nós o que quixeran! Nin das vacacións podiamos gozar! Moitas técnicas de camuflaxe se inventaron! E agora, séculos e séculos e séculos despois, seguimos ocultas e perseguidas, porque hai cousas que non cambia. Inda así insisten en que non cren en nós! Quen entende aos seres humanos!!

En fin! Falando de seres humanos, que a miña cabeza vai por libre e desvarío, vou recoller ao meu amado paraugas que hoxe toca ir a Pontevedra a enlear aos meus inocentes alumnos… que, por sorte… digo… por desgracia, cren na imaxinación, na maxia e no poder da creatividade.


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (V)

estatua de ferroAes… Acabaron os días de descanso e non facer nada… Inda me custa crer que algo así sucedera tan rápido… E aquí estamos, de novo, dun lado a outro. Ata o tempo anda de chumbo, aí chovendo sobre a miña roupa tendida… De tanta molladura inda vai perder a cor negra a xogo cos nubeiros! (Bruxa melodramática, non será para tanto que só levamos un día de mal tempo!)

En fin, que estiven de vacacións. Que ben se está…! Sen preocupacións maquiavélicas… Sen plans malvados… Sen pensamentos tebrosos… É todo descansado, vendo os días pasar diante dun café ou dun vermú… Sen dar sinais de vida… Agochándome de encargas e caprichos, dos problemas, das solucións… Pregúntome se alguén o notaría. (Que máis dará bruxa traballadora, tocaba aproveitar un pouco o relax…) Ata gocei do sol! Ou que vos pensades? De cando en vez tamén precisamos de algo de calorciño! Non todo vai ser chover e nevar e voar entre treboadas! Tamén nos gusta gozar dos raios acariñando o noso verde rostro… Digo bronceada pel… (Xa te pos modo bruxa romántica!)

Pero xa me enredo, para variar. Imos ao punto en cuestión, porque vos preguntaredes que fan as bruxas de vacacións. Nada, non facemos nada. Ou pouca cousa, tampouco hai que esaxerar. Eu, como non tiña moito tempo centreime nas visitas: fun ver aos espíritos da fraga. Había tempo que non falabamos e xa os… me estrañaban. Porque non vos pensedes que son uns seres inocentes e luminosos. Que non vos enganen os contos! Gústalles facer falcatruadas como que a xente se perda cando vai de excursión, róubanlles obxectos, mandan aos bechos a que os piquen, agochan aos animais para que non os vexan e se frustren, fan que se torzan os nocellos, que se rabuñen nas silvas e toxos… Sinto ter que amosarvos a realidade, pero é que nós non somos as únicas malvadas e crueis, o que pasa é que sempre nos botan a culpa de todo… Algún día fareivos unha lista de cada un para que vexades! (Non sexas así bruxa sulfurada que ben que che gusta estar con eles) Pasamos grandes momentos argallando como enlear aos demais. Que risas botamos!

Adiqueille unha tarde a un deles. Unha tarde enteira e rífame porque o teño abandonado! A culpa é del que non me vén ver nada! Inda que supoño que é normal… Transformeino en metal hai uns veráns, non pode ir moi lonxe… A ningures diría eu… Un fermoso corzo de ferro. É un espírito interesante non o ía converter en calquera cousa! Tiña que ser algo especial, que chamara a atención, que a xente quixese inmortalizalo (inda máis) nas súas fotografías turísticas. Así que optei polo formato escultórico elaborado.

(Non lles vas contar por que fixeches tamaña maldade?) É certo… Teño que confesalo… Son unha bruxa chea de rancor… (E un pouco branda que inda así vas velo!) Ignoroume. Pasou de min vilmente, sempre apurado, sempre con outras cousas… Nunca tiña tempo para estar comigo… Sempre escusas, proxectos inda máis estraños que os meus… E que me ignore a min inda vale, máis ou menos… Pero aos seres que o rodean si que non eh! Que hai responsabilidades!! E aí andaban corzos e cervos tras del cos seus problemas e nada de axudalos! Tiña outras prioridades, dicía! (di que si bruxa seria!) É o seu espírito por todos os demos do inferno! Como non vai ter tempo para eles se el os creou!

Así que non me deixou outra, se non tiña un momento na súa apertada axenda xa llo buscaría eu. E ala! Aí está, agora xa non lle queda outra que aguantar as preocupacións e alegrías dos seus e gozar da calma, da paz, da serenidade, do vagar… Quen puidera! (Levas catro días de traballo e segues coa teima das vacacións bruxa folgazana?)

Non sei cando lle devolverei a súa forma… Estes días estivo especialmente doce… Como se me puidera convencer con artimañas tan sinxelas e convencionais como un pouco de cariño! Non! Son unha bruxa malvada! Comigo hai que traballar as cousas! Que llo pregunten aos meus aprendices!

Falando de aprendices… Eles si que lles colleron gusto as vacacións… Intentarei ir animada cun sorriso forzado, digo fermosamente ensaiado para non cargar sobre eles a dura volta ao traballo. Só teño preparado… Moitas cousas horribles por non teren os deberes. Muahahahahahahahahahaha!


Deixar un comentario

Ollares diferentes

Ilustración de Kurisu Mancuso

            Ilustración de Kurisu Mancuso

Aos seus sete anos Miguel adoraba o inverno. A súa adoración era tal que non soportaba nada relacionado coa calor, a non ser que fora a que se busca nas chemineas, tras un abrigo ou baixo unha manta. As súas cores favoritas eran o branco, o gris e, quizais, se estaba de boas, o azul, pero non o dos ceos de xuño, senón os de marzo.

Endexamais quitaba a súa bufanda. Éralle igual que fose febreiro que agosto, ata na praia, á que ía a rastro, nadaba con ela nun mar que nunca estaba o suficientemente frío para el. Excentricidades que os pais había tempo que, cun suspiro, toleraban pois, os seus choros, cando lle levaban unha estival contraria, eran excesivos.

Miguel, como bo amante da friaxe, cumpría anos en xaneiro. Chegado o día de tan ansiada data andaba nervioso dun lado a outro da casa. Cumprira todas as metas marcadas ao longo do seu sétimo ano de vida, polo que a recompensa tería que ser boa. Xa se imaxinaba cun can con ben pelo para xogar con el na neve.

Cando o seu único tío, máis excéntrico ca el, chegou á celebración cunha enorme caixa chea de buraquiños, o sorriso do neno fíxose tan grande que a familia, asustada, pensou que, nun descoido, lles cambiaran ao rapaz. Miguel estirou os brazos e o tío pousoulle a caixa con coidado.

Con grande cerimonia abriuna, quitando cun excesivo coidado o papel de alegres cores. Dentro, un animal dun verde apagado observábao cun ollo mentres co outro analizaba aos demais seres que había fóra da caixa. A expresión de Miguel engurrouse ata quedar como o do réptil: semellaban dous camaleóns mirándose con desconfianza, marcando un territorio que tiña as trazas de ser hostil.

Sen dicir ren colleu a caixa e pechouse na habitación. Ninguén abriu a boca, só observaban de esguello ao tío encargado de conseguir a mascota. Quen imaxinaría que traería algo así?

-Vino no refuxio e parecéuseme tanto a Miguel, cos seus ollos mirando cada un a unha dirección e esa cara tan seria que non puiden deixalo. Era como abandonar ao meu sobriño nunha gaiola, só e murcho! E eu non son quen de facer esas cousas. Chamádeme tolo se queredes! –e deu por concluída a polémica, ante os rostros pouco convencidos dos demais.

No cuarto, Miguel pousara ao camaleón sobre a colcha cincenta. O animal aos poucos adquiriu a mesma cor agrisada. O neno non puido evitar un xesto de aprobación. Colleu o ordenador e púxose a buscar información sobre estes réptiles. Quizais podería darlle unha oportunidade… Ademais tiña o sangue frío… Si, poderían ser amigos… Ata que descubriu a temperatura que precisaban para ser felices… Case 30 graos…! Pero que clase de broma era?

Ergueuse e botoulle unha mirada acusadora co ollo dereito mentres co esquerdo miraba á porta disposto a cruzala e explicarlles aos seus familiares as notables diferencias entre ese becho e un can. Mais o camaleón fitábao, sereno, coma quen garda un as na manga. Miguel, derrotado, sentou de novo e estudouno. Non, non podía devolvelo: sabía o que era sentirse un incomprendido, un marxinado e un rexeitado polo mero feito de ser distinto… Diferente ao agardado. E ademais lembráballe con vaguidade a alguén… Tocouno coa punta do dedo, e o camaleón nin se inmutou, tan frío como era. Como Miguel. Minutos despois baixaba ao salón onde o resto agardaba comendo unha torta sen velas.

-Nemo e máis eu imos xogar ao xardín coa neve–anunciou Miguel, solemne, á familia que observaba muda como no seu ombro descansaba o camaleón cuns gordos calcetíns.