A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XII

noitePor fin é de noite… Por fin o sol se escondeu e podo ver como se acenden as luces mentres me estiro nun recunchiño do meu sofá (se che encanta ir de terrazas coas demais bruxas, agora non vaias de vampiro!) Vale, vale! Que de día comendo xeados, deitándose no parque, indo á praia, e camiñando por aí tamén se está ben (non bruxiña… non te vaias ao outro extremo, ou non lembras o horribles que son os días de sol?)

Pero ninguén poderá discutirme (e se o fai a saber no que é convertido…) que o mellor momento do día é a noite. As sombras comezan a devorar cidade e campo por igual. Non entenden de mareas nin cordilleiras. A escuridade, como unha mesta néboa engúleo todo sen compaixón. Ata as luces semellan brillar menos por máis intensas que sexan. (E se non xa te encargas ti de desenroscar lámpadas, soprar velas, cortar cables, argallar en fechaduras e, se nos poñemos complicadas, escachar con estilo as ventás, que para algo non cortas as unllas).

Son as horas das paixóns. Na punta dos meus dedos, en cada pestanexo teño o poder dos soños e dos pesadelos. Cada centímetro que gañan as tebras permítenme penetrar en cada habitación, en cada persoa, en cada ser, en cada mente… por moi pechado que estas estean. (Bravo, bravo!! Non sei se son as horas sen durmir pero estás chegando ao meu non corazón).

Ao outro lado das xanelas préndense as luces, esas que máis cedo que tarde deixarán de titilar, pois ninguén pode liscar da negrura que hai detrás das capelas dos ollos. Nesas horas de entresoños os cheiros vólvense máis intensos e é neses momentos cando, entre os olores ceibes, mestúranse as esencias vitais que son máis doadas de roubar ou cambiar. Os sons gañan en forza e calquera murmurio pode ser de dor ou paixón. A pel vólvese tan sensible que o mínimo roce pode transformarse en angustia ou anhelo. É aí, nas sombras das sombras, onde eu me podo mover con liberdade… (di que si, bruxa diabólica, as maldades ampáranse na escuridade, e que momento mellor que a noite?)

Todos os rostros da lúa amparan as apócemas, o vento leva consigo o cheiro das beberaxes, esas que son quen de cambiar o sentido das xentes, facelas máis valentes, riseiras ou tristes. Os cánticos e esconxuros anubran ás estrelas, fanas duplicarse, diluírse. Os pés seguen os ritmos das músicas ou inventan uns novos e bailan nunha danza ancestral que se repite de xeración en xeración. Os gatos vólvense todos pardos… (xa vale, xa vale… hai que deixar o licor café bruxa desatada que sabes que non che fai ben… )

Certo, non hai que perder a calma e a compostura, nin deixar os sombreiros de punta perdidos por aí… En calquera lugar… Non vaia ser que pasemos da moda de perder os zapatos a perder a cab… o sombreiro. (Non sei se quero saber onde deixaches o símbolo da túa maldade. Estás perdendo as formas… Iso pásache por facerlle caso as paxarelas e ir por aí danzar xunto as lumaradas. Un día has caer nelas!)

Non perder a calma! Son unha bruxa malvada á que todos temen! Non se atreverán a facerme nada… O resto é converterse nunha princesa, e iso é moi aburrido… (Bruxa fachendosa, xa teremos unha conversa en privado ti e máis eu). Nada nada, que non son horas. Hai que ir durmir, que por moito que me gusten as falcatruadas nocturnas mañá hai que traballar. Quen dixo que a vida da bruxa era sinxela?

(Boa noite bruxa inqueda)


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (IX)

reflexos Xa non sei que facer con Sebastián. Apaga o meu despertador, cámbialle a hora, murmúrame ao ouvido para que non me dea erguido, nin durmido, ni nada de nada (como se che custara moito quedar na cama, bruxa durmiñona!). É un ser vingativo que non me deixa ter pesadelos, só soños de cousas boas! (que agardabas del, bruxa resentida?)

Si si, ben sei que o transformei en pantasma, e que a determinados reis (por moi pequenos que sexan non lle deas ás!) non gozan de deambular por toda a eternidade, polo menos sen un corpo material, inda que ben lle gusta posuír ata os máis estraños e insignificantes obxectos. Como se non ía cambiar de sitio os bolígrafos ou roubarme o traballo agochándoos a traizón para que non poida facer a miña labor de correctora esixente e cruel? E que non me veña coas lerias de que cos anos me convertín nun ser caótico á que só lle falta perderse a si mesma! (o certo é que non queda moito para que iso aconteza bruxa enleante…)

Pensaredes que fai todas esas cousas polo meu ben, para que descanse, tome un respiro, e todas esas cousas sobrevaloradas (como se os días puidesen alongarse, eh bruxiña ocupada?). Que non vos engane! É unha tortura para castigarme por convertelo nun ser etéreo. Haberá quen pense que para ser un espírito hai que morrer. Pois non! É unha das miñas maldades máis malas Muahahahaha (pero cóntalles, cóntalles por que está así)

Ás veces abúrrome… Canso, farto, esgótome, perdo a calma, a compostura, os papeis, a paciencia… E iso non é bo para a miña saúde (pero si para a túa imaxe querida bruxa, que ultimamente estás caendo na lado luminoso da forza e iso non axuda…). Pois cando iso sucede póñome seria, suspiro e o que pode pasar despois é todo un misterio: un sapo, unha pantasma, unha chincha… Antes de que o que teño diante se decate… xa foi! (di que si! Sen avisar!).

A historia foi sinxela, simple, demasiado habitual… Silencios, dúbidas, indecisións, dicir unha cousa, facer outra… que para este día non, mellor para este outro… que isto non é así, nin así, nin así, nin así… (non entres en bucle de desesperación que xa foi, xa pasou) sempre queixándose como se o universo tivera un complot na súa contra, como se as estrelas non tiveran cousas mellores que facer… Así que un día tomando un café ben cargado, e tras escoitar e escoitar as súas dores pensei “que calmo e maleficamente feliz sería o meu mundo se desapareceran…” E o que desapareceu foi el… caendo a cunca ao chan e poñendo todo perdido entre os anacos e a escura bebida dos demos… (non non! Non quedaramos en que non iamos contar a versión sincera dos feitos?)

Transformar a Sebastián en pantasma foi un erro. Non fondo non deixa de ser un pequeno rei incomprendido e solitario e rosmón que me fai compañía… o que na modernidade se coñece con un duro grinch da vida (xa tas a xustificalo bruxa indulxente! Ponte dura ou fará de ti calquera cousa!) Certo é! Basta de escusas, que por riba agora non me deixa en paz con iso de que pode atravesar paredes… Pero eu son máis orgullosa, cacholana e firme que el. Que non me tente que non me custa nada botarlle unha maldición. Outra!! As que sexan precisas! (di que si, así con firmeza! Logo non te deixes convencer por esas falsas bágoas de plasma!) E non, non penso erguerlle o castigo! Moito ten que cambiar para que iso aconteza…!

Teño que controlarme para non ir enfadada a clase… (Ao mellor era boa cousa un pouco de crueldade para a túa terapia…) Porque con iso de que lles deu por crear un andoriño un pouco tristeiro, non sei moi ben se para serenarme ou amolarme, ao mellor quedan sen el! (Tampouco hai que levar as cousas ao extremo…) Iso si, agardo non volver perder o tren… Seguro que é un complot do paraugas e máis Sebastián para usar a un de novo e levar comigo ao outro coa escusa de que os teño abandonados e que precisan cambiar de aires… Ou pode que só queiran amolar… Seguro que é o segundo.


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (IV)

sombrasO meu intento por cazar musas non está sendo demasiado efectivo… Era un plan perfecto… Quizais demasiado. Buscaríanas por min e despois roubaríallas (algunha vantaxe ten que ter ser profesora). Pero leárono todo! Malditas musas! Que listas son as condenadas… Enredaron os seus pensamentos e non as deron atopado… Nótase que estes seres están do lado dos demos. Como senón poderían fuxir dos meus folios encantados?

O plan era doado. Cada un describiría a súa musa. Cada unha ben particular, peculiar, estraña… Que seres tan complexamente marabillosos… (céntrate bruxa inocente que xa te encandean con só pensar nelas!) Mira que lles gusta chamar a atención co esquivas que son…. Quen as entende? Precisamente por iso teñen tanto poder… O poder de entender o que hai dentro e o que hai fóra de cada ser, de cada obxecto, de cada espazo… Incluso do tempo.

Non sei se o sabedes pero as musas habitan en cada un. Pero que mentireiras e falsas son…! A xente tolea buscándoas e esquecen que as teñen tan diante dos seus fuciños que ven o mundo cos seus mesmos ollos. Son uns inxénuos… E elas ben listas! Xogan cos sentimentos: da euforia ao pánico. Son quen de levar a quen desexen aos estremos emocionais. Como non me vou querer apoderar delas? (aínda que a ver quen as atura a todas xuntas despois… Bruxa covarde é un mal menor!)

Sei como son… seino porque eu tamén teño unha musa… (bruxiña pensa se é bo contar estas cousas, mira que se ao final quedas ti sen ela…) Entendémonos á perfección. Só temos que deixarnos ao noso aire. Que ten ganas de desconectar? Pois marcha de vacacións e aproveito eu tamén para descansar. Por todos os demos! Ás bruxas tamén nos gustan eses momentos de facer por facer ou non facer nada! Maquinar pode resultar tan esgotador… Que dura é vida malvada dunha bruxa… (veña! Tampouco te pases bruxa choromicas e céntrate).

Estaba a falar da miña musa. É unha sombra ben negra capaz de moverse por todos os mundos que desexe. Gústanos tanto viaxar… Coñecemos a tantos seres interesantes. Porque quen pense que os creamos nós ten un problema… Son seres tan reais como nós as dúas… Faltaría máis! (querida, non te indignes que queda feo). A miña musa ten un toque triste, non o podo negar, pero déixase levar e obrígame a facelo a min tamén… Que sombra tan encantadora! Que sería de min se non existise… (bruxa sentimental… as emocións acabarán contigo…)

Pois o que vos dicía, que xa volvo a desvariar. O plan era simple: cada un conectaría coa súa musa, sentiría o que ela sinte, viviría o que ela vive… E aos poucos, con coidado de facer unha boa escrita, levarían ese encontro ao papel. E na folla quedarían presas tras un maleficio de última xeración no que combinei… (ha! Que o vou contar para que me rouben a idea ou peor… a miña musa! Son demasiados anos de complicidade para afacerme a outra!). En fin, que creei un folio en branco gaiola de musas… Pero as miguiñas de pan de centeo que deixei coméronas os escritores mentres pensaban nelas… E como non hai cousa que eles fagan e elas non, tamén as probaron, mentres rían dun plan tan malvadamente inocente…

Isto non quedará así! A vinganza será terrible!

P.D.: Decataranse os meus alumnos se lles mesturo os deberes? Quizais non, co que lles custa firmar os seus traballos… Como se a min puideran enganarme!


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (III)

IMG_0175Caceinas nun renuncio… A min, ao final, non se me escapa nada… Que non, que non… Tardarei, pero decátome das cousas que pasan ao meu redor. Non son tan inocente, teño o meu orgullo, a miña soberbia, o meu saber estar coa cabeza alta (aínda que perda o zapato de cando en vez… Cala, esas cousas non se confesan que nunca sabes quen está a escoitar! Esquécense! Vante tachar de princesa, e iso si que non, nunca, xamais, por riba do meu cadáver de bruxa!)

Pero ao que ía (bruxiña habitante das pólas!) Xa sei cales son as súas sospeitas! Sei onde fraqueou o meu precioso disfrace de profesora! Delatoume o meu medio de transporte!!! E mira que o cambiei… Cando caín na conta déronme ganas de abandonalo, deixalo nunha papeleira desas de metal como un útil escachado, inservible, traidor….

Descubriron que non uso vasoira, que uso paraugas. A moita xente sorprenderalle, imaxino que porque non saben que o último modelo de vasoira contra a chuvia e o vento en realidade é un paraugas. De complexión semirríxida acada a velocidade do ar, incluso máis! (A da luz é un pouco esaxerada e a min gústame gozar da paisaxe máis que da velocidade) Eu nunca a puxen a tanto, porque non son unha piloto tola. Son un ser malvadamente responsable. Ás veces pérdome, outras cometo algunha infracción deliberadamente sen querer. De cando en vez métome coas aves, pero poucas porque despois a ver quen me conta os contos aéreos. É raro atoparse con outras bruxas… O ceo pode chegar a ser un espazo solitario… Xa estás divagando bruxa pensante!

A culpa é do tren. Porque claro, para disimular teño que ir como o resto dos mortais, en vehículo. E aí vou, sentadiña cun libro. Xa lin ben deles no vagón 1… Mira que tes tempo e tempo… Pregúntome se terán algún artefacto no que os minutos avancen máis ou menos rápido segundo a vontade… Teño que investigalo… Sería tan útil para cando os meus esconxuros quedan en branco… ou se estragan… Si… Podería facer un eu, ou roubalo… Decataríanse? Vería o revisor a miña face culpable? Os demais pasaxeiros serían conscientes do cambio temporal? Seguro que non… Un bastante ten con controlar que non se cole ninguén, e os outros van tan mergullados no whatsapp…

Es do que non hai bruxa contraditoria! Vale vale! Que eu tamén teño, senón a ver como me comunico cos meus alumnos… Podería facelo coa telepatía tan fina que posúo, ou vía corvo, ouveo, lume, fume, pousos do té, bóla de cristal… incluso postal… pero témome que con eles non será tan efectivo… Ademais sería descubrirme demasiado, e se xa só cun paraugas… Un paraugas ao que lle dou o uso normal… E agora está enfadado comigo, deixándose roubar, caendo por aí… Con tanto disimulo todo o mundo se enfada comigo.

E claro, que fago despois? Remexer na cabeza no tren. Dá para moito o tren… Para pensar e despensar. Para ler. Para corrixir deberes. Para mandar mensaxes (Esas que critiquei hai tres pensamentos). Para coñecer xente (e arrepentirte de coñecela… Canta xente entra no tren e cantos insectos saen…)

P.D.: Vou deixar de desvariar e centrarme en preparar todo para marchar a Pontevedra, que a semana pasada co susto de verme descuberta deixei ao paraugas na casa e pillei unha boa molleira… E rifoume ao chegar a casa… Paraugas… quen os entende!


Deixar un comentario

Baixo as capas da súa pel

Sentía dúas fortes punzadas nas súas costas. Levou os ombreiros cara atrás. Estirou os brazos pero non conseguiu amortecer esa dor intermitente que a acompañaba día tras noite. Custáballe respirar. Cada vez que o ar se escapaba pola súa boca, polo seu nariz, atravesáballe o corpo como un frecha de xeo ardente.

Doíalle respirar tanto como lle doía ser. Ou non ser, non o tiña moi claro. Dende había uns días ducias de agullas feitas de aceiro intentaban abrirse camiño entre a súa carne, a súa pel, mentres as gotas de cores dos seus soños se solidificaban en cristais que escarvaban nas súas entrañas.

Algo moi dentro dela ansiaba saír. Fuxir. Escapar. Liscar. Escapulirse entre os poros da súa pel. Pero ela aferrábase á rutina de analizar friamente cada unha das súas reaccións, feito que xa se convertera nun acto reflexo. “Hai seres que mellor non deixar ir”, pensaba cunha mestura de inxenuidade, auto-convencemento e falsas esperanzas.

E o corazón seguía latexando insistente. Salvaxe? Non. Iso era imposible. Intolerable. Pero seguía bombeando berros que ela, temerosa, acalaba, ignoraba, silenciaba coa resolución que se convertera na súa mellor arma. E co último pensamento unha puntada máis cara o exterior. Quizais o monstro fora ese Cérbero no que se convertera.

Chegou sen folgos a casa. Tirou a chaqueta e o bolso sen miramentos. Entrou na habitación arrastrando os pés. Baixou a persiana ata que a escuridade a envolveu por completo. Deixouse caer na cama coma un corpo morto. Pechou os ollos suplicando que calaran as voces que lle roían todos os pensamentos. Ata quedar durmida boca abaixo. Non recordaba a última vez que o fixera. Abrazara a almofada nun xesto inconsciente por lembrar como era que o fixeran.

Espertou inqueda ás cinco da madrugada. Case non se puido erguer. Algo lle pesaba. Arrastrándoo xunto aos pés chegou ao baño cruzándose con espellos que non miraba, pero que os seus reflexos a observaban como se fose unha estraña. A auga fría limpoulle a cara, os pensamentos, os medos.

Non foi ata que volveu a habitación, precisaba ar. De súbito sentíase afogada entre esas catro paredes cheas de tempos pasados. Abriu a persiana nun intento desesperado por acadar a liberdade e cando se dispuña a abrir a fiestra, a súa imaxe devolveulle a mirada con contundencia.

Incrédula achegouse a ela e viu coma dúas longas ás de libélula crecían fortes nas súas costas. Levou as mans cara elas. Os dedos tinguíronse de feble po de centos de verdes. A noite chamaba por ela. Insegura cruzou a fiestra ata o tellado. O seu corazón ansiaba rachar ese ceo escuro. Pero temía voar porque non sabía cara onde, nin canto podería resistir antes de caer. Nin a onde a levaría a caída.

Pero as ás refulxían baixo a luz desas estrelas que gañaban peso nas noites sen lúa. Vibraban con cada murmurio do vento nocturno converténdose nun suave axóuxere. Foi cando se decatou de que non tiña opción, non podería ocultar máis esas ás. O corazón revelárase coma ás aparentemente febles, pero ela sabía que non era máis que un espellismo. Cun suspiro que coseu o seu sorriso botou a voar.


Deixar un comentario

Os longos brazos de Medea

MedeaSen decatarse convertérase nunha Medea derrotada. Non sabía cando nin como perdera as forzas, mais sentíase cansa de tanta loita sen froito algún. Había tempo que non lle pasaba: un buraco negro tragaba todas as razóns polas que algunha vez tiña pelexado.

Agora todo tornárase nunha enorme e incontrolada trangallada. Intentar dar tanto de si e poñer todas as súas artes ao servizo dos demais só dera como resultado que esquecera o que era loitar por unha mesma. E de aí a perderse só hai un insignificante paso.

Facerse a si mesma non fora un camiño doado e nese momento todo semellaba terse quebrado en anaquiños. Tivera moi claro a onde quería chegar e o que quería facer. Tragara coas consecuencias porque cría que pagaría a pena. Agora só era tachada de portadora de penurias.

Estivera cega, creara tantas realidades na súa cabeza que ao final o mundo cubrírase dun denso manto de néboa. E dende aí todo fora fuxir. Unha eterna escapada cara diante que non sabía cando remataría. Aínda que temía que o final estaba preto pois sentíase demasiado cansa para seguir loitando sen saber por que.

Arrastrando os brazos, acariñando o cruel mundo no que lle tocara vivir, ansiaba un pouco de paz. Esa tranquilidade que lembraba vagamente da nenez. Entón decatouse de que para iso tería que atoparse se novo. Baixou a mirada e comezou a camiñar observando cada un dos seus pasos. Os que dera, os que daba. Pode que os que daría a achegasen un pouco máis a resolver o quebracabezas no que se convertera.


Deixar un comentario

Vendo o tempo pasar…

Poema nas rúas de Santiago de Compostela.

Poema nas rúas de Santiago de Compostela, pegado durante a celebración do Día das Letras Galegas.

… Sabes que é veleno. Mais veleno tan doce… deses que quedan pegados nos beizos e que, con coidado, saboreando, gozando, apartas sen disimulo coa punta da lingua.

Mentres, os demais pasan diante túa, coma se eles foran as pantasmas que deambulan polas rúas brillantes dos días soleados. Brillos que se tornan branco e negro ao contacto coa túa pel.

Aí, pousada no arame, agardas transformarte en carrete. En instante. En ollada. Preguntácheste tantas veces como sería a mirada que te observa que esqueciches a túa. Ou quizais quedou presa, coma un anaco de alma, na foto na que te convertiches sen decatarte.

Pero lembra que as imaxes só poden ver pasar a vida durante toda a eternidade, a non ser que o tempo, celoso, as leve con el roubándolles as cores ata deixalas baleiras. Non poden participar no día a día.

Zarandéaste inqueda na corda empurrada por un vento de cambio que non cesa. Volverse de novo un negativo podería non ser mala opción, pero retroceder non implica ser quen de mudar o acontecido, nin sequera ter un maior control da situación.

Quizais deberías deixar de ser un alma conxelada e, envelenada coa esencia da transformación, tomar presenza do teu ser. Do teu estar. Do teu sentir…