A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (VI)

plantamurchaQue ben! Por fin volve a chover! Si, si! Xa sei que dixen que as bruxas gustamos do sol… De cando en vez… Tampouco hai que esaxerar, porque ata as miñas fermosas plantas mucias estaban a poñerse inda máis murchas de tanto calor a secalas e sacalas. Que estamos en abril! Xa non se respectan nin os refráns e sabedoría popular…

Ademais ras e sapos, caracois, vermes… tamén gozan dunha boa molleira. Pobres, levaban días agochados! As miñas adoradas arañas non están tan contentas, pero é que non se pode facer feliz a todo o mundo. A felicidade está sobrevalorada… É demasiado complexa! (como se ti foses unha bruxa fácil de comprender!) Como pode ser posible que cadaquén sexa feliz por cousas distintas? A min por exemplo prodúcenme ese estado as arañeiras tépedas que medran nas esquinas da miña habitación, o cheiro das apócemas, as treboadas, o po onde deixar as pegadas das miñas poutas, digo pés, os cabelos sen peitear, as pozas e charcos e a xente que cae nelas, os sorrisos malvados e sedutores, as visitas de demos e pantasmas… (ala ala! Dabondo bruxa pesada, non dicías que a felicidade está sobrevalorada? Porque levas séculos de enumeración).

Pois iso, que xa chove e chove e chove e por fin poderei sacar de novo ao meu amado paraugas que, de tanto aburrimento que tiña o coitado, estragou. Os aparellos máxicos tamén precisan dunha motivación, sentirse valorados… E claro, tras quince días (minuto arriba ou abaixo) sen nubes, non o resistiu máis, enfadouse e escachou. Tiven que levalo a un feiticeiro vello que se pon todos os días no mercado, fronte a capela de San Xiz por iso de disimular, camuflado como un simple curandeiro de paraugas que pasa o tempo escoitando a radio. En realidade oe todas as novidades máxicas ocultas entre as ondas hertzianas, os debates sobre as mellores formas de facer o mal e como non deixarse enlear por bruxas encantadoras coma min. (A modestia será a túa fin bruxa presuntuosa…)

É que as bruxas sempre sabemos como levar á xente ao noso universo de sombras e escuridade e cousas terribles. Que remedio lles queda! Se non o fan polas boas non lles queda outra que polas malas. De feito perfeccionei a beberaxe para que a xente non poida dicir que non. A min claro, ao resto éme igual. O proceso foi sinxelo, tiña o espécime de análise, experimentación e proba perfecto: eu mesma! (Pero mira que es! Bruxa indiscreta! Esas cousas non se din! Non sabes gardar segredos propios nin alleos!!)

Emociónome! É o que teñen os avances máxicos, as innovacións, a aprendizaxe! Para que logo digan que a maxia é algo do pasado, unha moda atrasada, sen sentido! Non saben! Logo atópanse con nós e claro, non teñen nada que facer… Sucumben ante o noso poder, do que non hai fada boa que os liberen, porque miñas pobres, a xente di que son invencións, que non existen! Vivimos tempos duros, ata me dan mágoa… (Vaia día levas bruxiña!)

O outro día tomei un caféciño cunha fada das fragas, porque non vos pensedes que por ser archienemigas non podemos ser amigas! (Outra confesión que non deberías facer…) O caso é que remexiamos o café no sentido contrario ás agullas do reloxo e xa nin podiamos lembrar eses tempos tan tan tan tan tan tan afastados nos que non sabían facer nada sen nós. Viñan ata sen ser chamados! Buscábannos con ansiedade e desexo. Ás veces ata eran uns pesados con tantos desexos e desexos que pedían! Querían apreixarnos para faceren con nós o que quixeran! Nin das vacacións podiamos gozar! Moitas técnicas de camuflaxe se inventaron! E agora, séculos e séculos e séculos despois, seguimos ocultas e perseguidas, porque hai cousas que non cambia. Inda así insisten en que non cren en nós! Quen entende aos seres humanos!!

En fin! Falando de seres humanos, que a miña cabeza vai por libre e desvarío, vou recoller ao meu amado paraugas que hoxe toca ir a Pontevedra a enlear aos meus inocentes alumnos… que, por sorte… digo… por desgracia, cren na imaxinación, na maxia e no poder da creatividade.


Deixar un comentario

A liberdade da néboa

Fotografía de Pablo Ferreiro para a ocasión.

Fotografía de Pablo Ferreiro para a ocasión.

A primeira vez que se transformou en néboa foi porque precisaba fuxir de alí. Dese cuarto no que das paredes colgaban reproches cal cadros, estaba iluminado por escusas e no que resoaban promesas ocas como se unha radio estivese posta a todo volume.

Foi unha sensación peculiar. Pasou de estar ríxida, como se cada músculo do seu corpo fose unha bolsa de plástico chea de miserias, a flotar, como un globo que ascende cheo de ar morno. Quizais fora iso, carrexaba con tanta presión que toda a tensión comenzara a fluír, desfacéndoa en milleiros de pingas brancas.

Nese estado neboento podía percibir todas as fendas que había na habitación. Unhas levaban a outros cuartos, a outros fogares, outras ao exterior… Sendo incorpórea podía ir a onde lle petase. Como nunca se decatara de todas as opcións que tiña tan a man? Por máis pequena que fose, sempre había unha físgoa pola que fuxir. Porén, esa sensación de mundos por descubrir extasiábaa a un tempo que a angustiaba.

Pronto encheu o seu cuarto cun aroma húmido de tormentas de verán, follas secas de outono, folerpas de inverno e chuchameles de primavera. Todo ulía a nostalxias, como se non fora digna do seu pasado, e menos do seu presente, por non pensar nun futuro que se borrara como ela mesma acababa de facer.

Nese intre decatouse de que os reproches, as escusas e as promesas ocas dicíallas a si mesma. Non podía culpabilizar a ninguén máis. Esa sentenza foi converténdoa nunha néboa máis e máis densa, pesada, capaz de engulir a cidade máis grande baixo efémeros cristais de chamizo.

Paseniño, non foi máis que auga fría, capaz de penetrar incluso no máis profundo das persoas que tantas veces pensaba que a deixaban soa. Nunca tivera moi claro se amosar e descubrir sentimentos era algo bo… Inda así, capa tras capa, sen decatarse, atravesou as súas roupas, peles, músculos, ósos, ata atopar iso que moitos chaman alma.

O seno dos seus seres queridos estaba feito de ducias de fíos con cadansúa etiqueta. Mirounas con curiosidade, ata que deu cunha que levaba o seu nome. Como todo o mundo sabe, a curiosidade é algo demasiado forte, e máis se chama por unha. Non puido evitar asir o cordón.

Ao seu contacto, todo se tinguiu dos vermellos e laranxas dun amencer cálido e agarimoso. Como puidera cegar cada sentido de si ata esquecer cada lembranza boa, cada ilusión, cada paso?

Cando espertou na súa cama, cuberta de suor, o primeiro que lle veu á mente e ao corpo foi un sorriso. O día erguérase limpo, temperado polo sol e por unha enerxía que emanaba de cada poro da súa pel. No café contou que esa noite fora néboa, por iso todos a notaban cambiada, mais ninguén a creu. Acusárona de ter demasiada imaxinación.

Así café tras café, ata que un día desapareceu sen deixar rastro dela e nunca máis volveu. Tiña demasiadas brechas polas que coarse, moito tempo que recuperar cos seus e innumerables mundos por descubrir… Como para estancarse!


Deixar un comentario

Todas as caras dunha pinga

pingasMiles de pingas repenican na fiestra. E tras cada unha delas un reflexo. Soños, medos. Certezas, dúbidas. Emocións que percorren o cristal como bágoas que buscan o seu camiño.

Un suspiro abafou o vidro. Case teño ganas de deixar nel unha mensaxe, mais, por unha vez non teño palabras que expresen como me sinto. Será porque non o teño moi claro nin eu. Atoparán as pingas o seu lugar? Semellan pezas do quebracabezas no que me transformei.

Sinto como me miran. Distorsionada, coma se non fose eu. Ou pode que alguna delas sexa a imaxe máis real de min mesma. Mais, cal…? Os meus ollos percorren cada unha, mergullándome en imaxes que non comprendo mentres o tempo ri baixiño.

Algunhas desfanse antes de que chegue a elas. Cantas veces terei rachado antes de que alguén se achegase a min? Desespéranme, danme ganas de agarrar un pano e transformalas en estelas imposibles de seguir. Camiños feitos de eus diminutas. Entón tería que escoller… Elixir outra vez…

Supoño que borrarse non é tan doado. Ademais, se as observo con coidado case as podo sentir vibrar, bailar… coma se cada unha delas puidera latexar. Entón cantos corazóns se supón que teño? Convertelos a todos en xeo non será doado… Non hai opción, un a un, como quen cose unha pel ferida, terei…

Por que non podo? Por que non me deixan chorar con elas? Nin rir? Por que teñen que ser coma océanos pechados nun acuario? Ás veces a decisión correcta é a que cremos que máis doe. Non é doado transformarse. Pregúntome se esas pingas terán tamén medo a converterse en río e logo en mar.


Deixar un comentario

A Dama do Labirinto (I)

pozo de BonavalHai voces que é mellor non escoitar. Mágoa que sexan as máis insistentes, as que atravesan o ouvido bisbando, murmuradoras de presaxios que nunca se chegarán a cumprir. A penas lembraba cando os cánticos se coaran na súa cabeza. Cantigas que foran medrando con disimulo.

Intentara desfacerse delas en longos paseos por parques e fragas ou sentando nos bordes de cumios que facían que o mundo se abrise diante dela e así fuxir dunhas paredes que semellaban caérselle enriba.

Nesas longas camiñadas cruzábase, día si, día tamén, cun pozo que emerxía nos lugares máis insospeitados. E os seus ollos caían nese baleiro, coma se fose un bicho atraído pola escuridade. Ao principio de esguello, co tempo cun descaro que a levaba a pasar horas e horas mergullada nel. Tan absorta estaba que era incapaz de ver os raios de sol que se coaban entre as follas, coma se se reflectiran en ducias de espellos. Só tiña ollos para as sombras.

Nunha tarde dun verán que non chegara, escoitou o seu nome con tanta claridade que pensou que alguén chamaba por ela. Mirou ao seu redor buscando a quen, por unha vez, se decataba da súa presenza. Pero a terra semellaba ter engulido a todo ser humano que ousase saír da casa. Atopábase nunha burbulla de soidade.

Eran as profundidades as que berraban por ela. A curiosidade púidolle e achegouse ao pozo con coidado. Pero xogar cos abismos é perigoso, e os musgos fixeron que esvarara e sen darse conta caeu e caeu como unha Alicia descontrolada.

A luz afastábase con rapidez e, aínda que intentou aferrarse a ela, desfíxose en retallos entre os seus dedos. Ata que tocou fondo. Doeulle. As profundidades non son brandas: craváronselle en cada poro da súa pel. Creu quebrar cada parte de seu ser, da súa alma. Mais, tras pechar os ollos cunha cremalleira de bágoas, logrou converterse nun nobelo cuberto de mofo.

Como se puido permitir chegar aí? Cantas máis voltas lle daba máis se afastaba a resposta. Máis a envolvía a escuridade. Máis a cubría a humidade… Hai voces que é mellor non escoitar.

Pasou o tempo sen un tictac e as sombras convertéronse na súa segunda pel. Sucia. Ninguén máis que as tebras foi testemuña do esforzo que supuxo volver erguerse. Estaba tan cansa… Sentíase tan humillada por si mesma… Maldixo a súa debilidade. A súa covardía. Rillou as súas emocións ata apagalas, ata que a súa mirada volveu fría como as profundidades e os seus movementos suaves e firmes coma os dun felino engaiolado. Esqueceu de que cor era a luz. Pero xa non lle importaba.

Pensou que xirar as agullas do reloxo ao revés sería a mellor opción para recuperar a súa vida. Mais logo decatouse da comodidade que lle agasallaban as sombras. Polo que decidiu convivir coa dor, remexerse nela ata que non quedara nada do seu antigo eu. Cada respiración entrecortada desfixo no ar parte dela. Cada latexo desbocado quebrou un anaco da súa alma. Ata que deixou de sentir.

Achegouse ás paredes do pozo. Deslizou as súas longas unllas entre o musgo e, ante o seu sorriso de gato de Cheshire, o muro comezou a desfacerse convertido en po. Un po que a empuxaba a cruzar a porta que se abría ante ela.


Deixar un comentario

A rebelión de tempo

reloxoQue dereito tes de xulgarme? A min, ao Tempo, que son eterno, que fun antes ca ti e serei moito despois, que estou en todas partes coma un deus omnipresente.

Por que me axuizas a min polas túas decisións ou ausencia delas? Os medos son teus e de ninguén máis. Deixa de pronunciar o meu nome en van coma unha súplica sen sentido.

Agora son teu. Antes tamén o fun. Se non soubeches apreciarme agora non te remexas inquedo nin me pidas colocar a ninguén no seu lugar. Aínda que ese ninguén sexas ti! Porque nin te molestas en gozar dos momentos que vives, que tes… Nin te preocupas por saber que ou quen es. Ni tan sequera o que desexas en realidade!

Pides, imploras a miña presencia pero desperdicias cada segundo que che dou. Para mañá, dis. Se fora noutro momento, argumentas. Non estabamos na mesma etapa, xustifícaste.

Pois basta! Basta xa. Regaleiche algo precioso: aprovéitao ou cala. Sofre en silencio ou colle os teus pés e camiña, toma as túas propias decisións e deixa os temores agochados baixo a cama. Estás aquí agora. Ti es agora. Non te atrevas a malgastarme, porque logo será tarde. E para as tardanzas non hai volta atrás.

Non repitas que non tiveches tempo, que será máis adiaste… Que non era o adecuado, porque cando o é?


Deixar un comentario

Silencios da pel

man de invernoMorro, pero non como o resto dos mortais coma min cren que unha deba morrer. Si, tal e como contan as lendas, o frío cóase no meu corpo a través das miñas mans que, cada día que pasa, adquiren un ton máis lánguido. Un violeta que se estende con parsimonia pola miña pel.

Lembro o momento no que me decatei que morría. O corazón andaba acelerado, cando normalmente está máis que tranquilo. Apagado diría eu. E o tempo semellaba bulir coas mesmas présas, aínda que todo ao meu redor parecía indiferente a este acontecemento.

Era un día de primavera, deses que semellan verán, pero aínda que o sol o intentaba con insistencia, os seus aloumiños non era capaces de ir máis aló dunha intuición. Sentei nunha terraza coa fervente intención de conseguir que os raios lograsen tocar a miña pel. Van intento.

O sol xa non me vía, como tampouco o facía ninguén ao meu redor. Pequena, insignificante. Invisible. Carente de importancia. A miña voz, convencida de que non sería escoitada, negábase a saír da miña gorxa.

Agora a néboa apoderouse do tictac dos últimos segundos da miña vida. Quen sabe cantos serán… Mentres, vago entre as pingas ata que a miña mirada cae nos charcos nos que o meu reflexo esvaece. Obsérvome con pesar. Entón non podo evitar preguntarme se cando me vaia alguén se lembrará de min. Se alguén me estrañará. Mais cando a miña imaxe se dilúe definitivamente na auga desboto tal pensamento. Total, que máis ten! Hai cousas que é mellor non preguntarse.


Deixar un comentario

As profundidades do océano

mardeinvernoA area sostiña os seus pés. Os raios do sol apenas se reflectían nos grans. Sentou mirando ao mar. Fundíndose con el, preguntouse de que cor sería o baleiro: quizais negro coma din que son os buratos que o devoran todo no espazo; ou pode que vermello coma o sangue dun corazón absorbido por un universo interior incomprensible.

Pensou a que sabería. Se sería salgado coma as bágoas, quizais amargo como un adeus. Ou doce coma as marmeladas dos froitos do verán, ao mellor acedo coma unha verdade incómoda. Non, seguro que era unha mestura deles, coma un caramelo que despois de producir un calafrío deixa un sabor a nenez.

Como sería o seu tacto? Faría cóxegas coma unha pluma que cae perdida ao ar? Ou picaría coma os pinchos dun toxo que quere ser arrincado con dureza? Seguramente sería rugoso, cheo de engurras da vellez, de pregos feitos de segredos.

Que se oiría? Aí estaba convencida. Nada, silencio. Nin  tan sequera o latexar dun corazón.  Igual que cría firmemente que non tería ar. Que sería tan abafante coma se colleran o seu interior coas dúas mans e apertaran tan forte que afogar sería a única solución.

Si. O baleiro sería coma o océano. Salvaxe, aparentemente coñecido, pero tan profundo nos seus pensamentos que nunca podería ser abarcable. Nin sequera cando as súas voces cantaruxan melodías esquecidas polo paso do tempo. A auga empapouna, mais non lle importou, porque ela era mar.