A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Ollares diferentes

Ilustración de Kurisu Mancuso

            Ilustración de Kurisu Mancuso

Aos seus sete anos Miguel adoraba o inverno. A súa adoración era tal que non soportaba nada relacionado coa calor, a non ser que fora a que se busca nas chemineas, tras un abrigo ou baixo unha manta. As súas cores favoritas eran o branco, o gris e, quizais, se estaba de boas, o azul, pero non o dos ceos de xuño, senón os de marzo.

Endexamais quitaba a súa bufanda. Éralle igual que fose febreiro que agosto, ata na praia, á que ía a rastro, nadaba con ela nun mar que nunca estaba o suficientemente frío para el. Excentricidades que os pais había tempo que, cun suspiro, toleraban pois, os seus choros, cando lle levaban unha estival contraria, eran excesivos.

Miguel, como bo amante da friaxe, cumpría anos en xaneiro. Chegado o día de tan ansiada data andaba nervioso dun lado a outro da casa. Cumprira todas as metas marcadas ao longo do seu sétimo ano de vida, polo que a recompensa tería que ser boa. Xa se imaxinaba cun can con ben pelo para xogar con el na neve.

Cando o seu único tío, máis excéntrico ca el, chegou á celebración cunha enorme caixa chea de buraquiños, o sorriso do neno fíxose tan grande que a familia, asustada, pensou que, nun descoido, lles cambiaran ao rapaz. Miguel estirou os brazos e o tío pousoulle a caixa con coidado.

Con grande cerimonia abriuna, quitando cun excesivo coidado o papel de alegres cores. Dentro, un animal dun verde apagado observábao cun ollo mentres co outro analizaba aos demais seres que había fóra da caixa. A expresión de Miguel engurrouse ata quedar como o do réptil: semellaban dous camaleóns mirándose con desconfianza, marcando un territorio que tiña as trazas de ser hostil.

Sen dicir ren colleu a caixa e pechouse na habitación. Ninguén abriu a boca, só observaban de esguello ao tío encargado de conseguir a mascota. Quen imaxinaría que traería algo así?

-Vino no refuxio e parecéuseme tanto a Miguel, cos seus ollos mirando cada un a unha dirección e esa cara tan seria que non puiden deixalo. Era como abandonar ao meu sobriño nunha gaiola, só e murcho! E eu non son quen de facer esas cousas. Chamádeme tolo se queredes! –e deu por concluída a polémica, ante os rostros pouco convencidos dos demais.

No cuarto, Miguel pousara ao camaleón sobre a colcha cincenta. O animal aos poucos adquiriu a mesma cor agrisada. O neno non puido evitar un xesto de aprobación. Colleu o ordenador e púxose a buscar información sobre estes réptiles. Quizais podería darlle unha oportunidade… Ademais tiña o sangue frío… Si, poderían ser amigos… Ata que descubriu a temperatura que precisaban para ser felices… Case 30 graos…! Pero que clase de broma era?

Ergueuse e botoulle unha mirada acusadora co ollo dereito mentres co esquerdo miraba á porta disposto a cruzala e explicarlles aos seus familiares as notables diferencias entre ese becho e un can. Mais o camaleón fitábao, sereno, coma quen garda un as na manga. Miguel, derrotado, sentou de novo e estudouno. Non, non podía devolvelo: sabía o que era sentirse un incomprendido, un marxinado e un rexeitado polo mero feito de ser distinto… Diferente ao agardado. E ademais lembráballe con vaguidade a alguén… Tocouno coa punta do dedo, e o camaleón nin se inmutou, tan frío como era. Como Miguel. Minutos despois baixaba ao salón onde o resto agardaba comendo unha torta sen velas.

-Nemo e máis eu imos xogar ao xardín coa neve–anunciou Miguel, solemne, á familia que observaba muda como no seu ombro descansaba o camaleón cuns gordos calcetíns.

Advertisements


Deixar un comentario

Cantas táboas ten unha ponte?

Fotografía de Carmen Villar

        Fotografía de Carmen Villar

A primeira vez que pisei esas madeiras era unha nena tan pequena que na miña cabeza só había pezas de quebracabezas. Pezas que nese momento se esparexeron para encaixar no avance da miña vida. Mundos, universos inexistentes, que se converteron en xogos, logo en historias e despois en vidas. Vidas imposibles, máxicas, estrañas…

Pezas…

Un sorriso amable. A do avó. Expresión tan calma como a poza que se forma baixo tantas pontes miúdas. Sorriso inconsciente que marcaría todos os que me atoparía no meu errar. Xesto sinxelo, sereno, que penetra de casualidade ou que se cultiva entre as horas. Sorrisos que iluminan calquera pensamento triste deixando só a temperanza do que ten motivos para rir.

Pezas…

Augas frías a pesares de estar medio estancadas. Sombras que ocultan os xogos desas tardes de verán nas que, ás agachadas, escapabamos os amigos a facer trasnadas. Pingas que saltaban das pozas sobre as que, en inverno, saltabamos para mancharnos uns aos outros. Guerras nas que os paraugas quedaban malferidos, perdidos ou esquecidos. Ventás que ocultaban flocos de millo e películas de medo tras os salaios do vento.

Pezas…

O primeiro bico… Tremente, vacilante, inexacto, desconfiado… Experimento do segundo, do terceiro… Cambio de beizos, cambio de escenarios… Inda así, sempre hai un primeiro… Temeroso, impreciso, titubeante, trémulo… que, como pontes, nos levan a coñecernos e descoñecernos, que transforman as bágoas en sorrisos, desfán pegadas do pasado e abren vieiros por explorar.

Pezas…

Cabaliños do demo que trazan ronseis no ar, entre as silvas. Zapateiros que camiñan sobre círculos concéntricos nas augas. Bandadas de bolboretas malvas que esparexen os segredos que agochan os nervios. Diminutos animais alados que, coma min, vagan entre as liñas brancas do sol e as liñas brancas das néboas. Perdidas… Ceibes… Fieis a súa poza e ás correntes do vento.

Pezas…

Lendas contadas nun murmurio. Contos que foxen entre as liñas debuxadas nas pegadas dactilares. Pegadas únicas, como as miradas que percorren as pontes antes que o corpo, albiscando fins cargados de promesas só entendibles para a alma.

Pezas…

Non sei como volvín aquí. Foi como se os meus pés tivesen gravados na súa memoria un mapa que eu cría totalmente esquecido. O camiño case desaparecera, como moitos dos meus universos. As silvas arrouparan esas vidas imposibles que agora semellaban espertar de novo, como se levasen tempo agardando por min. Sentei nesa madeira húmida que aínda se mantiña forte malia súa aparencia feble. Deixeime caer sobre ela, pechei os ollos e soñei… O río faloume de gargalladas infantís perdidas entre as folgueiras. As árbores acariñábano como dúas mans enlazadas. O ar paseaba entre as follas confundindo a súa voz coa das augas… coa miña… Mesturando realidades. Sen querer, descubrinme de novo… e volveron, para quedar, as vidas imposibles, máxicas, estrañas coas que cruzar novas e antigas pontes.


Deixar un comentario

Camiñante non hai camiño…

Fotografía de Xosé Bouzas

Fotografía de Xosé Bouzas

Cada paso que daba lembráballe as decisións tomadas. Cada paso dado era como un latexo que lle tradeaba as tempas. Cada paso que avanzaba era o ar contido na garganta, como esas palabras que non se atrevía a dicir por medo a quebrar un esconxuro inexistente, un maleficio que ela mesma se creara no seu maxín.

Aí estaba, medrando ante ela coma unha serpe que tece unha alfombra de agullas baixo os seus pés. Parou. Nin as sombras, nin as nubes eran quen de borrar un camiño que marcara a ferro. Quizais o debuxara con demasiada contundencia. Pode que non analizara con suficiente frialdade as opcións. E se era un erro? Se se perdía a onde volvería? A onde iría?

Era consciente de non ser a mesma había tres pasos…. Retroceder non era unha opción? Seguro que catro máis adiante tamén cambiaría demasiado de si… O pé quedou no ar, como un tatexo. Onde irán parar os pasos que só se dan na cabeza? Pousouno no asfalto.

Quen fora? Non se atrevía a mirar atrás, nin de esguello, non fóra que a realidade lle dixera unha verdade que non se atrevía a escoitar. Quen era? Perdera a súa propia sombra, a que guiaba as súas decisións coma un compás equilibrado á perfección. Quen sería o marcarían eses pasos…

Preguntouse por que tiña que ser tan testana. Sen ver mirou á esquerda. Á dereita. Non tiña escapatoria de si mesma. Equivocarse non podía ser tan malo, non? Pero xa non habería volta atrás. Por que tiña que ser tan teimuda? Cambiar de decisión tampouco era para tanto. Mais… se a nova opción retorcía aínda máis o horizonte?
Tiña medo a esquecer o pasado, a que o presente non fora máis que un erro e o futuro unha meta enredada de imposibles, unha mentira que se dixera unha e outra vez, quen sabe por que…

Si, podería berrarse a si mesma. Botarlle unha boa rifa aos seus medos tiña por norma funcionar, aínda que logo quedara exhausta tras tanta mirada de reproche, de mágoa, de condescendencia… Sempre había unha opción, a inadecuada, a inconveniente, a molesta, a que non podía ser aínda que quixera, a irracional, a perigosa, que sempre bisbaba baixiño, porén resoaba como o máis poderoso eco.

Tentou manter a calma. Se non recuperaba o control do seu corpo a única opción sería permanecer nese espazo diminuto, asfixiante malia estar no exterior. Que pensarían as árbores dela? Aí estaban, ancoradas ás beiras. Era certo que lle facían cóxegas ao ceo e a terra. Mais sempre á mesma terra e ao mesmo ceo. Ela tiña a liberdade de avanzar, de deterse, de escoller aínda que durante moito traxecto todo semellase ir nunha única dirección.

Máis cedo que tarde habería un cruce de camiños. Novas decisións. Viraxes que lle farían ver o seu mundo, sentilo, vivilo de mil formas distintas. Días de choiva, días de sol. Neves e néboas. Camiños de asfalto, de lama. Borrados polas silvas. Empinados, incluso verticais. Mais todos conformando o labirinto da súa existencia. Deixaría que o camiño a vencese?

Alí, no piñeiral, os xílgaros asubiaban ceibes melodías de cores. Como os paporrubios, que sempre coñecen o camiño de volta, saben que poden regresar, quedar ou marchar, e aínda así, sen medo, van e veñen. Como as nubes que anuncian tormentas. Porque como dixo Machado: “…fai camiño ao andar”, e ante ela albiscábase un cruce. Un pé seguiu ao outro.


Deixar un comentario

A fráxil crueldade de Inverno

Fotografía de María Ferreiro Viadé

        Fotografía de María Ferreiro Viadé

Nordés. Vento máxico que transforma os raios do sol en correntes xélidas de cristal. Ao seu lombo Ela. Fría, impertérrita, imperturbable, inmutable. Ninguén foi quen, endexamais, de descubrir o día que regresa… Nin a noite que se vai. Só ela coñece con exactitude como é a Rosa dos Ventos que guía os seus pasos entre as néboas que baixan da montaña.

Non haberá dous invernos iguais. Como poden crer que iso é posible? Sorrí cómplice coa lúa. Non hai lúa máis fermosa, máis luminosa, máis forte, que a do inverno, por iso as nubes non lla amosan a calquera, por iso a gardan para elas.

Entón Ela, dálles permiso as estrelas para volver a terra. Abrigadas pola xeada deixan os ceos para ir bicala. Todo o que tocan os seus beizos vólvese espellos capaces de capturar os raios do sol e, sen axuda da chuvia, convertelos en centos de arcos da vella tan finos como cada un dos fíos que tecen as arañeiras.

Hai fríos que nacen do máis profundo do ser e saen ao exterior volvendo o mundo dun xeo que nin os raios máis fortes dun sol nacente conseguen desfacer. Porén non entenden… Non comprenden que a calor máis intensa está no corazón dunha folerpa.
Dende o cumio da montaña, Ela sinte o seu mundo migrante. Mundo que segue os pasos das aves que voan lonxe dela. Déixase levar polo cheiro a leña ardendo que, facendo formas imposibles no horizonte, se mestura cos nubeiros. Nubes negras, onde o branco, cuberto de pegadas de merlos escuros, se reflicte.

Os aloumiños saben a chocolate quente con neve de nata. A música é tocada por unha orquestra composta por crepitar de chemineas e cociñas, pingas petando nas xanelas, botas quebrando as charcas conxeladas e guantes apertando bólas de farrapas. A emocións ocúltanse baixo mantas de la e os pasos vístense de calcetíns de ducias de cores e estampados. Entón, o tempo detense…

O Nordés reméxelle o seu cabelo de carbón salpicado de constelacións feitas por faíscas. Libéraas e a xistra cae pola ladeira cubríndoo todo de po. Os seus ollos de frío azul obsérvaas crear un teatro entre os refachos. Ri, as súas mans, case translúcidas, aplauden ante tal espectáculo de luces e sombras.

Ela sorrí, condenada. Sempre sorrí, incluso cando se enfada. O inverno ten algo de nena. A pesares da súa dureza é inocente. Ao final Ela é a tecedora dos soños que agardan a cumprirse. Espera, paciente, sabedora de que hai expectativas agochadas nas árbores núas escollendo o mellor momento para volverse realidade.

Tras unha noite danzando coas estrelas de lume e xeo, recolleu o pano da neboeira, que, coma un cabalo manso, se detivo ao seu carón. Acariñouno mentres os primeiros raios do amencer se perdían nos labirintos feitos de milleiros de espellos. Observou con orgullo o decorado. Cru, intenso e a un tempo fráxil. Fermoso. Cantos brancos é quen de pintar o inverno?

Así a todo sábese a menos querida de todas. Non lle importa. Xa non. Só quen se atreva a mergullarse nas profundidades do inverno pagará a pena. Só quen sexa quen de ver alén da calor do verán, atopará entre os brazos das folerpas o quecer máis apaixonado. Ela, o Inverno, aprendeu a quererse en cada unha das estrelas que brotan do seu seno. E os demais… quizais, algún día aprenderán a amala.


2 Comentarios

Non haberá volta atrás

Ilustración de Wilhem Briceño

“Heart” Ilustración de Wilhem Briceño

Se puidera verse no máis profundo dos seus ollos quizais se atoparía. Pode que recuperara esa parte de si que levaba tanto tempo silenciada. Tanto que nin recordaba por que calara, nin tan sequera que parte dela era.

O mar estaba quedo, expectante. Capturaba cada un dos raios de sol nas pingas do vidro do que estaba formado. Suspendíase no ar creando unha marea alta de lembranzas salgadas e visións inventadas para corazóns que anhelan engulir o mundo coma feras famentas.

Cambiara cada un dos seus razoamentos e argumentos por suspiros e quizais. Por sorrisos e miradas que endexamais descubriría se eran certos ou só espellismos para uns beizos que había demasiado tempo que non probaban burbullas feitas de desexo. Nin de cariño.

O que si lembraba era a ollada petulante da Señora que, dende as alturas, cos beizos tortos pola maldade bisbara: “Ten coidado co que desexas. Non haberá volta atrás”. E ela aceptara. Tola, cega, descoidada, cos beizos torcidos por degoiros que a asfixiaban.

A Raíña de Corazóns non lle cortara a cabeza, sentíaa pesada sobre os seus ombreiros. Porén os pensamentos arremuiñábanse nun vórtice de onde non eran quen de escapar. Se xa non podía facer uso dos razoamentos, para que os quería?

Coma impulsos eléctricos que perderon a conexión, desaparecían entre as ondas aéreas, enredándose nos seus cabelos en nós imposibles de peitear. Electricidade que se desfacía na escura raia coa que marcara a súa mirada. Mirada que se esvaía nas meixelas coma ese lapis negro.

O corazón lograra conquistar o terreo que lle pertencía á mente e aniñou entre os seus caracois disposto a controlar cada un dos seus movementos. Mais a realidade comezaba a rebelarse e, pouco a pouco, decatárase de que tería que arrincalo e devolvelo ao seu sitio, espazo onde cría que podería engaiolalo e silencialo como unha vez fixera.

“Renderse non é de covardes”. E perdíase entre as correntes. “Renderse non é de covardes”. E deixábaa que a afogaran as mareas. “Renderse non é de covardes”, e a lúa crecente empurrouna cara a superficie da noite. Empuxouna a saír e coller aire, a transformar o corazón nunha balsa, non nunha áncora.

Pero ela non quería un bote salvavidas, só quería desfacerse do seu corazón, que as mareiras deixaran de anoarse na súa gorxa. Permitiulle ao choro anegar cada un dos pasos dados. Viu en cada lágrima un soño. Unha ilusión. Un plan. Unha expectativa. Demasiadas expectativas… Cando deixara de ter os pés na terra? En que momento caera nesa corrente que a arrastraba irremediablemente a saber onde…?

Ergueu a súa mirada de vidro. “Non haberá volta atrás”. E desexou, desexou con cada un dos fíos soltos do seu corazón. Filamentos que se transformaron nunha buguina capaz de recoller os lamentos e arelas dos máis cálidos e fríos océanos. O seu corpo feble cubriuse dunha coiraza feita de raios de arcos da vella nocturnos. Non tiña máis elección… Os sentimentos dos que se quería desencadear serían a súa armadura. Deixaría que a area a ocultase ata que alguén, nun ollar descoidado, a atopase para chamar xunto a ela ás mareas. E con cada capa de nácar que a envolvía decatábase de como a Raíña de Corazóns se desfacía como as pegadas que rouban as ondas nas orelas.

NO HABRÁ VUELTA ATRÁS

"Goddess of Love", Ilustración de Wilhem Briceño

“Goddess of Love”, Ilustración de Wilhem Briceño

Si lograra verse en la profundidad de sus ojos quizás se encontraría. Puede que recuperara esa parte de sí misma que llevaba tanto tiempo silenciada. Tanto que ni recordaba por qué había callado, ni siquiera qué parte de sí era.

El mar estaba apacible, expectante. Capturaba cada rayo de sol en las gotas de cristal de las que estaba construido. Suspendido en el cielo, creaba una marea alta de recuerdos salados e imágenes inventadas por corazones que ansían devorar el mundo como fieras hambrientas.

Había substituido cada uno de sus razonamientos y argumentos por suspiros y quizás; por sonrisas y miradas que jamás sabría si eran ciertos o espejismos para unos labios que hacía tiempo que no probaban burbujas hechas de deseo. Ni de cariño.

Lo que sí revivía era la mirada presuntuosa de la Dama que, desde lo alto, con su boca torcida por la maldad le había susurrado: “Cuidado con lo que deseas. No habrá vuelta atrás.” Aún así, ella había aceptado. Loca, ciega, distraída, con los labios curvados por deseos que la asfixiaban.

La Reina de Corazones no le había cortado la cabeza. La sentía, pesada, sobre sus hombros. Sin embargo, los pensamientos se arremolinaban en un torbellino del cual no era capaz de escapar. Si ya no podía hacer uso de sus pensamientos, ¿para qué los quería?

Como impulsos eléctricos que han perdido su conexión, desaparecían entre las ondas aéreas enredándose en sus cabellos en nudos imposibles de deshacer. Electricidad que desaparecía en la oscura raya con la que había marcado su mirada. Mirada que se desvanecía en las mejillas como ese lápiz negro.

El corazón había logrado conquistar el territorio que le pertenecía a la mente, anidando en sus rizos con la intención de controlar cada uno de sus movimientos. Pero la realidad había comenzado a rebelarse y, lentamente, había comprendido que tendría que arrancarlo y devolverlo a su lugar. Espacio en el cual creía ser capaz de enjaularlo y silenciarlo como ya lo había hecho en el pasado.

“Rendirse no es de cobardes”. Se perdió en la corriente. “Rendirse no es de cobardes”. Permitió a las mareas ahogarla. “Rendirse no es de cobardes”, y la luna creciente la impulsó hacia la superficie de la noche. La empujó a coger aire, a transformar el corazón en una balsa, no en un ancla.

Pero ella no quería un bote salvavidas, sólo quería deshacerse de su corazón, que las mareas vivas ya no se anudaran en su garganta. Permitió a su llorar inundar cada uno de los pasos dados. Vio en cada lágrima un sueño. Una ilusión. Un plan. Una expectativa. Demasiadas expectativas… ¿Cuándo había dejado de tener los pies en la tierra? ¿En qué momento se había dejado arrastrar por la corriente sin saber hacia dónde?

Levantó su mirada de vidrio. “No habrá vuelta atrás”. Y deseó, deseó con cada uno de los hilos sueltos de su corazón. Hebras que se transformaron en una caracola capaz de absorber los lamentos y anhelos de los más cálidos y fríos océanos. Su delicado cuerpo se cubrió de una coraza hecha de rayos de arco iris nocturnos. No tenía otra elección… Los sentimientos de los que se quería separar serían su armadura. Permitiría que la arena la enterrase hasta que alguien, en una mirada distraída, la encontrase para llamar con ella a las mareas. Y con cada capa de nácar que la envolvía era más consciente de cómo la Reina de Corazones se deshacía como las huellas que roban las olas en las playas.


2 Comentarios

Cando os desexos secan no luscofusco

Fotografía de Carmiña Carrillo

Fotografía de Carmiña Carrillo.

Puxeron a secar os soños xuntos, agardando que o ar levase con el os seus desexos e os fixera realidade. A través das sabas húmidas eran quen de ver os seus sorrisos cómplices. Risos que espallara o vento coma cada un dos dentes de león que sopraran nos últimos días dun verán que non pasaran xuntos.

Igual que tampouco compartiran eses panos a través dos que se vían, aínda que tiñan o devezo e a posibilidade tan a man como as pinzas que usaban para colgar pensamentos, miradas e roces furtivos.

Non sempre é suficiente o desexo. Nin o querer. O bafo levou con el ás súas sombras que se esvaeceron arroupadas entre suspiros. Ela e máis el converteran o vapor en bicos que non chegaran a existir.

Porén non se perderan. Nun confuso luscofusco, fixeron un pacto cun sol e cunha lúa que, coma eles, obsérvanse no universo; que se acarician nunha distancia na que todo e nada pode suceder. Nada e todo se pode sentir, está por ser. Deixaríanlles ao sol e á lúa bicarse a través dos reflexos desas pingas que viaxan cara un ceo que non entende de días e noites. Así, nos segundos nos que se extravían as cores, e con elas as emocións, todo se volvía posible. Ata eles mesmos.

Agora, amenceres e solpores mestúranse en cálidas tonalidades que unen os espazos entre as néboas. Luces e sombras que se anhelan, que se buscan, que se ansían. Reino das pantasmas, único lugar onde poden esperarse. Atoparse. Mesturarse. Revolverse.

As sabas foron arrincadas tan pronto deixaron de abanarse. As curvas, xiros, voltas e engurras imposibles volveron a unha cama baleira. Ninguén se decata de canto notan as teas as ausencias. Incluso as que non chegaron a ser presencias máis que nos entresoños.

Un escolle en que realidade sentirse, e eles crearan a súa propia. Unha onde o tempo retórcese de tal xeito que se poden achar en cada reviravolta. Unha que ninguén máis entende. Seguramente nin eles mesmos. Pero prefiren atoparse nos cruces dos seus labirintos mentres finxen que non lles importa o que os demais pensen. Nin digan. Nin vexan.

Namentres agardan un polo outro, contan estrelas fugaces perdidas desde cadansúa fiestra. Baixo as súas ventás, igual que as palabras que algunha vez se murmuraron cando ninguén os escoitaba, esquecidas, descansan as pinzas. Co tempo convertéronse nesas andoriñas que agardan sobre fíos de metal a que cheguen días máis cálidos, esquecendo que tamén o frío é quen de cristalizar as emocións en formas irrepetibles.

Porén o amencer devolveulles as ilusións transformadas en orballo. Pingas que deforman as esperanzas volvéndoas reais, dándolles un corpo capaz de fluír entre a consciencia da súa pel.


Deixar un comentario

O fío de ar e auga

Horizonte, de Carlos Egio

Horizonte, de Carlos Egio

Todo comezou con esa liña difusa que separa o mar do ceo. E semella que todo rematará con esa mesma pincelada que pasa desapercibida, sempre oculta tras solpores e amenceres, tras a inmensidade das augas e a profundidade do ceo.

Porén aí está a clave. Esa é a chave que aparece sempre nos momentos máis insospeitados, sen avisar, cando creo que está todo perdido, sobre todo eu mesma. Unha Alicia esquecida, espida e soa no País das Marabillas.

E xusto cando me vexo atrapada entre os brazos desas vellas árbores que non me deixan ver máis que a súa retorta e verde realidade, volven eses azuis que se converten en grises ata desaparecer engulidos polo lume, polo baleiro. Polos meus ollos de terra.

Ás veces sinto que son como ese fío en aparencia insignificante: ninguén se decata da súa presencia, mais a súa ausencia significa que o sol e a lúa non poderán atoparse nunca máis.

A nada e o todo. A inmensidade e a minucia. O infinito e o limitado. Noto como todas as contradicións caen sobre os meus ombreiros coma unha tormenta que anuncia, ansiosa, o final do verán. As incongruencias apodéranse do meu ser ata conseguir que o meu orde estea no caos.

Entón, sen querer nin poder fuxir de min mesma, póñome a vagar entre as brumas do clarexar e as brétemas do escurecer, retorcéndome entre as liñas invisibles que crean as pingas cando non están conformes nin coa calor nin co frío. Camiños que forman unha arañeira que apegan os pensamentos e os desexos. E no centro eu disposta a engulilos. Ou eles comeranme a min? Araña que se agocha tras as follas.

Pecho os ollos e o negro torna azul. A noite vólvese morada e a raia retorna ao meu carón, coma unha constante, coma un latexo. O meu suspiro de alivio, ese que se leva as angustias que se anoan na gorxa.

Deslizo os meus pés descalzos sobre ela. O seu tacto frío, húmido, percorre a miña pel. Estendo os meus brazos disposta a convertelos en ás. Déixome caer ata sentar cos pés cara o ar e a cabeza baixo a auga, e a miña plumaxe cae converténdose en estrelas e as ilusións disólvense entre as escamas dos peixes.

E por fin volvo ser eu. A do comezo, a do final. Recupero as miñas caras, aos meus anaquiños da alma. Róldanme de novo os seres que, coma pingas de auga, habitan o País das Nubes. As meigas envolvidas en paxaros regresan para murmurarme sorrisos a botarme miradas de feitizos. As fadas dos soños rouban outra vez pesadelos a pesares das súas ás rotas. E xunto aos medos, tomo café mentres tecemos bufandas de arañeiras.

Porque alí, na liña que separa o ceo de mar estaba o mundo ao que podo fuxir cando camiño polas rúas, cando dou voltas entre as sabas, cando miro a través das pingas que caen pola ventá. Alí é onde ela son máis libre. Porque alí non existe o imposible…