A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XI

IMG_0363Non me gusta a primavera. (Que si, que si, que xa o dixeches…) É igual, é algo que ten que ser salientado, destacado, subliñado! É esgotadoramente inestable: que se frío, que se calor. (Pensei que che gustaba o seu carácter bruxa contradictoria). Veña a chover, veña a asar e isto só pode desencadear cousas malas que non provoco eu! Como alerxias. Pero que se crerán esas flores botando polen a todas horas como se o mundo fora delas? E veña a estrar as cores, e con elas a xente veña a rir e a pasear… A pasear cun sorriso na cara!!!! Pero que pensan que é todo? Unha festa? (Respira querida bruxa de outono, creo que quedou claro que aborreces a primavera).

E xa me vedes a min… Camiño pola rúa arrastrando os pés rodeada de alegría… Intento espallar o pesadume… Sen moito éxito todo hai que dicilo… É humillante perder a batalla cuns xeados artesáns de ducias de sabores (recoñece que ti tamén os comes, bruxa larpeira… Pero non pasa nada, non esmorezas! Ou si, pero que o resto o faga contigo!!!)

Síntome acurralada e as bruxas non podemos ir así pola vida (non, non deberías, xa che din as arañas que tomes unha apócema vitamínica que che virá moi ben xa que non queres tomar o sol nunha terraciña, tes que gozar máis da vida pero de incógnito). Eu intento adaptarme ao medio hostil de sol e non sol, e queixarme como o resto porque non saben que poñer…

Eu opto por escoller cada mañá unha combinación de sombreiro impermeable que non deixa pasar nin auga nin raios de sol, vestido negro lixeiro de verán cuberto de capa de la gorda, botas de auga, forradas, de inverno pero sen calcetíns para que non me quezan os pés. A roupaxe perfecta para días que hai de todo: que néboa, que sol, que chuvia, que néboa… E inda así a xente mírame raro, queren tolearme… Como se fose posible… (Alá eles se cren que están en agosto, ti es unha bruxa precavida).

Teño que pórme seria ou todo se converterá nun caos de confeti. E ese caos non me convén… Ademais, alguén me pode explicar a que vén tanta felicidade? Os bechos están alterados, os paxaros insoportables. Non me deixan durmir nin uns nin outros, e preciso descansar para poder innovar nos maleficios. Intenteino todo: durmir de mañá, durmir de sesta, durmir de madrugada. Pero nada! É unha festa constante! (Á apócema vitamínica tes que sumar unhas agullas para durmir, mira que che dixen que as de calceta son demasiado grosas e non cola, tes que seguir os consellos das avoas e probar cunha roca!)

Non… Teño que calalos… Pero é que están tan alporizados que ata os gatos temen pola súa integridade e non os cazan! Que será de nós? (Bruxiña inocente, non te decatas que é cousa do merlo?) Do merlo, do merlo! Só precisaba un pouco de compaña maléfica (e gañou o teu corazón de pedra… non tes remedio).

Meu pobre paxaro solitario. Agora xa nos acostumamos un ao outro. Vén todos os días verme, aí tan escuro el. Dálle un pouco de cor ese peteiriño laranxa que ten, pero é que a perfección non existe. Cando saio á terraza, baixo ese abafante sol de primavera cansiña, a pensar cousas malvadas, el pousa as patiñas no peitoril, ao meu carón (pero marcando as distancias, non vaia ser!). Entón mirámonos, nun xesto de complicidade, e as cousas máis horripilantes veñen á miña mente (ves como é un paxaro sinistro bruxa confiada? Inda que unha nunca sabe onde estará a súa inspiración, non é bruxa maquiavélica?)

En fin… Xa me queixarei logo outro pouco. Agora toca partir ao sur, estes días polo menos teño contento ao meu paraugas vasoira que o levo a todas partes porque como nunca se sabe onde estará a seguinte treboada… (Normalmente a medio camiño entre o traballo e a estación… ou a estación e a casa). Esta tardiña tamén virá o merliño Chamizo, voulle presentar a Peter Fogg, o anduriño mascota dos meus aprendices… Non sei se levarán ben… Os dous son seres dramáticos… Menos mal que estamos en primavera, senón non sei que clase de mascota terían… Quizais estea excedéndome no meu contaxio de escuridade… (Bah! Non te preocupes, iso só pode significar que se toman en serio as cousas… )

Advertisements


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata X

malas herbasEstes días caóticos e inestables da primavera, que é unha estación con carácter como ten que ser, malia o rechouchío alegre dos paxaros e as meixelas roibas da xente, que non entendo… (quen comprende aos demais na primavera bruxa escéptica?) comezaron a medrar as malas herbas nos testos. Este ano tardaron un pouco, a pesares dos meus experimentos botánicos (e non será por iso?)

O caso é que as miñas plantas retortas, secas, sempre a piques de morrer, danme certa tranquilidade entre tanta maldade que deambula por este castelo (estabas a facelo tan ben…) Non sei se vos falei algunha vez do lumin… tétrico fogar que habito xunto a unha cadela escura e destrutiva, un exército arácnido e algún caracol tamén. (Seguro que non dixeches ren, porque es demasiado dispersa). Ben, pois vivo nun pequeno espazo, non porque sexa máis doado de limpar, non vos creades, senón porque é máis sinxelo que pareza sucio e caótico, poeirento, cheo de arañeiras e mofo, como debe ser unha casa dunha bruxa seria á que todo o mundo teme e ninguén se atreve a visitar. (Que gracia tería ser bruxa, senón?)

Nada máis cruzar a porta que, como é ben sabido, renxe ata cando metes a chave na pechadura, un cheiro a incenso de xasmín, romeu… (quererás dicir un fedor das apócemas que cocen no caldeiro, das galletas e biscoitos queimados…) penetra no teu corpo  ata conseguir, case, que te desmaies, ou polo menos te marees. É como estar nunha nube continuamente.

Logo es recibido por un espello que mostra as cousas como son, nada de andar adulando á xente que xa está ben! Iso si, é pequeno porque inda así a súa voz aguda, sempre queixándose do duro que é o seu traballo como ser negativo e máis vivindo comigo, dá dor de cabeza (mira que che dixen mil veces que o puxeras pensando cara a parede, bruxa branda!)

Como podedes comprobar, no meu fogar hai que andar con ollo, non porque a cadela che vote unha ollada na que é imposible que se lle escape algo e xa baste para dar medo, non, senón porque nunca sabes o que atoparás. Como ser escuro ao que lle gusta estar na rúa pensando crueldades, deixo ás pequenas bruxiñas voadoras ao coidado e protección da casa. Semellan indefensas aí, coas súas medias de raias, zoando polas habitacións coma se foran avespas, tan pequenas que hai quen cre que poderían esmagalas cunha zapatilla (non deas demasiadas pistas, inda que… coitadiños os que o pensen! hihihihihihi)

Porén como vos confiedes estarán facendo algunha das súas e nin vos decataredes ata que sexa tarde… Roubaranvos calcetíns, enlearán o voso pelo, agocharán as chaquetas e nunca as recuperaredes, deixarán que o sofá vos engula como bo lambón que é animándoo a tal merenda, ou que a cadela se pegue tanto a vós que tolearedes ao non saber onde empeza unha e remata outro, cambiarán as cousas de sitio… (iso non é que che fan a ti? Ves como non sempre é o pesado de Sebastián?)

A lista é interminable, e non podo pasar o día meténdovos medo que teño que ensinarlles aos meus aprendices a pechar á xente e outros seres en calquera sitio que queiran por máis estraño que semelle, como nunha baldosa, por exemplo. Inda que como estes días están emperrados en converterme nunha bruxa cegarata non sei se encerralos a eles na funda dunhas gafas, ou nun estoxo, ou mellor, nun bolígrafo e que aprendan a escribir máis grande, que cada vez fano máis pequeno… Xa só lles queda recorrer á tinta invisible, pero iso non os axudará a que non os lea, porque non hai tinta que se escape á miña visión. (Esa é a actitude bruxa desafiante!)


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (VIII)

suciedade nas esquinasEstou a volverme branda… Viñeron as arañas de visita… Todas. As saltaricas, as esveltas, as redondiñas… Negras, marróns e vermellas… Todas… Creo que están preocupadas por min. Serei demasiado suave? Pode que tanta mentira ao final se converta nunha realidade. Nunha vida esponxosa e doce, de estreliñas de cores e arcos da vella. Creo que estou a sentirme mareada, o mundo da voltas e voltas… (si… é o que fai normalmente bruxa dramática).

O caso foi que a máis gordecha de todas elas fíxome unha mantiña da súa tea máis grosa, esa que só usa para quecer os ovos onde agardan as súas meniñas (que adorables e escuros seres os que saen aí acaparando cada recuncho da casa… mágoa que o noso fogar non sexa máis grande…). Traíaa sobre o seu lombo (sempre me preguntei como terá tanta forza a condenada). Foi unha mestura de admiración, orgullo e pesar, porque coma sempre, enredou nas bólas de po, ata ser un ente estraño e indefinido. Para ser unha raíña dos arácnidos é un pouco torpe… (claro, como se ela tivera a culpa de que a sucidade camiñe ceibe e feliz polos corredores).

Foi unha visita alegre (ves? Branda moi branda!!) Recomendoume automedicación a base de chocolate negro e algunha que outra apócema que me volva mala. Inda máis mala, cruel, desapiadada, horripilante, atroz, perversa… e demais sinónimos. É un becho culto, que sempre me deixa escoller a verba que máis me guste. Intentou convencerme de que as beberaxes son o máis seguro e eficaz. Segundo ela non habería moitas contraindicacións, só unha pequena, insignificante, nimia, exigua (ás veces chega a ser esgotadora… bruxiña desconecta ou acabará contigo). Ese efecto secundario banal sería que podería chegar a ser unha fada madriña. Si… FA-DA-MA-DRI-ÑA. (Non ten importancia din! Malditas arañas! Bruxa confiada non as escoites demasiado que sempre acabas en leas pola súa culpa!).

Hai que ter moito valor para compararme cun ser deses… Vou gardar o adxectivo que me ferve o sangue! Aprovéitanse das miñas debilidades ata os meus protexidos!! Teño que espertar ou non será necesario tónico ningún, volvereime un… unha… cousas desas que me poñen os pelos de punta e que só me dan ganas de comelas, esmagalas ou usalas, ou ou… (bruxiña, coidado co que dis, que entras en modo contradición… Todo o mundo sabe que tomas café con elas!)

Vale vale… De cando en vez! Moi pouquiñas veces, quedamos! Pero é unha excepción para cambiar de aires que sempre vén ben! Así non se pode! Eu non quero ser coma elas! (vale, vale, tranquila, non pasa nada, ti respira, non contes e di: son mala, son mala…).

Aclarado isto dicir que as arañas son uns seres entrañablemente escuros. Tamén incomprendidas, todo o mundo téndolles medo, querendo desfacerse delas, pisalas, mirándoas con cara de noxo e susto a un tempo… Quizais por iso me entendo tan ben con elas. Aquí estamos, coidando unhas das outras, comprendéndonos nos nosos plans sinistros (aí volve a bruxa sentimental… precisas descansar…)

Vale vale! Xa non digo máis que seica hoxe non teño o día o suficientemente malvado para ninguén! Pois nada, como ser malo e horrible que son, esta tarde ensinareilles aos meus alumnos a crear seres cos que facer o que queiran, o que tradicionalmente se denomina: vodú, crear un Frankenstein, un monstro, ou o que máis medo lles dea. Ala! Que xa chego tarde! (Que máis da bruxa puntual! Non deberían agardar por ti?)


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (V)

estatua de ferroAes… Acabaron os días de descanso e non facer nada… Inda me custa crer que algo así sucedera tan rápido… E aquí estamos, de novo, dun lado a outro. Ata o tempo anda de chumbo, aí chovendo sobre a miña roupa tendida… De tanta molladura inda vai perder a cor negra a xogo cos nubeiros! (Bruxa melodramática, non será para tanto que só levamos un día de mal tempo!)

En fin, que estiven de vacacións. Que ben se está…! Sen preocupacións maquiavélicas… Sen plans malvados… Sen pensamentos tebrosos… É todo descansado, vendo os días pasar diante dun café ou dun vermú… Sen dar sinais de vida… Agochándome de encargas e caprichos, dos problemas, das solucións… Pregúntome se alguén o notaría. (Que máis dará bruxa traballadora, tocaba aproveitar un pouco o relax…) Ata gocei do sol! Ou que vos pensades? De cando en vez tamén precisamos de algo de calorciño! Non todo vai ser chover e nevar e voar entre treboadas! Tamén nos gusta gozar dos raios acariñando o noso verde rostro… Digo bronceada pel… (Xa te pos modo bruxa romántica!)

Pero xa me enredo, para variar. Imos ao punto en cuestión, porque vos preguntaredes que fan as bruxas de vacacións. Nada, non facemos nada. Ou pouca cousa, tampouco hai que esaxerar. Eu, como non tiña moito tempo centreime nas visitas: fun ver aos espíritos da fraga. Había tempo que non falabamos e xa os… me estrañaban. Porque non vos pensedes que son uns seres inocentes e luminosos. Que non vos enganen os contos! Gústalles facer falcatruadas como que a xente se perda cando vai de excursión, róubanlles obxectos, mandan aos bechos a que os piquen, agochan aos animais para que non os vexan e se frustren, fan que se torzan os nocellos, que se rabuñen nas silvas e toxos… Sinto ter que amosarvos a realidade, pero é que nós non somos as únicas malvadas e crueis, o que pasa é que sempre nos botan a culpa de todo… Algún día fareivos unha lista de cada un para que vexades! (Non sexas así bruxa sulfurada que ben que che gusta estar con eles) Pasamos grandes momentos argallando como enlear aos demais. Que risas botamos!

Adiqueille unha tarde a un deles. Unha tarde enteira e rífame porque o teño abandonado! A culpa é del que non me vén ver nada! Inda que supoño que é normal… Transformeino en metal hai uns veráns, non pode ir moi lonxe… A ningures diría eu… Un fermoso corzo de ferro. É un espírito interesante non o ía converter en calquera cousa! Tiña que ser algo especial, que chamara a atención, que a xente quixese inmortalizalo (inda máis) nas súas fotografías turísticas. Así que optei polo formato escultórico elaborado.

(Non lles vas contar por que fixeches tamaña maldade?) É certo… Teño que confesalo… Son unha bruxa chea de rancor… (E un pouco branda que inda así vas velo!) Ignoroume. Pasou de min vilmente, sempre apurado, sempre con outras cousas… Nunca tiña tempo para estar comigo… Sempre escusas, proxectos inda máis estraños que os meus… E que me ignore a min inda vale, máis ou menos… Pero aos seres que o rodean si que non eh! Que hai responsabilidades!! E aí andaban corzos e cervos tras del cos seus problemas e nada de axudalos! Tiña outras prioridades, dicía! (di que si bruxa seria!) É o seu espírito por todos os demos do inferno! Como non vai ter tempo para eles se el os creou!

Así que non me deixou outra, se non tiña un momento na súa apertada axenda xa llo buscaría eu. E ala! Aí está, agora xa non lle queda outra que aguantar as preocupacións e alegrías dos seus e gozar da calma, da paz, da serenidade, do vagar… Quen puidera! (Levas catro días de traballo e segues coa teima das vacacións bruxa folgazana?)

Non sei cando lle devolverei a súa forma… Estes días estivo especialmente doce… Como se me puidera convencer con artimañas tan sinxelas e convencionais como un pouco de cariño! Non! Son unha bruxa malvada! Comigo hai que traballar as cousas! Que llo pregunten aos meus aprendices!

Falando de aprendices… Eles si que lles colleron gusto as vacacións… Intentarei ir animada cun sorriso forzado, digo fermosamente ensaiado para non cargar sobre eles a dura volta ao traballo. Só teño preparado… Moitas cousas horribles por non teren os deberes. Muahahahahahahahahahaha!


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (II)

zapatos máxicosNada que non podo… nin bruxa boa nin demos encebolados… Son demasiado amiga da tentación, e cando os vin aí, eses xeroglíficos estraños pintados con xiz caín… Deume igual que fora o primeiro día. Máis emoción! Non me importou a insistencia dos seres amables que pululan polo espazo e que querían desfacer a maldición do encerado. Non! Son demasiado cacholana! E non podía negarme a tamaño reto.

Dirán de min, pero a culpa toda téñena as nenas que andan esparexendo a súa arte por aí, agardando a que algún incauto se apodere dos seus caracoiselefantes, gaivotaspombasespíritos, serpes cun axóuxere pintado e, no medio de tanto barullo, unha bruxiña, digo unha nena. (Aí hai canteira que si que si… vino en cada trazo.)

E aló foron os meus meigallos coidadosamente preparados, os meus medos a asustalos o primeiro día. (O certo é que meus queridos e queridas poden chegar a ser máis escuros ca min… Interesante… Non saben onde se meteron). Ata se atreveron a retarme!! Coitados… Non saben o que lles espera… Andan tentando a quen non deben…

Mais teño que disimular! Sorriso. Son un enchente de sorrisos, (bruxa mentireira que ben o pasas!) de bromas, de tranquilidade, de non pasa nada… Inda así non me deixo enganar por nervios, mans e voces trementes. Son demasiado implacable e non hai miradas de súplicas que poidan comigo! Adozar o comezo… Ha! A quen se lle ocorre? Mentir si… Pero ata un punto, tampouco hai que tolear. E aquí vénse a sufrir! Digo a pasalo ben! (Bruxa cruel non te pases coa sinceridade).

Pero teño que andar con coidado e non excederme en amabilidades… que logo chegan tarde e os deberes a última hora! E por riba non poderei transformalos nin en reloxo nin en axenda nin nada que marque o tempo, ou acusaranme de bruxa! A non ser que non descubran que son eu… Podería botarlle a culpa a outra calquera, facerme a desgustada, a inocente… Si… estouno vendo. Aumentaría a miña colección de tempo… Volve a terra bruxa ilusionada! Coleccionar tempos é duro… Porque entre os momentos hainos bos e malos, alegres e tristes, divertidos e aburridos… e cando coleccionas historias podes escoller ata un punto…

Que non que non! Bruxa rara! Que non os convertas nin en historias nin en tempo que logo a ver quen as recolecta para ti! E tes unha boa colleita semanal… Iso non llo podes negar… Teñen o seu mérito… Aguantar as miñas excentricidades non vale para calquera.

En fin… Vou prepararme, que teño que ir concienciada de que son un ser bo (que duro é mentir…!) e corrixir os deberes de todos, digo de case todos.

P.D.: Tarde… no camiño a Pontevedra, entre bolis vermellos, decidirei o castigo ante tal impuntualidade! Digo, ante tanto aprecio ao último momento!! Non sei se reducir os tempos entre o comezo e o final dos seus textos sen que se decaten… Muahahahahaha!


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (I)

Sombreiro de andar por casa dunha bruxaCreo que me descubriron… Podo velo no máis profundo do seu iris: é como unha desconfianza agochada nas sombras que separan a cor da negra pupila… Mais como? Como o fixeron? Como o lograron? Non son quen de comprendelo…

Pensa, pensa… bruxa inexperta… Deixei as arañas na casa, levalas sería de mal gusto e seguro que lles daban un pouco de noxo (que poucos saben gozar da súa arte, miñas pobres artesás incomprendidas!). E por riba logo tiven que aguantar o seu enfado… unha semana de bicos dos mosquitos… Non soporto os mosquitos…

Bruxa despistada! Non te desvíes! Lembra… que levabas posto? Non… nada negro, nada escuro… toda moi alegre eu… Demos dádeme paciencia…! Nin tan sequera usei ese ton verde que tan ben me senta e tan acorde aos mofos dos días de humidade, choiva, tempestades, neves, chuviñadas… e demais efectos e afectos meteorolóxicos.

Soltei os meus cabelos para darme un ar de boa, total, non iamos facer apócemas, quizais algún esconxuro camuflado… pero en todo caso nada no que meter as miñas guedellas (hai que ter coidado con esas cousas non se vaian volver as beberaxes en contra dunha, que tampouco é cuestión). Cortei as unllas, as miñas fermosas unllas negras que tanto me custa deixar largas e pintar… O que ten unha que facer para disimular… Pero quen me manda meterme nestas leas enrevesadas?

Xa estou divagando outra vez, céntrate querida bruxa descoidada! Deixei o meu sombreiro na casa, o meu precioso sombreiro de encaixe… Que demos! Ata deixei o pucho de la, o de augas, todos… non fora ser que lles dera unha pista… O paraugas non, leveino, tampouco é cuestión de poñerse pingando pola causa. Ademais, o raro sería non telo…

Ata collín o tren!! Maldición!!! Co rápido que se chega na vasoira último modelo equipada contra choiva e vento! Iso si, moito lin entre viaxe e viaxe… Porque claro, teño que ir ben esperta non vaia ser que chegue a unha parada que non é a miña…

Non darlle máis voltas… Terei que coarme nas súas cabezas a ver que deuses do inferno pasa! En fin, vou preparar o meu bolso se fondo, non podo esquecer as notas, os cadernos, os bolis, fotocopias… Sobre todo, nota mental: que non se me esqueza o espello!

P.D.: Hoxe volvo a Pontevedra, intentarei, procurarei, poñerei a miña mente en ser unha bruxa boa muahahahaha! Digo hihihihihihi. (Olliños de nena boa, e pestanexo inocente)


Deixar un comentario

Día de Reises

cabalgata 2015Aínda me lembro do día que os meus pais me dixeron que as súas Maxestades, os Reises Magos de Oriente, non existían, que eran eles. Non puiden evitar miralos con escepticismo. Eles? Por todos os Deuses, nin gracia me fixeron as súas verbas! Si que é certo que os pais fan cousas prodixiosas mais… Eu, aos meus 9 anos de idade, dinlles a razón como aos tolos.

Cando viron a miña cara, non me creron. Ser desconfiada deber ser algo de familia, polo que puxeron todo o seu empeño en demostrarme que estaba equivocada. Eu, como se as explicacións non foran comigo, deixeilles aos camelos tres caldeiros de distintas cores cheos de auga e unha bandexa de doces colocados en perfectas circunferencias concéntricas.

Tales eran as súas ansias por que aceptara a realidade que esa noite decidiron que as súas Maxestades serían especialmente escandalosas. Tropezaron con todas as esquinas, tiraron a auga, e non me deixaron durmir ata que me plantei xunto a árbore e os vin. Que clase de proba era esa? Cun murmurio, medio aburrido e condescendente, dinlles as boas noites, outra vez, e metinme na cama.

Non entendían nada. Como ían ser eles os Reises Magos se nunca leran a miña carta e porén sempre me agasallaban co que máis anhelaba? O seu teatro non fixera máis que darme a razón. Cun sorriso quedei durmida, e cun sorriso madruguei o 6. Coma se nada da noite anterior acontecese, saltei na cama de meus pais cos regalos. Non dixeron nada, imaxino que pensaron que simplemente non quería perder esa ilusión de encher o seu cuarto de papeis de centos de cores.

Alí, entre as caixas estaban os patíns de perfecta liña. Sei que o meu sorriso se acrecentou porque foi contaxioso. Pobres, non se decataban de que as rodas eran a escusa perfecta para o regalo perfecto. Correndo vestín e puxen a miña mellor bufanda. A súa preferida. A miña nai caloume o gorro ata o fondo das orellas e coa promesa gran promesa solemne de que seríaboaandaríaconcoidadomiraríaparacruzar deixoume ir á rúa a estrear o veloz calzado.

Non tardei en chegar ao cemiterio. Pensaba que os petos cargados de lambetadas farían máis lento o meu paso, mais non foi así. Supoño que as ganas por velo de novo me empurraban e dábanlle ás aos patíns. Ademais para un día que nos viamos… si que falabamos a diario mais non era o mesmo que vérmonos as caras.

Ás 10 da mañá non había nin un ánima no camposanto. Bon, minto (e mentir é malo que logo os Reis todo o saben). Martiño xa estaba aí, tan pálido e translúcido coma sempre. Dende que, hai dous anos, o meu irmán decidira ir vivir ao panteón familiar o tempo non pasaba por el malia ser máis vello ca min. Cun chegas tarde (sempre foi un pouco rosmón) agardaba por min sentado sobre a lápida de non sei que heroes esquecidos pola historia.

Saquei as lambetadas e púxenas sobre o nicho. Martiño sorriu tanto que case podíanselle ver as meixelas roibas. Quitei o envoltorio con parsimonia, de cando en vez gústame facerme a interesante, e cando liberei ao polvorón do seu envoltorio púxenllo na súa eternamente fría man. Polvorón de chocolate. O seu favorito. Agochábaos baixo a cama para levarllos o día de Reises. Cada un pide o que pide, e Martiño sempre foi un lambón. E coa boca chea dicíamos palabras complicadísimas, a ver quen as pronunciaba mellor. Sempre lle deixei gañar…

Despois de xogar conteille todas as novas de papá e mamá, dos avós, dos curmáns, amigos… Buf… Canta xente coñecía unha xa con nove anos! E logo el faloume de todo o que acontecera no cemiterio. A chea de cousas que fan as pantasmas! Ás veces pregúntome se Martiño me soltará algunha trola, sempre foi un pouco cuentista! Pero nunca me importou. Que sería de min sen as súas historias para poder durmir? Ou non durmir…

Foi unha mañá perfecta. Como a de todos os anos seguintes… O día máis máxico do ano! Aos meus 85 xa podo dicir que nin defuntos nin lerias! O día de Reises, que nos agasallan cun gran almorzo cada día seis. Ata exactamente as doce da mañá, que logo toca volver cada un a súa realidade. Sei que máis pronto que tarde será a mesma, porén, namentres, gozamos das nosas lambetadas. E din que non existen as súas Maxestades de Oriente… Inocentes…