A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XII

noitePor fin é de noite… Por fin o sol se escondeu e podo ver como se acenden as luces mentres me estiro nun recunchiño do meu sofá (se che encanta ir de terrazas coas demais bruxas, agora non vaias de vampiro!) Vale, vale! Que de día comendo xeados, deitándose no parque, indo á praia, e camiñando por aí tamén se está ben (non bruxiña… non te vaias ao outro extremo, ou non lembras o horribles que son os días de sol?)

Pero ninguén poderá discutirme (e se o fai a saber no que é convertido…) que o mellor momento do día é a noite. As sombras comezan a devorar cidade e campo por igual. Non entenden de mareas nin cordilleiras. A escuridade, como unha mesta néboa engúleo todo sen compaixón. Ata as luces semellan brillar menos por máis intensas que sexan. (E se non xa te encargas ti de desenroscar lámpadas, soprar velas, cortar cables, argallar en fechaduras e, se nos poñemos complicadas, escachar con estilo as ventás, que para algo non cortas as unllas).

Son as horas das paixóns. Na punta dos meus dedos, en cada pestanexo teño o poder dos soños e dos pesadelos. Cada centímetro que gañan as tebras permítenme penetrar en cada habitación, en cada persoa, en cada ser, en cada mente… por moi pechado que estas estean. (Bravo, bravo!! Non sei se son as horas sen durmir pero estás chegando ao meu non corazón).

Ao outro lado das xanelas préndense as luces, esas que máis cedo que tarde deixarán de titilar, pois ninguén pode liscar da negrura que hai detrás das capelas dos ollos. Nesas horas de entresoños os cheiros vólvense máis intensos e é neses momentos cando, entre os olores ceibes, mestúranse as esencias vitais que son máis doadas de roubar ou cambiar. Os sons gañan en forza e calquera murmurio pode ser de dor ou paixón. A pel vólvese tan sensible que o mínimo roce pode transformarse en angustia ou anhelo. É aí, nas sombras das sombras, onde eu me podo mover con liberdade… (di que si, bruxa diabólica, as maldades ampáranse na escuridade, e que momento mellor que a noite?)

Todos os rostros da lúa amparan as apócemas, o vento leva consigo o cheiro das beberaxes, esas que son quen de cambiar o sentido das xentes, facelas máis valentes, riseiras ou tristes. Os cánticos e esconxuros anubran ás estrelas, fanas duplicarse, diluírse. Os pés seguen os ritmos das músicas ou inventan uns novos e bailan nunha danza ancestral que se repite de xeración en xeración. Os gatos vólvense todos pardos… (xa vale, xa vale… hai que deixar o licor café bruxa desatada que sabes que non che fai ben… )

Certo, non hai que perder a calma e a compostura, nin deixar os sombreiros de punta perdidos por aí… En calquera lugar… Non vaia ser que pasemos da moda de perder os zapatos a perder a cab… o sombreiro. (Non sei se quero saber onde deixaches o símbolo da túa maldade. Estás perdendo as formas… Iso pásache por facerlle caso as paxarelas e ir por aí danzar xunto as lumaradas. Un día has caer nelas!)

Non perder a calma! Son unha bruxa malvada á que todos temen! Non se atreverán a facerme nada… O resto é converterse nunha princesa, e iso é moi aburrido… (Bruxa fachendosa, xa teremos unha conversa en privado ti e máis eu). Nada nada, que non son horas. Hai que ir durmir, que por moito que me gusten as falcatruadas nocturnas mañá hai que traballar. Quen dixo que a vida da bruxa era sinxela?

(Boa noite bruxa inqueda)


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XI

IMG_0363Non me gusta a primavera. (Que si, que si, que xa o dixeches…) É igual, é algo que ten que ser salientado, destacado, subliñado! É esgotadoramente inestable: que se frío, que se calor. (Pensei que che gustaba o seu carácter bruxa contradictoria). Veña a chover, veña a asar e isto só pode desencadear cousas malas que non provoco eu! Como alerxias. Pero que se crerán esas flores botando polen a todas horas como se o mundo fora delas? E veña a estrar as cores, e con elas a xente veña a rir e a pasear… A pasear cun sorriso na cara!!!! Pero que pensan que é todo? Unha festa? (Respira querida bruxa de outono, creo que quedou claro que aborreces a primavera).

E xa me vedes a min… Camiño pola rúa arrastrando os pés rodeada de alegría… Intento espallar o pesadume… Sen moito éxito todo hai que dicilo… É humillante perder a batalla cuns xeados artesáns de ducias de sabores (recoñece que ti tamén os comes, bruxa larpeira… Pero non pasa nada, non esmorezas! Ou si, pero que o resto o faga contigo!!!)

Síntome acurralada e as bruxas non podemos ir así pola vida (non, non deberías, xa che din as arañas que tomes unha apócema vitamínica que che virá moi ben xa que non queres tomar o sol nunha terraciña, tes que gozar máis da vida pero de incógnito). Eu intento adaptarme ao medio hostil de sol e non sol, e queixarme como o resto porque non saben que poñer…

Eu opto por escoller cada mañá unha combinación de sombreiro impermeable que non deixa pasar nin auga nin raios de sol, vestido negro lixeiro de verán cuberto de capa de la gorda, botas de auga, forradas, de inverno pero sen calcetíns para que non me quezan os pés. A roupaxe perfecta para días que hai de todo: que néboa, que sol, que chuvia, que néboa… E inda así a xente mírame raro, queren tolearme… Como se fose posible… (Alá eles se cren que están en agosto, ti es unha bruxa precavida).

Teño que pórme seria ou todo se converterá nun caos de confeti. E ese caos non me convén… Ademais, alguén me pode explicar a que vén tanta felicidade? Os bechos están alterados, os paxaros insoportables. Non me deixan durmir nin uns nin outros, e preciso descansar para poder innovar nos maleficios. Intenteino todo: durmir de mañá, durmir de sesta, durmir de madrugada. Pero nada! É unha festa constante! (Á apócema vitamínica tes que sumar unhas agullas para durmir, mira que che dixen que as de calceta son demasiado grosas e non cola, tes que seguir os consellos das avoas e probar cunha roca!)

Non… Teño que calalos… Pero é que están tan alporizados que ata os gatos temen pola súa integridade e non os cazan! Que será de nós? (Bruxiña inocente, non te decatas que é cousa do merlo?) Do merlo, do merlo! Só precisaba un pouco de compaña maléfica (e gañou o teu corazón de pedra… non tes remedio).

Meu pobre paxaro solitario. Agora xa nos acostumamos un ao outro. Vén todos os días verme, aí tan escuro el. Dálle un pouco de cor ese peteiriño laranxa que ten, pero é que a perfección non existe. Cando saio á terraza, baixo ese abafante sol de primavera cansiña, a pensar cousas malvadas, el pousa as patiñas no peitoril, ao meu carón (pero marcando as distancias, non vaia ser!). Entón mirámonos, nun xesto de complicidade, e as cousas máis horripilantes veñen á miña mente (ves como é un paxaro sinistro bruxa confiada? Inda que unha nunca sabe onde estará a súa inspiración, non é bruxa maquiavélica?)

En fin… Xa me queixarei logo outro pouco. Agora toca partir ao sur, estes días polo menos teño contento ao meu paraugas vasoira que o levo a todas partes porque como nunca se sabe onde estará a seguinte treboada… (Normalmente a medio camiño entre o traballo e a estación… ou a estación e a casa). Esta tardiña tamén virá o merliño Chamizo, voulle presentar a Peter Fogg, o anduriño mascota dos meus aprendices… Non sei se levarán ben… Os dous son seres dramáticos… Menos mal que estamos en primavera, senón non sei que clase de mascota terían… Quizais estea excedéndome no meu contaxio de escuridade… (Bah! Non te preocupes, iso só pode significar que se toman en serio as cousas… )


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata X

malas herbasEstes días caóticos e inestables da primavera, que é unha estación con carácter como ten que ser, malia o rechouchío alegre dos paxaros e as meixelas roibas da xente, que non entendo… (quen comprende aos demais na primavera bruxa escéptica?) comezaron a medrar as malas herbas nos testos. Este ano tardaron un pouco, a pesares dos meus experimentos botánicos (e non será por iso?)

O caso é que as miñas plantas retortas, secas, sempre a piques de morrer, danme certa tranquilidade entre tanta maldade que deambula por este castelo (estabas a facelo tan ben…) Non sei se vos falei algunha vez do lumin… tétrico fogar que habito xunto a unha cadela escura e destrutiva, un exército arácnido e algún caracol tamén. (Seguro que non dixeches ren, porque es demasiado dispersa). Ben, pois vivo nun pequeno espazo, non porque sexa máis doado de limpar, non vos creades, senón porque é máis sinxelo que pareza sucio e caótico, poeirento, cheo de arañeiras e mofo, como debe ser unha casa dunha bruxa seria á que todo o mundo teme e ninguén se atreve a visitar. (Que gracia tería ser bruxa, senón?)

Nada máis cruzar a porta que, como é ben sabido, renxe ata cando metes a chave na pechadura, un cheiro a incenso de xasmín, romeu… (quererás dicir un fedor das apócemas que cocen no caldeiro, das galletas e biscoitos queimados…) penetra no teu corpo  ata conseguir, case, que te desmaies, ou polo menos te marees. É como estar nunha nube continuamente.

Logo es recibido por un espello que mostra as cousas como son, nada de andar adulando á xente que xa está ben! Iso si, é pequeno porque inda así a súa voz aguda, sempre queixándose do duro que é o seu traballo como ser negativo e máis vivindo comigo, dá dor de cabeza (mira que che dixen mil veces que o puxeras pensando cara a parede, bruxa branda!)

Como podedes comprobar, no meu fogar hai que andar con ollo, non porque a cadela che vote unha ollada na que é imposible que se lle escape algo e xa baste para dar medo, non, senón porque nunca sabes o que atoparás. Como ser escuro ao que lle gusta estar na rúa pensando crueldades, deixo ás pequenas bruxiñas voadoras ao coidado e protección da casa. Semellan indefensas aí, coas súas medias de raias, zoando polas habitacións coma se foran avespas, tan pequenas que hai quen cre que poderían esmagalas cunha zapatilla (non deas demasiadas pistas, inda que… coitadiños os que o pensen! hihihihihihi)

Porén como vos confiedes estarán facendo algunha das súas e nin vos decataredes ata que sexa tarde… Roubaranvos calcetíns, enlearán o voso pelo, agocharán as chaquetas e nunca as recuperaredes, deixarán que o sofá vos engula como bo lambón que é animándoo a tal merenda, ou que a cadela se pegue tanto a vós que tolearedes ao non saber onde empeza unha e remata outro, cambiarán as cousas de sitio… (iso non é que che fan a ti? Ves como non sempre é o pesado de Sebastián?)

A lista é interminable, e non podo pasar o día meténdovos medo que teño que ensinarlles aos meus aprendices a pechar á xente e outros seres en calquera sitio que queiran por máis estraño que semelle, como nunha baldosa, por exemplo. Inda que como estes días están emperrados en converterme nunha bruxa cegarata non sei se encerralos a eles na funda dunhas gafas, ou nun estoxo, ou mellor, nun bolígrafo e que aprendan a escribir máis grande, que cada vez fano máis pequeno… Xa só lles queda recorrer á tinta invisible, pero iso non os axudará a que non os lea, porque non hai tinta que se escape á miña visión. (Esa é a actitude bruxa desafiante!)


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (IX)

reflexos Xa non sei que facer con Sebastián. Apaga o meu despertador, cámbialle a hora, murmúrame ao ouvido para que non me dea erguido, nin durmido, ni nada de nada (como se che custara moito quedar na cama, bruxa durmiñona!). É un ser vingativo que non me deixa ter pesadelos, só soños de cousas boas! (que agardabas del, bruxa resentida?)

Si si, ben sei que o transformei en pantasma, e que a determinados reis (por moi pequenos que sexan non lle deas ás!) non gozan de deambular por toda a eternidade, polo menos sen un corpo material, inda que ben lle gusta posuír ata os máis estraños e insignificantes obxectos. Como se non ía cambiar de sitio os bolígrafos ou roubarme o traballo agochándoos a traizón para que non poida facer a miña labor de correctora esixente e cruel? E que non me veña coas lerias de que cos anos me convertín nun ser caótico á que só lle falta perderse a si mesma! (o certo é que non queda moito para que iso aconteza bruxa enleante…)

Pensaredes que fai todas esas cousas polo meu ben, para que descanse, tome un respiro, e todas esas cousas sobrevaloradas (como se os días puidesen alongarse, eh bruxiña ocupada?). Que non vos engane! É unha tortura para castigarme por convertelo nun ser etéreo. Haberá quen pense que para ser un espírito hai que morrer. Pois non! É unha das miñas maldades máis malas Muahahahaha (pero cóntalles, cóntalles por que está así)

Ás veces abúrrome… Canso, farto, esgótome, perdo a calma, a compostura, os papeis, a paciencia… E iso non é bo para a miña saúde (pero si para a túa imaxe querida bruxa, que ultimamente estás caendo na lado luminoso da forza e iso non axuda…). Pois cando iso sucede póñome seria, suspiro e o que pode pasar despois é todo un misterio: un sapo, unha pantasma, unha chincha… Antes de que o que teño diante se decate… xa foi! (di que si! Sen avisar!).

A historia foi sinxela, simple, demasiado habitual… Silencios, dúbidas, indecisións, dicir unha cousa, facer outra… que para este día non, mellor para este outro… que isto non é así, nin así, nin así, nin así… (non entres en bucle de desesperación que xa foi, xa pasou) sempre queixándose como se o universo tivera un complot na súa contra, como se as estrelas non tiveran cousas mellores que facer… Así que un día tomando un café ben cargado, e tras escoitar e escoitar as súas dores pensei “que calmo e maleficamente feliz sería o meu mundo se desapareceran…” E o que desapareceu foi el… caendo a cunca ao chan e poñendo todo perdido entre os anacos e a escura bebida dos demos… (non non! Non quedaramos en que non iamos contar a versión sincera dos feitos?)

Transformar a Sebastián en pantasma foi un erro. Non fondo non deixa de ser un pequeno rei incomprendido e solitario e rosmón que me fai compañía… o que na modernidade se coñece con un duro grinch da vida (xa tas a xustificalo bruxa indulxente! Ponte dura ou fará de ti calquera cousa!) Certo é! Basta de escusas, que por riba agora non me deixa en paz con iso de que pode atravesar paredes… Pero eu son máis orgullosa, cacholana e firme que el. Que non me tente que non me custa nada botarlle unha maldición. Outra!! As que sexan precisas! (di que si, así con firmeza! Logo non te deixes convencer por esas falsas bágoas de plasma!) E non, non penso erguerlle o castigo! Moito ten que cambiar para que iso aconteza…!

Teño que controlarme para non ir enfadada a clase… (Ao mellor era boa cousa un pouco de crueldade para a túa terapia…) Porque con iso de que lles deu por crear un andoriño un pouco tristeiro, non sei moi ben se para serenarme ou amolarme, ao mellor quedan sen el! (Tampouco hai que levar as cousas ao extremo…) Iso si, agardo non volver perder o tren… Seguro que é un complot do paraugas e máis Sebastián para usar a un de novo e levar comigo ao outro coa escusa de que os teño abandonados e que precisan cambiar de aires… Ou pode que só queiran amolar… Seguro que é o segundo.


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (VIII)

suciedade nas esquinasEstou a volverme branda… Viñeron as arañas de visita… Todas. As saltaricas, as esveltas, as redondiñas… Negras, marróns e vermellas… Todas… Creo que están preocupadas por min. Serei demasiado suave? Pode que tanta mentira ao final se converta nunha realidade. Nunha vida esponxosa e doce, de estreliñas de cores e arcos da vella. Creo que estou a sentirme mareada, o mundo da voltas e voltas… (si… é o que fai normalmente bruxa dramática).

O caso foi que a máis gordecha de todas elas fíxome unha mantiña da súa tea máis grosa, esa que só usa para quecer os ovos onde agardan as súas meniñas (que adorables e escuros seres os que saen aí acaparando cada recuncho da casa… mágoa que o noso fogar non sexa máis grande…). Traíaa sobre o seu lombo (sempre me preguntei como terá tanta forza a condenada). Foi unha mestura de admiración, orgullo e pesar, porque coma sempre, enredou nas bólas de po, ata ser un ente estraño e indefinido. Para ser unha raíña dos arácnidos é un pouco torpe… (claro, como se ela tivera a culpa de que a sucidade camiñe ceibe e feliz polos corredores).

Foi unha visita alegre (ves? Branda moi branda!!) Recomendoume automedicación a base de chocolate negro e algunha que outra apócema que me volva mala. Inda máis mala, cruel, desapiadada, horripilante, atroz, perversa… e demais sinónimos. É un becho culto, que sempre me deixa escoller a verba que máis me guste. Intentou convencerme de que as beberaxes son o máis seguro e eficaz. Segundo ela non habería moitas contraindicacións, só unha pequena, insignificante, nimia, exigua (ás veces chega a ser esgotadora… bruxiña desconecta ou acabará contigo). Ese efecto secundario banal sería que podería chegar a ser unha fada madriña. Si… FA-DA-MA-DRI-ÑA. (Non ten importancia din! Malditas arañas! Bruxa confiada non as escoites demasiado que sempre acabas en leas pola súa culpa!).

Hai que ter moito valor para compararme cun ser deses… Vou gardar o adxectivo que me ferve o sangue! Aprovéitanse das miñas debilidades ata os meus protexidos!! Teño que espertar ou non será necesario tónico ningún, volvereime un… unha… cousas desas que me poñen os pelos de punta e que só me dan ganas de comelas, esmagalas ou usalas, ou ou… (bruxiña, coidado co que dis, que entras en modo contradición… Todo o mundo sabe que tomas café con elas!)

Vale vale… De cando en vez! Moi pouquiñas veces, quedamos! Pero é unha excepción para cambiar de aires que sempre vén ben! Así non se pode! Eu non quero ser coma elas! (vale, vale, tranquila, non pasa nada, ti respira, non contes e di: son mala, son mala…).

Aclarado isto dicir que as arañas son uns seres entrañablemente escuros. Tamén incomprendidas, todo o mundo téndolles medo, querendo desfacerse delas, pisalas, mirándoas con cara de noxo e susto a un tempo… Quizais por iso me entendo tan ben con elas. Aquí estamos, coidando unhas das outras, comprendéndonos nos nosos plans sinistros (aí volve a bruxa sentimental… precisas descansar…)

Vale vale! Xa non digo máis que seica hoxe non teño o día o suficientemente malvado para ninguén! Pois nada, como ser malo e horrible que son, esta tarde ensinareilles aos meus alumnos a crear seres cos que facer o que queiran, o que tradicionalmente se denomina: vodú, crear un Frankenstein, un monstro, ou o que máis medo lles dea. Ala! Que xa chego tarde! (Que máis da bruxa puntual! Non deberían agardar por ti?)


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (VI)

plantamurchaQue ben! Por fin volve a chover! Si, si! Xa sei que dixen que as bruxas gustamos do sol… De cando en vez… Tampouco hai que esaxerar, porque ata as miñas fermosas plantas mucias estaban a poñerse inda máis murchas de tanto calor a secalas e sacalas. Que estamos en abril! Xa non se respectan nin os refráns e sabedoría popular…

Ademais ras e sapos, caracois, vermes… tamén gozan dunha boa molleira. Pobres, levaban días agochados! As miñas adoradas arañas non están tan contentas, pero é que non se pode facer feliz a todo o mundo. A felicidade está sobrevalorada… É demasiado complexa! (como se ti foses unha bruxa fácil de comprender!) Como pode ser posible que cadaquén sexa feliz por cousas distintas? A min por exemplo prodúcenme ese estado as arañeiras tépedas que medran nas esquinas da miña habitación, o cheiro das apócemas, as treboadas, o po onde deixar as pegadas das miñas poutas, digo pés, os cabelos sen peitear, as pozas e charcos e a xente que cae nelas, os sorrisos malvados e sedutores, as visitas de demos e pantasmas… (ala ala! Dabondo bruxa pesada, non dicías que a felicidade está sobrevalorada? Porque levas séculos de enumeración).

Pois iso, que xa chove e chove e chove e por fin poderei sacar de novo ao meu amado paraugas que, de tanto aburrimento que tiña o coitado, estragou. Os aparellos máxicos tamén precisan dunha motivación, sentirse valorados… E claro, tras quince días (minuto arriba ou abaixo) sen nubes, non o resistiu máis, enfadouse e escachou. Tiven que levalo a un feiticeiro vello que se pon todos os días no mercado, fronte a capela de San Xiz por iso de disimular, camuflado como un simple curandeiro de paraugas que pasa o tempo escoitando a radio. En realidade oe todas as novidades máxicas ocultas entre as ondas hertzianas, os debates sobre as mellores formas de facer o mal e como non deixarse enlear por bruxas encantadoras coma min. (A modestia será a túa fin bruxa presuntuosa…)

É que as bruxas sempre sabemos como levar á xente ao noso universo de sombras e escuridade e cousas terribles. Que remedio lles queda! Se non o fan polas boas non lles queda outra que polas malas. De feito perfeccionei a beberaxe para que a xente non poida dicir que non. A min claro, ao resto éme igual. O proceso foi sinxelo, tiña o espécime de análise, experimentación e proba perfecto: eu mesma! (Pero mira que es! Bruxa indiscreta! Esas cousas non se din! Non sabes gardar segredos propios nin alleos!!)

Emociónome! É o que teñen os avances máxicos, as innovacións, a aprendizaxe! Para que logo digan que a maxia é algo do pasado, unha moda atrasada, sen sentido! Non saben! Logo atópanse con nós e claro, non teñen nada que facer… Sucumben ante o noso poder, do que non hai fada boa que os liberen, porque miñas pobres, a xente di que son invencións, que non existen! Vivimos tempos duros, ata me dan mágoa… (Vaia día levas bruxiña!)

O outro día tomei un caféciño cunha fada das fragas, porque non vos pensedes que por ser archienemigas non podemos ser amigas! (Outra confesión que non deberías facer…) O caso é que remexiamos o café no sentido contrario ás agullas do reloxo e xa nin podiamos lembrar eses tempos tan tan tan tan tan tan afastados nos que non sabían facer nada sen nós. Viñan ata sen ser chamados! Buscábannos con ansiedade e desexo. Ás veces ata eran uns pesados con tantos desexos e desexos que pedían! Querían apreixarnos para faceren con nós o que quixeran! Nin das vacacións podiamos gozar! Moitas técnicas de camuflaxe se inventaron! E agora, séculos e séculos e séculos despois, seguimos ocultas e perseguidas, porque hai cousas que non cambia. Inda así insisten en que non cren en nós! Quen entende aos seres humanos!!

En fin! Falando de seres humanos, que a miña cabeza vai por libre e desvarío, vou recoller ao meu amado paraugas que hoxe toca ir a Pontevedra a enlear aos meus inocentes alumnos… que, por sorte… digo… por desgracia, cren na imaxinación, na maxia e no poder da creatividade.


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (V)

estatua de ferroAes… Acabaron os días de descanso e non facer nada… Inda me custa crer que algo así sucedera tan rápido… E aquí estamos, de novo, dun lado a outro. Ata o tempo anda de chumbo, aí chovendo sobre a miña roupa tendida… De tanta molladura inda vai perder a cor negra a xogo cos nubeiros! (Bruxa melodramática, non será para tanto que só levamos un día de mal tempo!)

En fin, que estiven de vacacións. Que ben se está…! Sen preocupacións maquiavélicas… Sen plans malvados… Sen pensamentos tebrosos… É todo descansado, vendo os días pasar diante dun café ou dun vermú… Sen dar sinais de vida… Agochándome de encargas e caprichos, dos problemas, das solucións… Pregúntome se alguén o notaría. (Que máis dará bruxa traballadora, tocaba aproveitar un pouco o relax…) Ata gocei do sol! Ou que vos pensades? De cando en vez tamén precisamos de algo de calorciño! Non todo vai ser chover e nevar e voar entre treboadas! Tamén nos gusta gozar dos raios acariñando o noso verde rostro… Digo bronceada pel… (Xa te pos modo bruxa romántica!)

Pero xa me enredo, para variar. Imos ao punto en cuestión, porque vos preguntaredes que fan as bruxas de vacacións. Nada, non facemos nada. Ou pouca cousa, tampouco hai que esaxerar. Eu, como non tiña moito tempo centreime nas visitas: fun ver aos espíritos da fraga. Había tempo que non falabamos e xa os… me estrañaban. Porque non vos pensedes que son uns seres inocentes e luminosos. Que non vos enganen os contos! Gústalles facer falcatruadas como que a xente se perda cando vai de excursión, róubanlles obxectos, mandan aos bechos a que os piquen, agochan aos animais para que non os vexan e se frustren, fan que se torzan os nocellos, que se rabuñen nas silvas e toxos… Sinto ter que amosarvos a realidade, pero é que nós non somos as únicas malvadas e crueis, o que pasa é que sempre nos botan a culpa de todo… Algún día fareivos unha lista de cada un para que vexades! (Non sexas así bruxa sulfurada que ben que che gusta estar con eles) Pasamos grandes momentos argallando como enlear aos demais. Que risas botamos!

Adiqueille unha tarde a un deles. Unha tarde enteira e rífame porque o teño abandonado! A culpa é del que non me vén ver nada! Inda que supoño que é normal… Transformeino en metal hai uns veráns, non pode ir moi lonxe… A ningures diría eu… Un fermoso corzo de ferro. É un espírito interesante non o ía converter en calquera cousa! Tiña que ser algo especial, que chamara a atención, que a xente quixese inmortalizalo (inda máis) nas súas fotografías turísticas. Así que optei polo formato escultórico elaborado.

(Non lles vas contar por que fixeches tamaña maldade?) É certo… Teño que confesalo… Son unha bruxa chea de rancor… (E un pouco branda que inda así vas velo!) Ignoroume. Pasou de min vilmente, sempre apurado, sempre con outras cousas… Nunca tiña tempo para estar comigo… Sempre escusas, proxectos inda máis estraños que os meus… E que me ignore a min inda vale, máis ou menos… Pero aos seres que o rodean si que non eh! Que hai responsabilidades!! E aí andaban corzos e cervos tras del cos seus problemas e nada de axudalos! Tiña outras prioridades, dicía! (di que si bruxa seria!) É o seu espírito por todos os demos do inferno! Como non vai ter tempo para eles se el os creou!

Así que non me deixou outra, se non tiña un momento na súa apertada axenda xa llo buscaría eu. E ala! Aí está, agora xa non lle queda outra que aguantar as preocupacións e alegrías dos seus e gozar da calma, da paz, da serenidade, do vagar… Quen puidera! (Levas catro días de traballo e segues coa teima das vacacións bruxa folgazana?)

Non sei cando lle devolverei a súa forma… Estes días estivo especialmente doce… Como se me puidera convencer con artimañas tan sinxelas e convencionais como un pouco de cariño! Non! Son unha bruxa malvada! Comigo hai que traballar as cousas! Que llo pregunten aos meus aprendices!

Falando de aprendices… Eles si que lles colleron gusto as vacacións… Intentarei ir animada cun sorriso forzado, digo fermosamente ensaiado para non cargar sobre eles a dura volta ao traballo. Só teño preparado… Moitas cousas horribles por non teren os deberes. Muahahahahahahahahahaha!