A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Ausencia

primeiraluzAcostumouse a deixarlle un oco na súa cama antes de durmir, a darlle a boa noite crendo que a enerxía que move ao Universo lle levaría as palabras alí onde estivera. Cun sorriso na pel durmíase entre soños densos, inconexos, de luces e sombras, que xogaban co seu sono.

Cando soaba o espertador, e entre as fendas da persiana coábase a luz das nubes, o primeiro pensamento era para el. Facía o café imaxinando que, coma ela, estaría a remexer na súa cunca. Tomaba o primeiro trago cun sorriso velado lembrando canto lle gustaba. Entón o recendo amargo envolvíaa coma o agarimo dunha primavera inconstante.

Habituárase a facer a súa vida sen el, porén estaba presente en cada un dos seus pasos, algo que nunca, endexamais, recoñecería. Moraba en dúas vidas: a real e a dos soños. A saber cal era cal… Pero ela seguía camiñando polas rúas coa súa soidade compartida, gozando das múltiples opcións, sempre distintas, que lle ofrecía a súa cabeza,  aderezadas con, segundo ela, demasiadas doses de corazón.

E cando o sol apenas era unha liña no horizonte, e regresaba a casa, unha parte dela desexaba, cada solpor, que a agardara  para agasallarlle cun abrazo antes de ir durmir.

Advertisements


Deixar un comentario

Direicho cun café

ImagenSamuel tiña unha máquina moi especial. Para os ollos incapaces de ver máis alá do puramente real, podería pasar por unha simple cafeteira. Mais na súa vida nada era casual e, moito menos, sinxelo. Sempre mergullado nun mar de pensamentos preocupáballe chegar demasiado cedo ou demasiado tarde ao seu destino.

Enfrontarse a situacións complexas ou que lle daban medo sempre o poñía nun estado de alerta, coma se miles de voces se empurrasen, buliciosas, no seu interior intentando convencelo de que a mellor opción era a súa.  O estado complicábase cando ningunha delas semellaba a correcta.

Sabía que non podería deixala ir. Tíñase que enfrontar a ela. “E se…? “ Ese era o primeiro pensamento en chegar sempre. Entón non lle quedaba outra que recorrer á súa maquina, que convertía calquera momento en idóneo. Era abrila e toda a esencia da súa existencia, da dela, mesturábase coa do café. “Non preguntes se non estás seguro de poder asimilar calquera resposta que xurda”.

Prendeu a cociña. Sentía a auga burbullar igual que o facía cada molécula do seu ser.  O problema era que a pregunta lle impoñía tanto ou máis que a resposta. Observouna de esguello. Aí, sentada, mirando a unha nada que se estendía na súa realidade. Semellaba de dura pedra, pero el sabía que en realidade era de barro cocido baixo o lento lume das inseguridades. A cafeteira chamou por el. Espertou. Si, ese era o momento. Tódalas voces interiores calaron en tensión.

A súa mirada interrogouno mentres un lixeiro sorriso escrutaba cada un dos seus movementos. Sentou ao seu carón e tendeulle a cunca.

– Direicho cun café.


Deixar un comentario

Dubidosamente dubitativa

outrocafeO espertador soou ás sete. Sabía que o tempo nunca lle chegaba a nada. Arrastrou os pés ao baño. Ao saír da ducha mirouse fixamente no espello. Hoxe o pelo solto. Non, mellor recollido que o sol decidira retornar e seguro que facía calor. Cuberta cunha toalla foi a enfrontarse ao armario. Abriuno de par en par. Ducias de perchas agardaban o seu veredicto. “Non teño roupa”. Mordeu o beizo inferior. Colleu a percha dos pantalóns. Volveu a colocala no seu sitio. “Mellor de vestido”. Mirou o reloxo. “¡Merda! As oito en media e aínda non almorcei.”

Baixou correndo as escaleiras e saíu da casa. “Será mellor que colla o bus”. Aínda que podía tardar. O tráfico a esas horas era calquera cousa menos fluído. “E seguro que irá cheo. Mellor vou camiñando e así collo un café”. Mais, ¿cal era o mellor camiño? Podía ir polo parque. Así atallaría e como non habería moita xente podería perderse nos seus pensamentos sen temor a chocar con algunha. Pero non pasaría pola súa cafetería favorita. “E está tan bo o seu café…” Decidiu ir polo centro.

A espuma do leite manchoulle o beizo superior. A súa lingua, lambona, limpouno. Sorriu ao aire. Sen embargo devolveulla o rapaz que camiñaba ao seu carón, que entrou tras ela despois de abrirlle a porta. “Puntual coma sempre. Algún día terei que dicirlle algo, mais, ¿que? Seguro que pensa que son parva”. Ademais cada vez que o cruzaba as palabras atoábanselle na gorxa.

“¡Ai Saleta! Xa estás outra vez dándolle voltas e voltas aos pensamentos. Non fas máis que marealos.” E firmemente dubitativa decidiu falarlle na hora da comida. “O peor que me pode pasar é que me espete un non”. Tragou saliva e dirixiu a súa concentración ao traballo, sempre tan ben resolto.


Deixar un comentario

O sabor dun café

cafeA néboa envolvía a estación coma se estivese cercada por un exército de pantasmas. O bafo dos viaxeiros competía co alento dun tren que agardaba coma se o tempo non existira para el. Antón observaba dende o bar como a xente, atoallada, intentaba converter os abrigos nunha coiraza capaz de protexela tanto do frío como dos seus propios medos.

Remexeu o café de vagar. Deixou que o seu calor lle quentase a alma. Pousou o vaso sobre a mesa e a súa mirada detívose sobre o billete que mercara xa había días. “Aínda queda tempo para que saia, incluso podo dar marcha atrás. Só teño que erguerme da cadeira, cruzar a porta e camiñar. Un paso tras outro”. Deu un sorbo intentando que o café o convencese de que subir a ese tren era a decisión adecuada. O que realmente quería.

Café solo. Escuro. Amargo. Igual que o que tomaba cada noite sentado nas escaleiras do xardín. O seus ollos perdéronse na fumegante negrura, mentres as sombras reflectían o rostro de Elisa, ata que as súas miradas se reencontraron. A única persoa coa que era capaz de compartir o silencio, aínda que supera a despedida.  Recordou a súa expresión cando lle dixo que se ía. Ata sentiu como a lúa os observaba de esguello, con reproche. Elisa sorriu a pesares de que o seu ollar se cubrira de esas nubes escuras que ameazan tormenta, que semellan que van a engulir todo o que rodean. Mais non deixou que se lle escapara nin unha soa bágoa. Antón rozoulle coa man a meixela, tan suavemente que poucos o sentirían. Porén era un roce que ía cargado de sentimentos. Levantouse. Ningún dos dous dixo adeus e saíu sen volver a vista atrás.

Camiñou sen rumbo polas rúas desertas ata que os seus pés, quizais guiados polas estrelas, levárono á estación de tren. “Eu son un viaxeiro”. Ela tiña que comprendelo, vagaba polo mundo cal pantasma. Non tiña raíces, so ás para viaxar dun lugar a outro. Atarse implicaba encariñarse. Mais no peito xa lle oprimía a súa ausencia. Non podía evitar soñar cada noite e cada día co mar, coas montañas. Con camiños de ferro, terra, asfalto que se perdían no horizonte. E, sen embargo, sempre volvía a ela. Sentíase enfeitizado. Sentouse nun banco da plataforma ata que as mans comezaron a tremerlle. Meteunas no peto e os seus dedos rozaron o billete. Si, tiña que fuxir antes de que fora tarde.

Porén aí estaba, con un café máis. Esquecera tanto o número que levaba bebido como as veces que cambiara o billete. Os medos murmurábanlle ao oído o temor a querer, a sentir. Tiña que escapar dela ou o nó que sabía que levaba tempo atándoos apertaríase máis e perdería a súa liberdade. Ou quizais a perdese a ela. Encariñarse leva consigo a posibilidade de sufrir cando a outra persoa deixe de estar. “Non, esperarame, sempre o fixo”. Deixou que a súa cabeza caera sobre as mans. Pechou os ollos. ¿En que momento decidir se convertera en algo tan complicado? As agullas do reloxo tradeaban a súa  mente con cada segundo que pasaba.

O tren chamou altivamente aos viaxeiros, mais Antón non se ergueu da cadeira, e cos ollos neboentos viu coma, outro máis, marchaba sen el, lentamente e decidido. Esperaría polo correcto. Aínda que unha parte del murmuraba, case berraba, que a mellor decisión era quedar e arriscar.

http://www.youtube.com/watch?v=D1-6j5wKF8U