A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

A dama do péndulo

helenakarenina

Ilustración creada por Helena Karenina

Sabía que non podía controlar ao tempo, e aínda así deixábase seducir por el. O fru fru da súa saia bailaba ao ritmo do seu tictac, mexéndose docemente coma se unha fría brisa de inverno a abanease.

As engrenaxes do seu corpo estaban tan leadas a el que cría que se convertera nun reloxo. Mais non recordaba a última vez que lle dera corda: un mínimo cariño para lembrarlle que estaba aí, que era parte del.  Sen embargo sentíase coma unha maquinaria que irremediablemente lle pertencía.

Xa facía que deixara de loitar, ou iso pensaba ela, porque con cada vaivén, constante, firme, demostráballe que  continuaría ao seu carón. Ás veces pechaba os ollos e xogaba a soñar. Nese mundo o tempo tamén estaba presente. Mais era salvaxe, inconstante. Incluso facía o amago de deterse a observala.

Entón abría os ollos e sostíñalle a mirada de mil cores, existentes e por existir, con firmeza. Cando o miraba así, volvíase escuro. Entón ela non podía evitar rir con pesar. Sabía que nesas milésimas de segundo de entresoños temíalle. Dáballe tanto medo tela como perdela. Entón obrigábaa a espertar e a seguir o seu acompasado camiñar.

Non podía chegar moi cedo. Tampouco moi tarde. A puntualidade era algo esencial. Mais requiría coñecer cal era o momento xusto, o máis axeitado. E non se acababa de decidir. Calmada, tranquila, serena, como os caracois que se aventuran nas noites chuviosas de outono. Sabía que chegaría o seu momento. So tiña que esperar. E transformar a realidade nun soño, alí onde ela era forte.

Pero cando? Ás veces coidaba que a impaciencia ou o aburrimento irían coméndoa dende dentro. Entón o tempo murmuráballe tictacs de promesas por cumprir, e unha candea no seu interior quecía cada unha das súas dúbidas ata convertelas en cinzas.

E arrolada deixábase ir entre pompas de xabón ao seu universo. Alí, xuntando as palmas das súas mans bailaban ao son da creación das galaxias. Xiraban como as agullas que marcan os latexos do corazón. As súas sombras desaparecían coma se fose mediodía. Os seus pés deslizábanse por labirintos de auga, mentres os grans de area caían ao seu redor coma po de estrelas. Tic tac.

Podería fundirse co tempo. Sabía que unha milésima de segundo era capaz de recoller toda a eternidade. Aprendérao nas vixilias nas que loitaba contra as inseguridades que crean os “e se…”. Non era necesario un minuto para descubrir as cartas que a levarían a gañar ou perder todo polo que loitara.

O tempo non agarda, non volve atrás, non da segundas oportunidades, non é continuo. É a vida e a morte. Un sorriso e unha bágoa. Unha contradición en si mesmo. Quizais era iso o que lle atraía del. Esa constancia que semella non entender nin de barreiras nin de buratos. Esa capacidade de conter nunha bóla de vidro o todo e a nada, as luces e as sombras. O tempo non se pode deter. Ou si?

Un calafrío percorreulle as costas. Un latexo inundoulle o baleiro interior coma un solpor. Un suspiro tremente escapóuselle dos beizos. Mirou ao infinito que se estendía baixo os seus pés. A súa respiración acelerouse. Humedeceu os labios. Levantou a vista cara a eternidade e sorriu. Ese era o momento. Berráballo cada balanceo, cada costura do seu corpo, cada fío da súa roupa. Si. Mirou cara diante e con firmeza cesou o seu balanceo. Ese era o instante exacto que tanto agardara. Fíxose o silencio.

Parou cal péndulo ao que se lle rematou a corda. E o tempo tropezou diante dela. Observáronse: el retouna a que se atrevera, ela a que se arriscase. Cando el ía dar un paso para fuxir, o seu sorriso fíxose maior. E o tempo detívose.

Advertisements


Deixar un comentario

Os soños na man

Soñando con Botero

“Soñando con Botero”.
Fotografía de Carlos Egio

Pegoulle unha labazada. Deixoulle a mancha encarnada da súa diminuta man coma se fose o recordatorio das estrelas das que tanto falaba. Non lle gustaban as mentiras e moito menos se saían da súa boca. Cos soños non se xoga. E el sabía que algúns, por moito que se empeñara, só se cumprirían para os nenos ricos que vivían no centro da cidade.

E cara aí se encamiñaba correndo á velocidade que lle permitían as súas pequenas pernas. Tiña que ver ao xigante. Era o único que o comprendía. Cando chegou empolicouse á súa enorme man. Alí sentíase seguro. Estaba convencido de que ao amparo da súa sombra volvíase invisible, imperceptible para as miradas apuradas que camiñaban dun lado cara outro.

Suspirando confesoulle que non lle debería ter contado a ela o do maldito vagalume. Todas as noites ese molesto bicho enredábase no seu cabelo e chocaba con insistencia contra a súa cara, as súas orellas… Incluso estaba seguro de que se ría del cada vez que intentaba, cun éxito nulo, esmagala ou espantala. Si, chamaríano tolo, pero xuraría que sentía as súas gargalladas.

“Por que nos vas con ela?” murmuráronlle os descomunais beizos. Mirouno con sorpresa e, por primeira vez dende que o atopara, con desconfianza. Non entendía como da súa boca podían saír con tanta firmeza as palabras inseguras que ela mesma lle soltara, aínda que rematara a frase cun: en lugar de querer matala. Aínda que o dixera mirando ao chan, soltárao coa certeza de quen lle advirte que estaba esmagando un soño.

Amolado, apoiou a cabeza nos seus duros dedos e deixou que as horas pasasen ao ritmo dos que cruzaban a praza. “Es un cacholán”. Aí estaba, tan tranquila, pousada no seu nariz. Observouna co cello tan engurrado que parecía que os seus ollos ían converterse nun. Cando xa case o lograra separáronse de novo. Dende cando un bicho semella unha nena descalza e chea de barro? Porén aí estaba, brillante coma os farois que acababan de acender na rúa.

Devolveulle a mirada cunha mestura de aburrimento e reproche. Viu coma estiraba dúas longas ás tan esfiañadas coma a roupa que el levaba. “Vas quedar?” O seu ton era tan urxente que non lle quedou outra que ir tras dela como se fose una orde mentres Botero, cómplice, bosquexaba un lixeiro sorriso.

– Onde imos?

“A onde van os nenos perdidos”  E comezou a rir. De cada gargallada brotaban luces de cores que o hipnotizaban. E antes de que puidera aferrarse á terra os seus pés xa estaban flotando torpemente.

Deixaron atrás a cidade e calquera sinal de vida humana. Baixo eles a mesta selva impedíalles ver a terra. Mais non lles facía falta, porque as follas reflectían a luz das estrelas en verdes imposibles que creaban camiños no ar. O vagalume descendeu devagar, mais el comezou a dar reviravoltas ata que, mareado, chocou cun chan de musgo, fentos e follas.

– Agárdanos Pedro?

“Pensei que dixeras que os nenos coma ti non o podían velo”, sorriu traste. Baixou a cabeza avergoñado. “Quizais, pode, se cadra… Se amañas o enredo, outra noite poidas velo.”

– Non sei como facelo…

Comezou a rir e dirixiu a súa mirada cara unhas diminutas flores brancas que había ao seu redor. “Son lirios, coma min. Son máxicos.” A súa mirada reflectía a complicidade de quen fai falcatruadas xuntos. “Permiten soñar a quen se atreve. Levan alén de cada mundo aos viaxeiros que son incapaces de perder a ilusión, a imaxinación… Crean ás, e manexan os ventos a favor dos que voan lonxe con elas… Quen sabe… Se cadra, quizais… Poderías devolverlle os seus soños extraviados.”

Non o pensou dúas veces. Con coidado cortou só unha e sentiu como súa nai recuperaba un sorriso que desaparecera había tanto tempo… Cando a flor se desprendeu do talo espertou na man do xigante. “Soños…” pensou con pesar ata que viu, atrapado entre os seus dedos, ao lirio. Correu a casa, xunto súa nai, mentres Pedro e unha pequena fada revoltosa vixiaban cada un dos seus pasos.


Deixar un comentario

Dos

"Nunca es tarde"

“Nunca es tarde”, fotografía de Patricia Cortijo Oncala

Sentada en el borde de la cama recién hecha ató las zapatillas con fuerza. Un nudo apretado difícil de deshacer. Una lazada doble, no perfecta, pero casi. Bien anclada a la tierra. Salió de casa con pasos firmes, seguros, que se mantendrían aunque el día se pintase de gris y se volviese pesado.

Sus labios siempre dibujaban una sonrisa. Estaba convencida de que no había arma más poderosa que esa, siempre capaz de abrir cualquier puerta por muy fuertemente cerrada que se hallase. Sin embargo, sus ojos, profundos como la selva más verde, parecían engullir a quien se atreviese a zambullirse, o perderse, en ellos. Sólo quien la conocía de verdad sabía interpretar la conjunción mágica que se formaba entre su mirada y su boca. Su sonrisa podía albergar el enfado más grande y la serenidad de su mirar ocultar una dura lucha de pasiones.

Pero muy pocos eran capaces de darse cuenta, porque ella, como un árbol viejo, sereno, clavaba los pies en la tierra. Y detrás de su mesa escuchaba y escuchaba a los demás, con sus bullicios interiores, mientras anudaba los suyos, enjaulándolos tras barrotes de dudas, miedos e inseguridades que nunca dejaba ver.

O casi nunca. Al caer la noche, la luna nueva, cómplice, observaba, escondida, cómo se preparaba para volar. Se calzaba las zapatillas y, con delicadeza, las ataba a lo largo de sus piernas. Los cordones eran como una suave caricia. La lazada no la aprisionaba. Más bien todo lo contrario, le hacía cosquillas que le llegaban al corazón, obligándola a soñar con largas alas tan negras como sus zapatos de punta. Muchas bailarinas se quejarían de lo duro que es ese calzado, pero ella llevaba tantos años unida a la tierra, que sus pies habían conseguido una fuerza que se extendía del suelo a sus piernas.

Se miraba al espejo que colgaba torcido en la pared y no se veía a ella. Su cabellos oscuros, libres, se sumaban al roce de la tela de sus pies, seduciendo su piel blanca como un mar de niebla. Entonces izaba los brazos. Quien la estuviese observando no dudaría que las yemas de sus dedos acariciaban el cielo, como si un hilo invisible la sujetase para no que tuviese miedo a caer.

Su cuerpo era todo equilibrio. Las luces y las sombras borraban su edad y se mezclaban en sueños que pensaba cumplir aunque fuese más allá de la muerte. El aire que penetraba su cuerpo, burbujeaba en cada célula de su ser, dándole el tono liviano suficiente para flotar como si estuviese en un mar en calma.

Su postura distaba mucho de la rigidez que mantenía durante el día. Su cuerpo liberaba el alma a un tiempo que su espíritu desataba las ligaduras que la apresaban. Entonces, siguiendo el ritmo de la música que nacía de su mente, sus músculos se mecían en un compás que muchos considerarían tribal, pero que en realidad, si uno prestaba atención, vería que mezclaba desde cisnes grises, hielos agrietados a fantasmas invisibles que la levantaban con la ligereza de las plumas.

Hasta que, exhausta, caía en la cama, deslizándose sin saber muy bien cómo entre las mantas. Mientras, las estrellas, al otro lado del cristal, se reían divertidas, orgullosas por los sueños de danza que, inconscientemente, cada día se hacían más reales. No hay más imposibles que los que se pone una misma.

A la mañana siguiente el despertador volvería a sonar. Sus manos peinarían una larga cola de caballo antes de atar sus zapatillas. Y así, toda ella anudada, caminaría firme y fuerte por las calles llenas de gente, sin darse cuenta de que era un poco más libre.


Deixar un comentario

Corazóns anoados

"Amor sin ortografía" Instalación Neves Seara, 2010

“Amor sin ortografía” Instalación
Neves Seara, 2010

“Te amo como se aman ciertas cosas oscuras, secretamente, entre la sombra y el alma”,
Pablo Neruda

As súas sombras cruzáronse e nada máis rozarse quedaron enredadas nun nó. Non se viron, as súas miradas ían demasiado ocupadas ollando ao chan, buscando pasos perdidos cal decisións deixadas de tomar. Anxos sempre ás presas, andaba empurrada polas ás invisibles do tempo. Mentres, Mauro, co cello engurrado, camiñaba levado por unha treboada interior.

Anxos detívose diante do escaparate da librería a agardar. Tiña que cambiar a súa mala costume de chegar cedo aos sitios. Púxose a analizar os títulos dos libros ata que os seus ollos verdes deron co reflexo duns marróns. Estrañada deulle as costas. Os seus amigos ao fin chegaran e con eles a choiva. Apenas uns minutos de auga e xunto ao paso de peóns xa se formara un bo charco. Baixou a vista, entre as circunferencias que creaban as gotas que lle caían do pelo, viu unhas botas que non eran as súas. Preguntáronlle se se atopaba ben cando as súas cellas se arquearon. Asentiu cun sorriso.

Aínda non entraran na cafetería, e xa os agardaban catro cafés con leite ben espumosos sobre a mesa. As risas inundaron o local ao ritmo que os seus corpos pingaban o chan. Anxos, sempre conectada aos minutos ollou o reloxo. Aínda era cedo. Sorriulle ao tempo e a esfera devolveulle un sorriso que non era o dela. Comezou a remexer o café lentamente. A súa mente vagou cara o infinito. Non oía a conversa dos seus compañeiros. Perdérase no universo, ata que unha figura descoñecida se plantou fronte dela. Volveu á realidade. Pálida, mais cun sorriso para non preocupar ao resto. Encamiñouse ao baño. Deixou correr a auga. Cando considerou que estaba ben fría, limpouse a cara. Coa respiración axitada observouse no espello, pero non era o seu rostro o que lle devolvía a mirada. Quizais fora boa idea volver a casa.

Prestáronlle unha bicicleta e voou polas rúas. O semáforo estaba en vermello. Na outra beirarrúa Mauro agardaba bufando, mentres as súas botas contaban os segundos. A súa vista sobrevoou ás persoas que estaban ao outro lado da rúa. Os seus ollos cruzáronse. Mais os seus corpos non se viron malia estar unidos por un fío de araña. A luz cambiou ao verde e cada un seguiu o seu camiño.

Mauro botoulle un ollo ao ceo plúmbeo e notou como pequenas pingas lle acariñaban o rostro. Rosmou cara dentro á súa mala sorte. Semellaba que so podía sacar fotografías grises. Antes de chegar ao parque xa tiña entre as mans a cámara. Os dedos voaban pola máquina, e esta polo parque. Botoulle un ollo ás fotos sacadas. Nunha colárase un chuvasqueiro vermello. Noutra unha coleta voaba deixando un rastro de pingas. Ata unhas mans que xogaban coa choiva. “¡Curioso! Xuraría que non había ninguén”. Xirou sobre si mesmo e non viu a outra persoa. Gardou a aparato na mochila e foi á fonte a despexar un pouco a mente. Ao secar a súa boca coas mans, decatouse de que uns ollos verdes o observaban. Pestanexou con forza e cando se volveu atopar co seu reflexo a súa mirada marrón chiscoulle un ollo.

Decidiu volver a casa. O día ameazaba con rematar e precisaba desconectar. Deuse unha ducha, e sen cear tirouse na cama. Os ollos pecháronselle con cansazo. Comezou a dar voltas sobre as sabas. Corría e corría sen chegar a ningures. Unha sombra perseguíao mentres a escuridade o envolvía cada vez máis, ata que, entre o silencio, unha risa suave, morna, leda foi medrando. Mauro espertou sobresaltado. Mirou o reloxo e apenas pasaba da media noite. Intentou durmir, pero xa non podía. Colleu o libro da mesiña e mergullouse nos seus versos. Segundo ía lendo, nas entreliñas coáronse uns beizos finos, delicados. Unha boca que sorría expectante. Coa respiración axitada deixou os poemas. Lentamente o sono apoderouse del. Nos seus soños debuxouse unha silueta forte e feble a un tempo. Ao espertar esqueceuna.

As campás sinalaban as dez. Hora punta no café. Os ollos de Anxos e Mauro voaron cara a última madalena de pebidas de chocolate. O tempo detívose no intre en que ambos lanzaron as súas mans para collela. Os seus dedos cruzáronse e, ao acariñarse, un raio electrizante percorreulles cada recuncho do seu corpo ata o furado máis escuro da súa alma. As súas miradas fiáronse perdéndose un na outra, unha no outro. Apartáronse asustados, aterrados en que alguén os descubrise. Mais, ¿que hai que descubrir cando non hai nada que ocultar? Mentiras que se repiten unha e outra vez na cabeza mentres dous corazóns laten baixo a mesma frecuencia. Non había maiores imposibles que os que se impoñían eles mesmos.


Deixar un comentario

Sorpresa!!

Mañá será un día especial para este recuncho da rede. A partir deste 31 de xullo, o último día de cada mes, A Cova do Lobo contará coa colaboración dunha persoa que aportará a este espazo unha foto ou ilustración. Non importará que chova, neve, ventee, ou faga sol. Inspirado nela, Eumesma, creará un relato, que sairá puntualmente.

Así que todo o mundo atento a este mércores! Agardo que o gocedes, porque para min significa moito este intercambio de traballos. Xa que tou, aproveito para agredecerlle aos Artistas o seu traballo. Non desvelarei nomes. É unha sorpresa! So direi que paga a pena botarlles un ollo 😉 Vémonos nesta fraga inmensa!