A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (VII)

libros de bruxasSeica as persoas gustan de alguén que marque un exemplo, unhas pautas de vida, unha forma de entender o mundo, que imprima valor… e todas esas cousas. Eu intento seguir a máxima que me ensinaron de pequena bruxiña, moi inocentemente malvada: “non fagas aos demais o que non queres que che fagan” ou “fai o que agardarías que fixeran contigo”…

Ou algo así, non o teño moi claro (bruxa perdida, deberías empezar a pensar que buscas en realidade), porque non estou moi segura de querer recibir as dores e sufrimento dos seres que teño ao meu redor… Ou si… As cousas malvadas teñen o seu aquel, a súa aura, o seu pracer,o… (deixa de mirar ao escuro infinito e céntrate! Es unha bruxa sentimental!).

Todas estas lerias veñen porque na miña rebuscada infancia, non tardei en pasar dos consellos a buscalos eu mesma. Con rapidez atopei a un ser tamén rebuscado, un tal Roald, que me presentou a unha recua de personaxes sinistros aos que non sabes cal adorar primeiro: a eses bechos vingativos que comen avións, a eses bechos que viven nun pexego xigante (imaxínaste vivindo dentro dunha mazá vermella e brillantemente enorme? Xa divagamos as dúas…); a esa gran pedagoga experimental que era Agatha e que non souberon valorar; ao tolo e larpeiro encuberto do chocolate; a un raposo que vai de bo (xa nomeaches a algún de aparencia sospeitosamente boa, deixa de mesturar conceptos!).

Iso, vaiamos ao gran. Ao libro de referencia. Aos grandes exemplos, as espectaculares, as marabillosas, entrañables, malvadas, e horrendas inda que ben disfrazadas BRUXAS. Si, todas elas en maiúsculas. Con esas fabulosas convencións que fan por todo o mundo, para levar a cabo plans tan delicados como destruír aos nenos previa transformación en adorables ratiños, por destacar un. Que si que si, que os nenos son adorables e o que queirades, pero iso non é razón suficiente para… (cala cala bruxiña que iso é o que se denomina politicamente incorrecto), ou non son encantadores tamén os ratiños?

Bah! Somos unhas incomprendidas! Facemos casas de doces que nin un arquitecto, roubamos voces mellor que unha gravadora, transformamos cousas malas en peores (iso non deberías dicilo en voz alta bruxa descoidada!), somos expertas en maldicións e esconxuros de ampla garantía no tempo e difícil disolución (iso tamén deberías calalo… é o noso fin)… Por todos os demos! Deberiamos ser queridísimas e máis por todo o mundo!

Pero non… comen as nosas casas e logo imos ao forno, ou a fogueira se nos poñemos máis refinadas. As princesas son descoidadas e aceptan cousas de descoñecidos ou andan a mancarse por aí e a culpa é nosa e veña a perseguirnos… Convértennos en fascinantes ratiños brancos e mandan aos nosos queridos gatos a cazarnos… (querida, deixa o modo drama, que se che vai das mans…) Síntoo, perdín a compostura, ás veces acontece. Pódelle pasar a calquera…

En fin, ao que ía. Inda que as miñas apreciadas bruxas non tiveron un final… o que se diga moi feliz… moitas sobreviviron e non deixan de ser prezadas pola súa mesquindade. Unha mesquindade ademais porque si! (aí tes razón bruxa estraña, o porque si é unha resposta esgrimida por todos nalgún momento, non entende de idade nin de xénero…). E así seguimos vivindo entre os demais. Tivemos que adaptarnos, xa sabedes, os tempos cambian e hai que sobrevivir.

Pensándoo ben… Agardo non darlles ideas aos meus alumnos… Non podería saír nada bo de aí… Seguro que comezan a mesturar deberes, textos, lecturas… Realidades con ficción e deixan de saber onde viven e quen son en realidade… e logo culparanme a min…(Inda que agarda bruxa contraditoria, non era iso o que buscabas?) Non lle vou dar máis voltas. Collerei ás miñas compañeiras de viaxe e marcho que son horas. Ao final as bruxas somos seres de mundo que gustamos dunha boa viaxe e un bo libro… A pesares dos riscos…

Advertisements


Deixar un comentario

Contos entre as pedras

AmadorArias

“Onde se agocha o insólito”. Ilustración de Amador Arias

Aldaia non recordaba cando nin como chegara á aldea esculpida na montaña que era o seu fogar. Imaxinaba que algún espírito do aire a levaría alí a gardar os segredos que agochaban as cavernas, aínda que ela non atopara ningún digno de mención, polo que lle resultaban moito máis interesantes as historias que lle contaban os poucos visitantes que tiña.

Sempre vivira soa, nunha cárcere de árbores talladas na pedra pola que vagaba mentres agardaba non sabía que. De cando en vez sentaba nalgunha das terrazas e balanceaba os pés intentando pescudar que habería alén desa tenue liña que dividía o ceo e a terra.

Nunha desas estaba cando chegou o Home do Saco. Aldaia mirouno cun sorriso. Desta volta tardara moito en volver, e a súa calva, normalmente brillante estaba cuberta cun fino po. Definitivamente non lle sentara ben o camiño. A nena tíñalle especial cariño malia que algo no máis profundo do ser, a saber o que, dicíalle que só era un vello amargado que se dedicaba a roubar nenos e pechalos no fondo da súa bolsa. Pero ela sabía que era mentira, que en realidade a usaba para gardar os tesouros que máis tarde escondería baixo a terra: un libro quebrado, unha bóla de vidro riscada, diminutos lapis de cores, pezas dun crebacabezas… Infancias esquecidas que xa non volverían. O Home chiscoulle un ollo, e tras recibir a aprobación de Aldaia foi enterrar as xoias cal pirata sen barco. Mágoa que nunca quedara moito con ela, sempre marchaba polas profundidades cando non se decataba. Mais quedábanlle os seus recordos.

Neles navegaba cando a Serea Lagarta saíu do seu escondedoiro para aproveitar os últimos raios do sol. Víanse pouco, por non dicir ren, porque ao réptil gustáballe a soidade das escuras fendas das paredes. Ademais era un ser demasiado desconfiado e Aldaia temía perderse nos seus profundos ollos verdes. Porén gozaban dos seus silencios e cando se atopaban deixaban que o solpor as acariñase. Hai algo moi íntimo e de confianza no silencio. Poucos son quen de resistir a súa presión. Pero para a Lagarta que nadaba entre as pedras e a nena que gardaba as penas era algo tan natural coma respirar.

Cando a noite caeu, a Serea retornou veloz á súa greta e Aldaia decidiu ergueuse para acender os candís que facían de faro da montaña. Camiñaba cando sentiu que alguén lle sopraba na caluga. Á Rosa dos Ventos sempre lle chistara facerlle cóxegas e alborotarlle aínda máis o seu cabelo. A nena riu divertida e correu a abrazar ao espírito do ar. Caíalle ben esa vagabunda, porque entre risas e murmurios sempre lle enumeraba os paraugas que roubara, as nubes que pintara, os paxaros aos que vira voar por primeira vez, e á xente que empurrara á tirarse ao baleiro sen medo… Con ela sentía que podía estender os brazos e convertelos en fortes ás coas que viaxar tan lonxe como as candeas que se acendían na alta escuridade. Mágoa que só quedara para darlle un bico de boas noites.

Tic tac. Tic tac. Aldaia correu cara a fiestra. Sentía o andar do Viaxeiro aos pés da montaña. Admiraba esa teimosía por camiñar malia terse que apoiar nun bastón. Aínda que quen sabe, ao mellor era máxico e lle daba folgos cando cría desfalecer. De onde viña senón a determinación por chegar e gozar dun camiño que non tiña nada de doado?  A súa sombra detívose. Coñecía a súa afección por contar vagalumes e pedirlles desexos aos que voaban máis lixeiros. Que desexaría? Seguro que se prestaba atención os seus suspiros confesarían. Pero agora estaba tan cansa que os soños podían máis que as fantasías diúrnas.

As pálpebras estaban docemente pechadas cando o Gato Mel se enrodelou ao abeiro da súa barriga. Non coñecía animal máis lambón, aínda que en realidade tampouco é que soubese de moitos. Ao deitarse ao seu carón subíalle o olor azucrado da mel, da marmelada. E entón non podía evitar estrullalo entre os seus brazos mentres o comía a bicos baixo un suave rosmar. Non había mellor cazador de pesadelos. Entre apertas e lambeduras, e algunhas rabuñadas tamén, deixou que o sono se apoderase dela.

E volveu a soidade. E nos entresoños pensou que quizais estaba nesa torre para escribir todas esas realidades extraordinarias que lle murmuraban eses estraños seres que, sen estar en corpo presente cada día con ela, sempre a acompañaban.