A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Todas as caras dunha pinga

pingasMiles de pingas repenican na fiestra. E tras cada unha delas un reflexo. Soños, medos. Certezas, dúbidas. Emocións que percorren o cristal como bágoas que buscan o seu camiño.

Un suspiro abafou o vidro. Case teño ganas de deixar nel unha mensaxe, mais, por unha vez non teño palabras que expresen como me sinto. Será porque non o teño moi claro nin eu. Atoparán as pingas o seu lugar? Semellan pezas do quebracabezas no que me transformei.

Sinto como me miran. Distorsionada, coma se non fose eu. Ou pode que alguna delas sexa a imaxe máis real de min mesma. Mais, cal…? Os meus ollos percorren cada unha, mergullándome en imaxes que non comprendo mentres o tempo ri baixiño.

Algunhas desfanse antes de que chegue a elas. Cantas veces terei rachado antes de que alguén se achegase a min? Desespéranme, danme ganas de agarrar un pano e transformalas en estelas imposibles de seguir. Camiños feitos de eus diminutas. Entón tería que escoller… Elixir outra vez…

Supoño que borrarse non é tan doado. Ademais, se as observo con coidado case as podo sentir vibrar, bailar… coma se cada unha delas puidera latexar. Entón cantos corazóns se supón que teño? Convertelos a todos en xeo non será doado… Non hai opción, un a un, como quen cose unha pel ferida, terei…

Por que non podo? Por que non me deixan chorar con elas? Nin rir? Por que teñen que ser coma océanos pechados nun acuario? Ás veces a decisión correcta é a que cremos que máis doe. Non é doado transformarse. Pregúntome se esas pingas terán tamén medo a converterse en río e logo en mar.

Advertisements


Deixar un comentario

A teimosía dunha hedra

hedra trepadoraNon sabía por que, mais sempre se aferraba ás persoas coma unha hedra que, con insistencia, se apega a unha parede malia ser cortada unha e outra vez. A súa esperanza convertérase nunha feble lapa, desas que arden trementes pero con persistencia. Pode que se volvera unha minúscula bolboreta destinada a queimarse.

Destinada non. Alén da súa teimosía, esa que faría que rematase nunha fogueira, non había unha chamada que a empuxase a ir cara ningures. “Que sexa en inverno, así  estarei quentiña…” Había quen pensaba que era unha loita resignada, sen ganas. Pero todos se equivocaban. Só agardaba o veredicto das súas pantasmas.

Esas pantasmas que ben a arrincarían do muro ou lle deixarían engulilo… Ou o learían todo para cortarlle as raíces a medias para que volveran medrar mentres elas rían. Mirábaas entre suspiros e xogos de dedos. Quen dicía que era unha muller tranquila, forte e valente?

Ata que ao fin erguían as súas baleiras olladas e, con arrogante seriedade, empurrábana cun: adiante adiante, a que agardas?

Iso mesmo se preguntaba ela: a que agardas?


Deixar un comentario

Alén dunha porta pechada

Puerta

“Puerta”, de José Fernández Conde. Fotografía da exposición “Puertas”, en Aire Centro de Arte

Ante ela, cinco portas alzábanse altivas, frías, impoñentes, imperturbabeis … Cinco portas orgullosas de provocarlle ese estado de desacougo e frustración. Mirábana con ollos baleiros e, inda así, cargaban sobre ela esixencias e présas. E máis présas.

Candela sentou no chan, coa columna ben ergueita, disposta a non deixarse amedrentar. Pero elas seguían a observala con petulancia. Sentíanse co control da situación. E malia que Candela procuraba manter a calma, nun orgulloso e vacuo intento de amosarse fría, as portas sabían que tiñan parte da batalla gañada.

Só pola situación en si. Rodeada de decisións que a superaban, Candela viu como cada unha das sombras que sempre a acompañaban arrastrábanse cara as portas. Amolábanlle demasiado as decisións. Non. En realidade molestábanlle as consecuencias da decisións.

Soltou o cabelo e púxose a xogar coa goma nun van intento de gañar tempo, de agocharse baixo unha maraña de pelo. Máis tempo… Para que? Non o tiña moi claro. Podería dilatar a escolla toda unha existencia, pero as portas seguirían aí inmutabeis. Escondida… De quen? De si mesma? Delas? Si, aí continuarían, ríndose dela e da súa indecisión. Non irían a ningures por máis pequena que ela se volvera.

Non, non podía consentírllelo. Fixo un moño revolto e con forzada firmeza encamiñouse á porta que tiña diante dela. Sentía como sorría con sorna. Dándolle a razón, apartou a man antes de chegar a poñela no picaporte. “E se…” Baixou a mirada avergoñada.

Deu un paso cara atrás e sentiu o ar victorioso da porta. Candela apertou as mans coma se fosen as culpabeis das súas dúbidas. Estivera tan preto… “Non, non era esa”. Outro paso cara atrás e as súas costas tropezaron con unha das portas. Acariñou o frío ferro con coidado ata que as xemas rozaron o manubrio pasando de largo. Volveu sentirse derrotada. Pero había algo que facía que repelera esa opción.

Non, non estaba nada preto de conseguilo. En realidade estaba tan lonxe… Tan lonxe dela coma desas portas. “Descartaches dúas… Non é tan terrible, non? Ou pensabas acertar á primeira?” Deixouse caer. Só precisaba parar un segundo. Liberar a súa cabeza ao tempo que as sombras dos seus medos decidían con cal das portas se sentían máis a gusto. Por que tiña que apurar?

As portas alzábanse insolentes. Candela comezou a contar para si, pero non daba saído do un. Así non iría a ningures. Quizais se llo deixaba á sorte… Nunha sorprendente volta á infancia púxose a cantar mentres o seu dedo sinalaba, ao final de cada verso, cada unha das tres portas restantes. Ata que a canción rematou. Sen apartar a mirada achegouse. Pero só puido pousar a súa fronte nela. Non, ela non era así, non lle gustaba deixar as cousas ao azar…

Quedaban dúas. Cruzar implicaría non retornar. Aínda que no fondo sabía que atrás nada tiña que pagara a pena. Podería quedar aí. Habitación coñecida. Habitación que sabía que máis cedo que tarde a afogaría.

Unha porta branca. Unha porta negra. E entre as dúas, ela.  A súa mirada vagaba dunha á outra. Non sabía o que se atoparía tras delas, só que ao outro lado todo cambiaría. Deu un paso cara a branca. Seguro que sería algo mellor. Outro paso. E se non o era? Púxose a xogar cos dedos mentres avanzaba.

Tiña moito que perder. Pero tamén era moito o que podería gañar… As sombras volveron a ela. E, sorrindo atravesou a porta negra.


Deixar un comentario

Direicho cun café

ImagenSamuel tiña unha máquina moi especial. Para os ollos incapaces de ver máis alá do puramente real, podería pasar por unha simple cafeteira. Mais na súa vida nada era casual e, moito menos, sinxelo. Sempre mergullado nun mar de pensamentos preocupáballe chegar demasiado cedo ou demasiado tarde ao seu destino.

Enfrontarse a situacións complexas ou que lle daban medo sempre o poñía nun estado de alerta, coma se miles de voces se empurrasen, buliciosas, no seu interior intentando convencelo de que a mellor opción era a súa.  O estado complicábase cando ningunha delas semellaba a correcta.

Sabía que non podería deixala ir. Tíñase que enfrontar a ela. “E se…? “ Ese era o primeiro pensamento en chegar sempre. Entón non lle quedaba outra que recorrer á súa maquina, que convertía calquera momento en idóneo. Era abrila e toda a esencia da súa existencia, da dela, mesturábase coa do café. “Non preguntes se non estás seguro de poder asimilar calquera resposta que xurda”.

Prendeu a cociña. Sentía a auga burbullar igual que o facía cada molécula do seu ser.  O problema era que a pregunta lle impoñía tanto ou máis que a resposta. Observouna de esguello. Aí, sentada, mirando a unha nada que se estendía na súa realidade. Semellaba de dura pedra, pero el sabía que en realidade era de barro cocido baixo o lento lume das inseguridades. A cafeteira chamou por el. Espertou. Si, ese era o momento. Tódalas voces interiores calaron en tensión.

A súa mirada interrogouno mentres un lixeiro sorriso escrutaba cada un dos seus movementos. Sentou ao seu carón e tendeulle a cunca.

– Direicho cun café.