A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Baixo as capas da súa pel

Sentía dúas fortes punzadas nas súas costas. Levou os ombreiros cara atrás. Estirou os brazos pero non conseguiu amortecer esa dor intermitente que a acompañaba día tras noite. Custáballe respirar. Cada vez que o ar se escapaba pola súa boca, polo seu nariz, atravesáballe o corpo como un frecha de xeo ardente.

Doíalle respirar tanto como lle doía ser. Ou non ser, non o tiña moi claro. Dende había uns días ducias de agullas feitas de aceiro intentaban abrirse camiño entre a súa carne, a súa pel, mentres as gotas de cores dos seus soños se solidificaban en cristais que escarvaban nas súas entrañas.

Algo moi dentro dela ansiaba saír. Fuxir. Escapar. Liscar. Escapulirse entre os poros da súa pel. Pero ela aferrábase á rutina de analizar friamente cada unha das súas reaccións, feito que xa se convertera nun acto reflexo. “Hai seres que mellor non deixar ir”, pensaba cunha mestura de inxenuidade, auto-convencemento e falsas esperanzas.

E o corazón seguía latexando insistente. Salvaxe? Non. Iso era imposible. Intolerable. Pero seguía bombeando berros que ela, temerosa, acalaba, ignoraba, silenciaba coa resolución que se convertera na súa mellor arma. E co último pensamento unha puntada máis cara o exterior. Quizais o monstro fora ese Cérbero no que se convertera.

Chegou sen folgos a casa. Tirou a chaqueta e o bolso sen miramentos. Entrou na habitación arrastrando os pés. Baixou a persiana ata que a escuridade a envolveu por completo. Deixouse caer na cama coma un corpo morto. Pechou os ollos suplicando que calaran as voces que lle roían todos os pensamentos. Ata quedar durmida boca abaixo. Non recordaba a última vez que o fixera. Abrazara a almofada nun xesto inconsciente por lembrar como era que o fixeran.

Espertou inqueda ás cinco da madrugada. Case non se puido erguer. Algo lle pesaba. Arrastrándoo xunto aos pés chegou ao baño cruzándose con espellos que non miraba, pero que os seus reflexos a observaban como se fose unha estraña. A auga fría limpoulle a cara, os pensamentos, os medos.

Non foi ata que volveu a habitación, precisaba ar. De súbito sentíase afogada entre esas catro paredes cheas de tempos pasados. Abriu a persiana nun intento desesperado por acadar a liberdade e cando se dispuña a abrir a fiestra, a súa imaxe devolveulle a mirada con contundencia.

Incrédula achegouse a ela e viu coma dúas longas ás de libélula crecían fortes nas súas costas. Levou as mans cara elas. Os dedos tinguíronse de feble po de centos de verdes. A noite chamaba por ela. Insegura cruzou a fiestra ata o tellado. O seu corazón ansiaba rachar ese ceo escuro. Pero temía voar porque non sabía cara onde, nin canto podería resistir antes de caer. Nin a onde a levaría a caída.

Pero as ás refulxían baixo a luz desas estrelas que gañaban peso nas noites sen lúa. Vibraban con cada murmurio do vento nocturno converténdose nun suave axóuxere. Foi cando se decatou de que non tiña opción, non podería ocultar máis esas ás. O corazón revelárase coma ás aparentemente febles, pero ela sabía que non era máis que un espellismo. Cun suspiro que coseu o seu sorriso botou a voar.

Advertisements


Deixar un comentario

Follas de outono

follas secasÁs veces pregúntome se os sentimentos son como as follas das árbores. Esas que, envolvidas no zume, entre as pólas, no tronco ou baixo terra coas raíces, agardan a que o sol e a choiva acariñen os botóns con máis agarimo para saír.

Ao igual que as follas as emocións tamén teñen dúas caras: unha brillante e visible para capturar toda a atención da luz e outra sombría e oculta que crea mantos de escuridade.

Ao comezo, unhas e outras son pequenas, febles. Semella que ao menor rumor do vento vaian caer, voando en todas as direccións sen chegar a ser elas mesmas. Pero non, ao final, a meirande parte vai, paseniño, medrando e collendo forma con fortaleza, amosándose incluso orgullosas.

Ata que, esgotadas, van cambiando as súas cores, primeiro en solpores, logo en terra. Engúrranse, perden forza e caen mexidas polo ar. Revoltas en remuíños. Airadas. Con calma. Pero caen… Unha a unha. Quizais algunha teña sorte e alguén a recolla e forme parte dunha nova emoción. Mais a meirande volverá á terra. É o seu xeito de axudar a que abrollen as novas emocións.

Gústame facer renxer as follas de outono baixo os pés, é como volver cada outono á infancia. Quizais as emocións caídas teñan lembranzas que se abren baixo cada paso…

Sexa como for, ás veces sinto como os meus sentimentos caen coma unha folla en outono.


Deixar un comentario

O corazón dunha estatua

A peregrina

“A Peregrina”, escultura de Miguel Couto.

Ninguén lembraba nin os días nin as noites que a viran agardando. Ata ela esquecera en que momento decidira sentar e albiscar o horizonte. Atreveríame a dicir que non recordaba nin por que esperaba.

Porén ao caer nos seus ollos de metal, a súa mirada fría e decidida levoume a contraria: non sería quen de esquecer iso. O tempo convertéraa en estatua de pedra e metal para que non perdera a firmeza da súa determinación. Semellaba que nin medos nin dúbidas poderían coarse no seu seno, pero quen sabe o que senten as estatuas?

Quen se atrevería a dicir que non tiña emocións? Eu, desde logo, non. Cada día o vento levaba lonxe, moi lonxe, os seus pensamentos; e cada noite a choiva esvaraba polo seu corpo coma as bágoas que xa nin era capaz de permitirse botar. Ao sentar ao seu carón, sempre a mesma sensación de ansiedade envolvía á miña persoa, e as ganas de berrarlle ao solpor atoábanse na miña gorxa: Queres chegar dunha vez? E a estatua miraba para min cun interrogante: “Que chegue que? Que chegue quen? A espera precisa dunhas veas de ferro. A espera require ter claro o que se quere… E o seu custo…”

Baixo os seus pés colgantes só o abismo. Podería caer, mais semellaba non ter medo. Ás veces, observándoa mentres remexía automaticamente o café, preguntábame por que escollería un lugar tan fráxil para deterse. Alí nada a protexía. Cando esa preocupación ateigaba cada recuncho do meu ser mirábame de esguello con certa burla. Non precisaba que a coidaran. “Acaso non es quen de ver a miña coiraza?” Dicíanme os seus ollos baleiros.

O certo era que a pesares da súa dureza semellaba en paz. Unha paz que eu era incapaz de lograr. Quizais estaría ben ser a figura paciente que se deixa acariñar polos elementos… E neses pensamentos vagaba cando, por primeira vez, vin un sorriso bosquexado na súa face inmutable. “Non é doado ser unha estatua nin cargar co peso do tempo, da espera. Non é doada a soidade dunha estatua.”

Quizais a súa paz estaba chea de treboadas que non deixaba que saísen ao exterior. Pero quen sabe o que senten as estatuas…


Deixar un comentario

Tres

Con tres segundos bastaría. Non preciso máis. Tres. Suficientes para acadar a eternidade porque, medírona algunha vez? Dubídoo moito… Aínda que neste mundo de présa e ansiedade tampouco tería moito sentido. Porén está aí, ao alcance dos que non temen correr o risco de intentar, de ser, de… De deixarse levar polas correntes de ar das emocións. Estou convencida de que bastaría unha aperta de tres segundos e o tempo viraría ata diluírmonos nel.

Un. Para que non esqueceras que estou aí. Para que sintas os meus brazos abrigándote como unha segunda pel. Pel que aloumiña cada un dos latexos dun corazón que esqueceu como voar, e que arrastra as plumas como se fosen elos dunha cadea.

Dous. Para notar as túas mans nas miñas costas coma dúas ás coas que viaxar alto, alén da lúa, ceibes coma aves nocturnas que non temen ás sombras porque son donas delas. Paxaros que bisban madrugadas de treboadas.

Tres. Para tatuármonos no máis profundo do noso ser que pase o que pase estaremos aí. Eu para ti, ti para min. Sen explicacións, sen escusas. Sen palabras. Sen precisar do espazo nin do tempo, porque ao contar ata tres, creme, confía, seremos eternos.

Pecha os ollos. Un. Abrazareite con firmeza. Dous. Soñaremos espertos. Tres…