A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata X

malas herbasEstes días caóticos e inestables da primavera, que é unha estación con carácter como ten que ser, malia o rechouchío alegre dos paxaros e as meixelas roibas da xente, que non entendo… (quen comprende aos demais na primavera bruxa escéptica?) comezaron a medrar as malas herbas nos testos. Este ano tardaron un pouco, a pesares dos meus experimentos botánicos (e non será por iso?)

O caso é que as miñas plantas retortas, secas, sempre a piques de morrer, danme certa tranquilidade entre tanta maldade que deambula por este castelo (estabas a facelo tan ben…) Non sei se vos falei algunha vez do lumin… tétrico fogar que habito xunto a unha cadela escura e destrutiva, un exército arácnido e algún caracol tamén. (Seguro que non dixeches ren, porque es demasiado dispersa). Ben, pois vivo nun pequeno espazo, non porque sexa máis doado de limpar, non vos creades, senón porque é máis sinxelo que pareza sucio e caótico, poeirento, cheo de arañeiras e mofo, como debe ser unha casa dunha bruxa seria á que todo o mundo teme e ninguén se atreve a visitar. (Que gracia tería ser bruxa, senón?)

Nada máis cruzar a porta que, como é ben sabido, renxe ata cando metes a chave na pechadura, un cheiro a incenso de xasmín, romeu… (quererás dicir un fedor das apócemas que cocen no caldeiro, das galletas e biscoitos queimados…) penetra no teu corpo  ata conseguir, case, que te desmaies, ou polo menos te marees. É como estar nunha nube continuamente.

Logo es recibido por un espello que mostra as cousas como son, nada de andar adulando á xente que xa está ben! Iso si, é pequeno porque inda así a súa voz aguda, sempre queixándose do duro que é o seu traballo como ser negativo e máis vivindo comigo, dá dor de cabeza (mira que che dixen mil veces que o puxeras pensando cara a parede, bruxa branda!)

Como podedes comprobar, no meu fogar hai que andar con ollo, non porque a cadela che vote unha ollada na que é imposible que se lle escape algo e xa baste para dar medo, non, senón porque nunca sabes o que atoparás. Como ser escuro ao que lle gusta estar na rúa pensando crueldades, deixo ás pequenas bruxiñas voadoras ao coidado e protección da casa. Semellan indefensas aí, coas súas medias de raias, zoando polas habitacións coma se foran avespas, tan pequenas que hai quen cre que poderían esmagalas cunha zapatilla (non deas demasiadas pistas, inda que… coitadiños os que o pensen! hihihihihihi)

Porén como vos confiedes estarán facendo algunha das súas e nin vos decataredes ata que sexa tarde… Roubaranvos calcetíns, enlearán o voso pelo, agocharán as chaquetas e nunca as recuperaredes, deixarán que o sofá vos engula como bo lambón que é animándoo a tal merenda, ou que a cadela se pegue tanto a vós que tolearedes ao non saber onde empeza unha e remata outro, cambiarán as cousas de sitio… (iso non é que che fan a ti? Ves como non sempre é o pesado de Sebastián?)

A lista é interminable, e non podo pasar o día meténdovos medo que teño que ensinarlles aos meus aprendices a pechar á xente e outros seres en calquera sitio que queiran por máis estraño que semelle, como nunha baldosa, por exemplo. Inda que como estes días están emperrados en converterme nunha bruxa cegarata non sei se encerralos a eles na funda dunhas gafas, ou nun estoxo, ou mellor, nun bolígrafo e que aprendan a escribir máis grande, que cada vez fano máis pequeno… Xa só lles queda recorrer á tinta invisible, pero iso non os axudará a que non os lea, porque non hai tinta que se escape á miña visión. (Esa é a actitude bruxa desafiante!)

Advertisements


Deixar un comentario

Ausencia

primeiraluzAcostumouse a deixarlle un oco na súa cama antes de durmir, a darlle a boa noite crendo que a enerxía que move ao Universo lle levaría as palabras alí onde estivera. Cun sorriso na pel durmíase entre soños densos, inconexos, de luces e sombras, que xogaban co seu sono.

Cando soaba o espertador, e entre as fendas da persiana coábase a luz das nubes, o primeiro pensamento era para el. Facía o café imaxinando que, coma ela, estaría a remexer na súa cunca. Tomaba o primeiro trago cun sorriso velado lembrando canto lle gustaba. Entón o recendo amargo envolvíaa coma o agarimo dunha primavera inconstante.

Habituárase a facer a súa vida sen el, porén estaba presente en cada un dos seus pasos, algo que nunca, endexamais, recoñecería. Moraba en dúas vidas: a real e a dos soños. A saber cal era cal… Pero ela seguía camiñando polas rúas coa súa soidade compartida, gozando das múltiples opcións, sempre distintas, que lle ofrecía a súa cabeza,  aderezadas con, segundo ela, demasiadas doses de corazón.

E cando o sol apenas era unha liña no horizonte, e regresaba a casa, unha parte dela desexaba, cada solpor, que a agardara  para agasallarlle cun abrazo antes de ir durmir.