A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Ollares diferentes

Ilustración de Kurisu Mancuso

            Ilustración de Kurisu Mancuso

Aos seus sete anos Miguel adoraba o inverno. A súa adoración era tal que non soportaba nada relacionado coa calor, a non ser que fora a que se busca nas chemineas, tras un abrigo ou baixo unha manta. As súas cores favoritas eran o branco, o gris e, quizais, se estaba de boas, o azul, pero non o dos ceos de xuño, senón os de marzo.

Endexamais quitaba a súa bufanda. Éralle igual que fose febreiro que agosto, ata na praia, á que ía a rastro, nadaba con ela nun mar que nunca estaba o suficientemente frío para el. Excentricidades que os pais había tempo que, cun suspiro, toleraban pois, os seus choros, cando lle levaban unha estival contraria, eran excesivos.

Miguel, como bo amante da friaxe, cumpría anos en xaneiro. Chegado o día de tan ansiada data andaba nervioso dun lado a outro da casa. Cumprira todas as metas marcadas ao longo do seu sétimo ano de vida, polo que a recompensa tería que ser boa. Xa se imaxinaba cun can con ben pelo para xogar con el na neve.

Cando o seu único tío, máis excéntrico ca el, chegou á celebración cunha enorme caixa chea de buraquiños, o sorriso do neno fíxose tan grande que a familia, asustada, pensou que, nun descoido, lles cambiaran ao rapaz. Miguel estirou os brazos e o tío pousoulle a caixa con coidado.

Con grande cerimonia abriuna, quitando cun excesivo coidado o papel de alegres cores. Dentro, un animal dun verde apagado observábao cun ollo mentres co outro analizaba aos demais seres que había fóra da caixa. A expresión de Miguel engurrouse ata quedar como o do réptil: semellaban dous camaleóns mirándose con desconfianza, marcando un territorio que tiña as trazas de ser hostil.

Sen dicir ren colleu a caixa e pechouse na habitación. Ninguén abriu a boca, só observaban de esguello ao tío encargado de conseguir a mascota. Quen imaxinaría que traería algo así?

-Vino no refuxio e parecéuseme tanto a Miguel, cos seus ollos mirando cada un a unha dirección e esa cara tan seria que non puiden deixalo. Era como abandonar ao meu sobriño nunha gaiola, só e murcho! E eu non son quen de facer esas cousas. Chamádeme tolo se queredes! –e deu por concluída a polémica, ante os rostros pouco convencidos dos demais.

No cuarto, Miguel pousara ao camaleón sobre a colcha cincenta. O animal aos poucos adquiriu a mesma cor agrisada. O neno non puido evitar un xesto de aprobación. Colleu o ordenador e púxose a buscar información sobre estes réptiles. Quizais podería darlle unha oportunidade… Ademais tiña o sangue frío… Si, poderían ser amigos… Ata que descubriu a temperatura que precisaban para ser felices… Case 30 graos…! Pero que clase de broma era?

Ergueuse e botoulle unha mirada acusadora co ollo dereito mentres co esquerdo miraba á porta disposto a cruzala e explicarlles aos seus familiares as notables diferencias entre ese becho e un can. Mais o camaleón fitábao, sereno, coma quen garda un as na manga. Miguel, derrotado, sentou de novo e estudouno. Non, non podía devolvelo: sabía o que era sentirse un incomprendido, un marxinado e un rexeitado polo mero feito de ser distinto… Diferente ao agardado. E ademais lembráballe con vaguidade a alguén… Tocouno coa punta do dedo, e o camaleón nin se inmutou, tan frío como era. Como Miguel. Minutos despois baixaba ao salón onde o resto agardaba comendo unha torta sen velas.

-Nemo e máis eu imos xogar ao xardín coa neve–anunciou Miguel, solemne, á familia que observaba muda como no seu ombro descansaba o camaleón cuns gordos calcetíns.

Advertisements