A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XI

IMG_0363Non me gusta a primavera. (Que si, que si, que xa o dixeches…) É igual, é algo que ten que ser salientado, destacado, subliñado! É esgotadoramente inestable: que se frío, que se calor. (Pensei que che gustaba o seu carácter bruxa contradictoria). Veña a chover, veña a asar e isto só pode desencadear cousas malas que non provoco eu! Como alerxias. Pero que se crerán esas flores botando polen a todas horas como se o mundo fora delas? E veña a estrar as cores, e con elas a xente veña a rir e a pasear… A pasear cun sorriso na cara!!!! Pero que pensan que é todo? Unha festa? (Respira querida bruxa de outono, creo que quedou claro que aborreces a primavera).

E xa me vedes a min… Camiño pola rúa arrastrando os pés rodeada de alegría… Intento espallar o pesadume… Sen moito éxito todo hai que dicilo… É humillante perder a batalla cuns xeados artesáns de ducias de sabores (recoñece que ti tamén os comes, bruxa larpeira… Pero non pasa nada, non esmorezas! Ou si, pero que o resto o faga contigo!!!)

Síntome acurralada e as bruxas non podemos ir así pola vida (non, non deberías, xa che din as arañas que tomes unha apócema vitamínica que che virá moi ben xa que non queres tomar o sol nunha terraciña, tes que gozar máis da vida pero de incógnito). Eu intento adaptarme ao medio hostil de sol e non sol, e queixarme como o resto porque non saben que poñer…

Eu opto por escoller cada mañá unha combinación de sombreiro impermeable que non deixa pasar nin auga nin raios de sol, vestido negro lixeiro de verán cuberto de capa de la gorda, botas de auga, forradas, de inverno pero sen calcetíns para que non me quezan os pés. A roupaxe perfecta para días que hai de todo: que néboa, que sol, que chuvia, que néboa… E inda así a xente mírame raro, queren tolearme… Como se fose posible… (Alá eles se cren que están en agosto, ti es unha bruxa precavida).

Teño que pórme seria ou todo se converterá nun caos de confeti. E ese caos non me convén… Ademais, alguén me pode explicar a que vén tanta felicidade? Os bechos están alterados, os paxaros insoportables. Non me deixan durmir nin uns nin outros, e preciso descansar para poder innovar nos maleficios. Intenteino todo: durmir de mañá, durmir de sesta, durmir de madrugada. Pero nada! É unha festa constante! (Á apócema vitamínica tes que sumar unhas agullas para durmir, mira que che dixen que as de calceta son demasiado grosas e non cola, tes que seguir os consellos das avoas e probar cunha roca!)

Non… Teño que calalos… Pero é que están tan alporizados que ata os gatos temen pola súa integridade e non os cazan! Que será de nós? (Bruxiña inocente, non te decatas que é cousa do merlo?) Do merlo, do merlo! Só precisaba un pouco de compaña maléfica (e gañou o teu corazón de pedra… non tes remedio).

Meu pobre paxaro solitario. Agora xa nos acostumamos un ao outro. Vén todos os días verme, aí tan escuro el. Dálle un pouco de cor ese peteiriño laranxa que ten, pero é que a perfección non existe. Cando saio á terraza, baixo ese abafante sol de primavera cansiña, a pensar cousas malvadas, el pousa as patiñas no peitoril, ao meu carón (pero marcando as distancias, non vaia ser!). Entón mirámonos, nun xesto de complicidade, e as cousas máis horripilantes veñen á miña mente (ves como é un paxaro sinistro bruxa confiada? Inda que unha nunca sabe onde estará a súa inspiración, non é bruxa maquiavélica?)

En fin… Xa me queixarei logo outro pouco. Agora toca partir ao sur, estes días polo menos teño contento ao meu paraugas vasoira que o levo a todas partes porque como nunca se sabe onde estará a seguinte treboada… (Normalmente a medio camiño entre o traballo e a estación… ou a estación e a casa). Esta tardiña tamén virá o merliño Chamizo, voulle presentar a Peter Fogg, o anduriño mascota dos meus aprendices… Non sei se levarán ben… Os dous son seres dramáticos… Menos mal que estamos en primavera, senón non sei que clase de mascota terían… Quizais estea excedéndome no meu contaxio de escuridade… (Bah! Non te preocupes, iso só pode significar que se toman en serio as cousas… )


Deixar un comentario

Ollares diferentes

Ilustración de Kurisu Mancuso

            Ilustración de Kurisu Mancuso

Aos seus sete anos Miguel adoraba o inverno. A súa adoración era tal que non soportaba nada relacionado coa calor, a non ser que fora a que se busca nas chemineas, tras un abrigo ou baixo unha manta. As súas cores favoritas eran o branco, o gris e, quizais, se estaba de boas, o azul, pero non o dos ceos de xuño, senón os de marzo.

Endexamais quitaba a súa bufanda. Éralle igual que fose febreiro que agosto, ata na praia, á que ía a rastro, nadaba con ela nun mar que nunca estaba o suficientemente frío para el. Excentricidades que os pais había tempo que, cun suspiro, toleraban pois, os seus choros, cando lle levaban unha estival contraria, eran excesivos.

Miguel, como bo amante da friaxe, cumpría anos en xaneiro. Chegado o día de tan ansiada data andaba nervioso dun lado a outro da casa. Cumprira todas as metas marcadas ao longo do seu sétimo ano de vida, polo que a recompensa tería que ser boa. Xa se imaxinaba cun can con ben pelo para xogar con el na neve.

Cando o seu único tío, máis excéntrico ca el, chegou á celebración cunha enorme caixa chea de buraquiños, o sorriso do neno fíxose tan grande que a familia, asustada, pensou que, nun descoido, lles cambiaran ao rapaz. Miguel estirou os brazos e o tío pousoulle a caixa con coidado.

Con grande cerimonia abriuna, quitando cun excesivo coidado o papel de alegres cores. Dentro, un animal dun verde apagado observábao cun ollo mentres co outro analizaba aos demais seres que había fóra da caixa. A expresión de Miguel engurrouse ata quedar como o do réptil: semellaban dous camaleóns mirándose con desconfianza, marcando un territorio que tiña as trazas de ser hostil.

Sen dicir ren colleu a caixa e pechouse na habitación. Ninguén abriu a boca, só observaban de esguello ao tío encargado de conseguir a mascota. Quen imaxinaría que traería algo así?

-Vino no refuxio e parecéuseme tanto a Miguel, cos seus ollos mirando cada un a unha dirección e esa cara tan seria que non puiden deixalo. Era como abandonar ao meu sobriño nunha gaiola, só e murcho! E eu non son quen de facer esas cousas. Chamádeme tolo se queredes! –e deu por concluída a polémica, ante os rostros pouco convencidos dos demais.

No cuarto, Miguel pousara ao camaleón sobre a colcha cincenta. O animal aos poucos adquiriu a mesma cor agrisada. O neno non puido evitar un xesto de aprobación. Colleu o ordenador e púxose a buscar información sobre estes réptiles. Quizais podería darlle unha oportunidade… Ademais tiña o sangue frío… Si, poderían ser amigos… Ata que descubriu a temperatura que precisaban para ser felices… Case 30 graos…! Pero que clase de broma era?

Ergueuse e botoulle unha mirada acusadora co ollo dereito mentres co esquerdo miraba á porta disposto a cruzala e explicarlles aos seus familiares as notables diferencias entre ese becho e un can. Mais o camaleón fitábao, sereno, coma quen garda un as na manga. Miguel, derrotado, sentou de novo e estudouno. Non, non podía devolvelo: sabía o que era sentirse un incomprendido, un marxinado e un rexeitado polo mero feito de ser distinto… Diferente ao agardado. E ademais lembráballe con vaguidade a alguén… Tocouno coa punta do dedo, e o camaleón nin se inmutou, tan frío como era. Como Miguel. Minutos despois baixaba ao salón onde o resto agardaba comendo unha torta sen velas.

-Nemo e máis eu imos xogar ao xardín coa neve–anunciou Miguel, solemne, á familia que observaba muda como no seu ombro descansaba o camaleón cuns gordos calcetíns.


Deixar un comentario

Silencios da pel

man de invernoMorro, pero non como o resto dos mortais coma min cren que unha deba morrer. Si, tal e como contan as lendas, o frío cóase no meu corpo a través das miñas mans que, cada día que pasa, adquiren un ton máis lánguido. Un violeta que se estende con parsimonia pola miña pel.

Lembro o momento no que me decatei que morría. O corazón andaba acelerado, cando normalmente está máis que tranquilo. Apagado diría eu. E o tempo semellaba bulir coas mesmas présas, aínda que todo ao meu redor parecía indiferente a este acontecemento.

Era un día de primavera, deses que semellan verán, pero aínda que o sol o intentaba con insistencia, os seus aloumiños non era capaces de ir máis aló dunha intuición. Sentei nunha terraza coa fervente intención de conseguir que os raios lograsen tocar a miña pel. Van intento.

O sol xa non me vía, como tampouco o facía ninguén ao meu redor. Pequena, insignificante. Invisible. Carente de importancia. A miña voz, convencida de que non sería escoitada, negábase a saír da miña gorxa.

Agora a néboa apoderouse do tictac dos últimos segundos da miña vida. Quen sabe cantos serán… Mentres, vago entre as pingas ata que a miña mirada cae nos charcos nos que o meu reflexo esvaece. Obsérvome con pesar. Entón non podo evitar preguntarme se cando me vaia alguén se lembrará de min. Se alguén me estrañará. Mais cando a miña imaxe se dilúe definitivamente na auga desboto tal pensamento. Total, que máis ten! Hai cousas que é mellor non preguntarse.