A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XII

noitePor fin é de noite… Por fin o sol se escondeu e podo ver como se acenden as luces mentres me estiro nun recunchiño do meu sofá (se che encanta ir de terrazas coas demais bruxas, agora non vaias de vampiro!) Vale, vale! Que de día comendo xeados, deitándose no parque, indo á praia, e camiñando por aí tamén se está ben (non bruxiña… non te vaias ao outro extremo, ou non lembras o horribles que son os días de sol?)

Pero ninguén poderá discutirme (e se o fai a saber no que é convertido…) que o mellor momento do día é a noite. As sombras comezan a devorar cidade e campo por igual. Non entenden de mareas nin cordilleiras. A escuridade, como unha mesta néboa engúleo todo sen compaixón. Ata as luces semellan brillar menos por máis intensas que sexan. (E se non xa te encargas ti de desenroscar lámpadas, soprar velas, cortar cables, argallar en fechaduras e, se nos poñemos complicadas, escachar con estilo as ventás, que para algo non cortas as unllas).

Son as horas das paixóns. Na punta dos meus dedos, en cada pestanexo teño o poder dos soños e dos pesadelos. Cada centímetro que gañan as tebras permítenme penetrar en cada habitación, en cada persoa, en cada ser, en cada mente… por moi pechado que estas estean. (Bravo, bravo!! Non sei se son as horas sen durmir pero estás chegando ao meu non corazón).

Ao outro lado das xanelas préndense as luces, esas que máis cedo que tarde deixarán de titilar, pois ninguén pode liscar da negrura que hai detrás das capelas dos ollos. Nesas horas de entresoños os cheiros vólvense máis intensos e é neses momentos cando, entre os olores ceibes, mestúranse as esencias vitais que son máis doadas de roubar ou cambiar. Os sons gañan en forza e calquera murmurio pode ser de dor ou paixón. A pel vólvese tan sensible que o mínimo roce pode transformarse en angustia ou anhelo. É aí, nas sombras das sombras, onde eu me podo mover con liberdade… (di que si, bruxa diabólica, as maldades ampáranse na escuridade, e que momento mellor que a noite?)

Todos os rostros da lúa amparan as apócemas, o vento leva consigo o cheiro das beberaxes, esas que son quen de cambiar o sentido das xentes, facelas máis valentes, riseiras ou tristes. Os cánticos e esconxuros anubran ás estrelas, fanas duplicarse, diluírse. Os pés seguen os ritmos das músicas ou inventan uns novos e bailan nunha danza ancestral que se repite de xeración en xeración. Os gatos vólvense todos pardos… (xa vale, xa vale… hai que deixar o licor café bruxa desatada que sabes que non che fai ben… )

Certo, non hai que perder a calma e a compostura, nin deixar os sombreiros de punta perdidos por aí… En calquera lugar… Non vaia ser que pasemos da moda de perder os zapatos a perder a cab… o sombreiro. (Non sei se quero saber onde deixaches o símbolo da túa maldade. Estás perdendo as formas… Iso pásache por facerlle caso as paxarelas e ir por aí danzar xunto as lumaradas. Un día has caer nelas!)

Non perder a calma! Son unha bruxa malvada á que todos temen! Non se atreverán a facerme nada… O resto é converterse nunha princesa, e iso é moi aburrido… (Bruxa fachendosa, xa teremos unha conversa en privado ti e máis eu). Nada nada, que non son horas. Hai que ir durmir, que por moito que me gusten as falcatruadas nocturnas mañá hai que traballar. Quen dixo que a vida da bruxa era sinxela?

(Boa noite bruxa inqueda)

Advertisements


Deixar un comentario

De sangue marrón

Mordeu o bombón. Os seus dentes atravesaron a codia de chocolate con leite. Deixou que o caramelo do seu interior se fundise dende os seus beizos ao ceo da boca. Os seus ollos detivéronse nesa cor marrón, como a terra, como o seu sangue.

Cando se decatara de que non era azul o líquido que corría polas súas venas? En que momento o medo substituíra á dor e ao goce? Polo menos o seu sangue era como o das bolboretas: marrón. Era consciente de que a meirande parte dos bichos teñen o sangue desa cor, pero a ela gustábanlle as papoias.

Os seus pensamentos golpeábanse na súa cabeza namentres os demos medraban implacables no seu estómago. Subían polo esófago ata quedaren atrapados na boca… Todo o peso da soidade no interior dunha persoa… Tiña ganas de vomitar. Mais deulle outro bocado ao chocolate.

Se só puidera mandar á cabeza, por un lado, e ao corazón, polo outro, de vacacións… Ben afastado un órgano do outro, ata que se calmaran e puidera volver a xuntalos. Quizais así podería descansar. Uns meses. Uns días. Un par de horiñas. Un minuto de paz por todos os deuses! Era tanto pedir?

Suspirou molesta mentres a necesidade de botalo todo fóra medraba con ansiedade. Un nerviosismo que facía que todo o seu mundo xirase e xirase sen ton nin son coma esas relativamente minúsculas galaxias de recente descubrimento. Ao mellor era coma elas. Quizais nunca viviu nun universo ordenado. Pode que sempre fora caótica e chegara o momento de asumilo.

Xa non lle quedaba nada ao que aferrarse… Todo era complexo e esgotador. Todo escapaba ao seu control. Peza a peza a súa realidade caía coma unha chuvieira de verán: colléndoa desprevenida. Deixou que a realidade a mergullase ata as profundidades dos buratos negros. E incluso aí, no abismo, os insectos seguían dando voltas no seu ventre.

Podería berrar. Mágoa que nunca fose quen de facelo. Seguro que era unha experiencia liberadora. Pero os sons estaban tan engaiolados como as bágoas. Maldíxose a si mesma. Unha vez e outra. Tiña que recuperar o dominio dela ou simplemente deixarse ir. Coma se calquera das dúas cousas fose doado…

Cansada, demasiado cansa para pensar ou sentir. Ser ou estar. Non lle quedaba máis opción… Meteu na boca o último pedazo do bombón.


Deixar un comentario

A última esperanza

Fotografía de Xoan Escudero

Fotografía de Xoan Escudero

Aquí descansan as ánimas daqueles que nunca creron. Os espíritos que renegaron das ilusións por seren seres afastados da realidade que tanto adoraban. Aquí xace o insensato que se atreveu a cazar á última das esperanzas…

Contan que a última das Esperanzas tiña os cabelos do solpor e a mirada do luar. Pálida néboa do amencer, vagaba polo mundo cun sorriso que só podían ver os que crían nela. Ser tristeiro de fortuna. Tan perdida coma aqueles que buscaban o consolo nos seus abrazos.

Nun ocaso de lume cravou os ollos en quen non debía. Non se pode salvar aos que finxen querer ser salvados. Tarde comprendeu a Esperanza que por moito que o intentara a ilusión no seu corazón había tempo que se apagara. Cun sorriso e cunha caricia na fazula, nun último intento por facerlle espertar, despediuse del. “Atoparasme cando te encontres a ti mesmo”.

Pero el negábase a deixala ir dos seus pesadelos. Ata que a Esperanza, tornando o seu calor en frío, esvaeceuse sen que el se decatara. Cando se deu conta xa era tarde. Entón sentiu o máis profundo dos abandonos. Roto pola ira rachou con todo, ata consigo mesmo. Aqueles que se deixan enmeigar polos medos non poden máis que escoitar as súas voces. Pero daría con ela. Cazaríaa para que deixara de atormentar os seus soños. Ou aínda peor: a súa realidade.

Camiñou por desertos e mares berrando o seu nome. Por fragas e cumios escarpados suplicando por ela. Sen embargo, no fondo convencíase de que a Esperanza era un animal indefenso que non debería merecer a súa atención. Aínda que ás veces escoitaba un murmurio “sempre estou aí, ao teu carón, por que te empeñas en non verme?”. Pero el, cego de dor, respondíalle que xa estaba farto de burlas, acalando a voz por mentireira.

A Esperanza só traía pesar. El non estaba disposto a deixarse ferir de novo e non se decataba da dor dela. Agora era a súa quenda. A desesperación pode causar os peores dos sufrimentos. Nun intento de protexela, as nubes borraron os pasos da Esperanza, e o vento eliminou a súa fragrancia nunha va tentativa de diluir o seu rastro.

Pero ela, cansa da súa incomprensión, cansa de fuxir de alguén que anhelaba, decidiu esperar por el e enfrontalo. Nunca fora unha presa indefensa, só fora paciente coma un desexo que está a piques de cumprirse. Sentou nunha encrucillada. Ao leste o comezo. Ao oeste o final. E agardou.

Agardou ata que as súas miradas se atravesaron coma unha daga que quebra a alma. Un fronte ao outro. O reflexo contrario dun espello. A luz e a escuridade. Escudriñando os seus xestos nun intento de comprenderse. A calma e a tempestade. Avanzaron un cara ao outro. A noite e o día. Uns din que unha bágoa percorreu os seus rostros. Outros que un tenue sorriso rompeu a súa expresión. A Esperanza e o Medo.

Desvanecéronse xuntos. E o ceo ardeu. O que ninguén sabería dicir endexamais era quen era o animal ferido, quen o cazador. Mais dende entón a escuridade invadiu o mundo, mentres o ceo chora sen tregua intentando afogar aos que aínda camiñan por el. E así, a terra foi rachada en dous.


Deixar un comentario

Sen cor

lapajarera

“La pajarera”, Erika Kuhn. “No vino a ocuparle un pedazo de su espacio. Ella será como su color, digamos que el azul que llena el cielo.”

Os días eran as noites máis escuras, sempre envoltos en negrura e sombras, cun paso do tempo esfiañado, arrítmico, asonante, silente ata que as aves nocturnas comezaban a tecer cos seus chíos arañeiras cazadoras de pesadelos. Dende a fiestra da habitación, por onde fuxía o frío e entraba a calor, preguntábase onde se agocharían eses paxaros que voaban entre a melacolía e a esperanza, gardiáns dos soños, espíritos vixías das estrelas que brillaban coma luces apagadas.

Esa noite, un piar arrolaba na penumbra. Deixou o seu traballo a medio facer e sentou no pequeno tellado deixándose acariñar por as súas verbas. Abriu os ollos e sentiu como unha silueta o observaba protexida polo voar de merlos e tordos. A súa mirada atravesábao cunha candidez descoñecida, prendendo algo que durante séculos se mantivera durmindo no mundo. No seu mundo. Mais cando escudriñou entre os grises non atopou nada máis que silencio. Unha ausencia de son que o aprisionou, obrigándoo a entrar tremendo coma se o frío quixera recuperar o que era seu.

Outro día máis sen durmir, agardando quen sabe que, mentres os seus pensamentos atravesaban o vidro buscando unha figura estraña. O lapis rasgaba o papel por inercia, nun acto que, por reflexo, acabara aborrecendo. Cal foi a súa sorpresa, cando os seus cansos ollos caeron nunha imaxe que lle recordaba ás lendas dunha Sombreireira, tan esquencida como o Arco da Vella. O silencio volveu coma se os paxaros contiveran o alento, expectantes por uns pasos que non estaban seguros de que o creador fora dar. Onde abandonara á luz? Cando a perdera? En que momento deixara de precisala? Non o recordaba, aprendera que xa non lle importaba.

Pero agora ela mirábao mentres a noite enmudecía. E con ela, as plumas das aves cambiaban, ardendo en auroras boreais que había tempo que lograra borrar ata dos seus recordos. Pechou as contras asustado, mais podía sentir a súa presenza ao outro lado. Paciente, acariñando aos seus paxaros, aves que, ao apagar os seus chirlos, permitían a medos e inseguridades coarse por calquera fenda. Tapou os ouvidos nun intento de atopar dentro eses sons que quecían as noites eternas, pero, como nunha burla, tamén calaban. Ou quizais só agardaban a que fora él quen, por unha vez, liberara a primeira verba.

Entreabriu a contra e abaixo a figura sorriulle entre as tebras, mentres as plumas dos tordos reflexaban amenceres. Pechouse de novo nel, pero seguía escoitando como ela lles murmuraba segredos aos paxaros noctámbulos. Entón decatouse de que, ao ela rir, o piar dos merlos volvía. Porén, o son que antes o tranquilizaba agora intimidábao. Permitiríallo? Abriu a ventá de par en par pero xa non estaba. No seu lugar un merlo que reflectía os verdes do mar observouno antes de botar a voar.

Enfadado con el mesmo por deixarse levar por a imaxinación, por buscar espíritos e pantasmas tan eternos coma efémeros, volveu ao seu lapis. Pero as súas mans empeñábanse en debuxar miradas e paxaros, e máis paxaros. Molesto engurrou a folla e tirouna ao chan. Outra noite sen durmir.

Non ía tolerar que unha sombra, por moi distinta ás demais que fora, alborotase o seu mundo escuro. Saiu ao tellado e agardou por ela. Unha hora, dúas, ata que o tolo tempo comezou a rir entre os chíos dos paxaros. Do máis pequeno de todos formouse a imaxe da rapaza que, dando un paso ao fronte, retouno. Miráronse cara a cara e, aínda que se agarrou con forza ás tellas, non puido evitar afundirse no seu ollar: un mar de cores disposto a inundar a súa existencia. Miles de paxaros nadaban ao seu redor cubríndoo todo de cantos de solpores de lume e ceos azuis… E na sombra ela, sempre ela.

Volveu á realidade cun respirar axitado. Os merlos cantaban, de novo, aos soños. Aos seus soños. Sería quen de renunciar a eles? Observou de novo a esa muller encantadora de paxaros, de soños e de sombras. Mirouna con detemento e descubriu todos os matices dos que estaba feita. Entón decatouse de que non había marcha atrás, chegara para devolverlle a cor á súa realidade. Xa nada sería coma antes. Nin el quería que o fose.


Deixar un comentario

Canción de medos

cardiganbridgeCanteiche cancións de amor. Máis ben escribinche cancións de medos porque nunca as cheguei nin a cantaruxar. Incluso sendo certas, intensas ata parar de doer, quedaron amarradas a terra coma se as cordas do meu piano foran áncoras de barcos afundidos antes de saír a navegar.

Espertar cada mañá nunha cama baleira de realidades pero chea de soños non é doado. Cheguei a amontoar a roupa, aquela a que o vento lle roubou a túa esencia,  ao meu carón para enganarme e crer que estás aí. Aínda que ula a ausencias. Inda que te foras lonxe levándote contigo o meu baleiro e tódolos ventos cos que pretendía enchelo.

E agora sinto coma se só un faro sen luz fora quen de alumar os meus pasos. Na nada só as sombras teñen a súa razón de ser. E ela non foi quen de deixarme para marchar contigo. Cantareille os meus medos. Pode que teña máis valor ca min e  transforme a súa melodía en nanas de soños por nacer. Quizais por iso quedou, para lembrarme que para que exista ten que haber algunha luz, aínda que se agoche á miñas costas e non sexa quen de vela.


Deixar un comentario

Mirarse ao espello

espelloSaleta escondía no máis profundo de seu ser unha luz. Nacía das súas entrañas, pero non era capaz de sacala ao exterior. Fluía polo seu corpo, pero a pel semellaba ser unha coiraza que non permitía que ningunha emoción saíse dela.

Resplandecer non era unha tarefa sinxela, necesitaba gañar confianza en si mesma e avanzar, con moita suavidade, con dozura. Sen présa, mais sempre cara diante. Era consciente de que durante o camiño habería quen permanecería, tan firmemente que a súa unión non se quebraría a pesar do tempo e da distancia. Mais era consciente de que moita xente non a comprendería, pero iso non a podía debilitar, se non facela más forte. A vida estaba chea de obstáculos que tiña que superar: experimentando, aceptando e incluso caendo na tentación de cando en vez. ¿De que serven os medos cando se enmascaran de protección?

Mirouse ao espello.  O seu reflexo devolveulle unha mirada dura, ao mesto tempo que forte. Chiscoulle un ollo. Sempre a empurraba: firme, esixente, mais sempre apoiándoa. Sorríronse cómplices. E decatouse de que a quen máis temía era a ela mesma. Pero deixouse levar polo seu lado escuro e consolidouse como muller, e deuse permiso e liberdade para crer en si mesma.


2 Comentarios

O paxaro caído

niñopaxaroA primavera aínda non se fora. O vento do este pouco a pouco fora gañándolle terreo ó vento do norte. O ar embriagaba co perfume das flores e co cantar grave e agudo dos paxaros. As nubes ameazaban choiva, pero os raios de sol seguían intentado coarse entre elas.

Asomou a súa miúda cabeza entre as pólas. Estendeu as súas finas ás. Xa tiñan as cores cinsentas dos seus pais, mais aínda eran febles. Deixou que a brisa acariñase o seu peteiro e as súas plumas douradas, que murmurase o seu nome. Estirou as ás e saltou ao baleiro. Quería xogar co vento, chegar ao sol. Mais caeu. Un silencio pesado, opriminte, apoderouse do ceo.

Intentou manter a calma. Cada unha das súas plumas seguía no seu sitio, mais decatouse de que non podería volver a subir. O medo foise pouco a pouco apoderando da súa mente e a saltiños rodeou a árbore. Non, non podería acadar a súa rama. Estirou as ás, pero o vento, burlón, semellaba ter desaparecido. Intentou impulsarse, pero as patas trementes aferrábanse á terra. Comezou a chorar. E rompeu o meigallo do silencio. Os demais paxaros acompañaron o seu piar, mais non podían erguelo.

Quedou paralizado. Quizais así non o vería ninguén, volveríase invisible e despois espertaría dese mal soño. Anicado sentiu que volvía erguerse. Mais non era o vento quen o mexía. Unha prisión suave levábao lonxe. Non, non se movería. Sentiu como o pousaban con sumo coidado entre o que semellaban fíos. Rozaron a súa cabeza. Finos fíos rodeados doutros de ferro. Auga e comida. Non, non comería. Dende a súa cela vía ós paxaros voar diante da fiestra aberta. Volveron a collelo. Uns grandes ollos cinsentos o observaban.

– Seino. Sei que unha gaiola non é o mellor lugar para un paxaro. Mais se queres volver aí terás que loitar pola túa liberdade. ¿Ou tes medo de voar? Non tes de que preocuparte. Foi o teu primeiro voo, tiveches demasiada présa. Mais non esteas triste. Conseguiralo. Se me prometes vivir, eu douche a miña palabra de que volverás a facelo. Construireiche un niño de la para que vexas que falo en serio.

Costáballe confiar, mais non vía outra opción. Deixou que uns dedos lle deran de comer ata que, valente, foi el cara a comida. Sentiu como as forzas volvían lentas e seguras. Sen apuro. Cada noite imaxinábase baixo un ceo cargado de estrelas. E, entre soño e sono as súas ás volvéronse longamente de prata. Ata que un día, os ollos grises volveron a miralo. As mans que o coidaran abriron a ventá, collérono con coidado e sacárano a través da fiestra.

– Voa. Se valente. Tes que crer en ti.

Estendeu as ás e o sol reflectiuse nelas. O vento murmuroulle palabras de liberdade, mentres notaba como o impulsaban cara os seu brazos. Sentiu como o ar se coaba entre as súas plumas e, dende o ceo, viu coma a súa gardiá se despedía del. Voou cara o horizonte. Mais cada noite gardaba os soños daquela que lle devolvera os seus.