A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XI

IMG_0363Non me gusta a primavera. (Que si, que si, que xa o dixeches…) É igual, é algo que ten que ser salientado, destacado, subliñado! É esgotadoramente inestable: que se frío, que se calor. (Pensei que che gustaba o seu carácter bruxa contradictoria). Veña a chover, veña a asar e isto só pode desencadear cousas malas que non provoco eu! Como alerxias. Pero que se crerán esas flores botando polen a todas horas como se o mundo fora delas? E veña a estrar as cores, e con elas a xente veña a rir e a pasear… A pasear cun sorriso na cara!!!! Pero que pensan que é todo? Unha festa? (Respira querida bruxa de outono, creo que quedou claro que aborreces a primavera).

E xa me vedes a min… Camiño pola rúa arrastrando os pés rodeada de alegría… Intento espallar o pesadume… Sen moito éxito todo hai que dicilo… É humillante perder a batalla cuns xeados artesáns de ducias de sabores (recoñece que ti tamén os comes, bruxa larpeira… Pero non pasa nada, non esmorezas! Ou si, pero que o resto o faga contigo!!!)

Síntome acurralada e as bruxas non podemos ir así pola vida (non, non deberías, xa che din as arañas que tomes unha apócema vitamínica que che virá moi ben xa que non queres tomar o sol nunha terraciña, tes que gozar máis da vida pero de incógnito). Eu intento adaptarme ao medio hostil de sol e non sol, e queixarme como o resto porque non saben que poñer…

Eu opto por escoller cada mañá unha combinación de sombreiro impermeable que non deixa pasar nin auga nin raios de sol, vestido negro lixeiro de verán cuberto de capa de la gorda, botas de auga, forradas, de inverno pero sen calcetíns para que non me quezan os pés. A roupaxe perfecta para días que hai de todo: que néboa, que sol, que chuvia, que néboa… E inda así a xente mírame raro, queren tolearme… Como se fose posible… (Alá eles se cren que están en agosto, ti es unha bruxa precavida).

Teño que pórme seria ou todo se converterá nun caos de confeti. E ese caos non me convén… Ademais, alguén me pode explicar a que vén tanta felicidade? Os bechos están alterados, os paxaros insoportables. Non me deixan durmir nin uns nin outros, e preciso descansar para poder innovar nos maleficios. Intenteino todo: durmir de mañá, durmir de sesta, durmir de madrugada. Pero nada! É unha festa constante! (Á apócema vitamínica tes que sumar unhas agullas para durmir, mira que che dixen que as de calceta son demasiado grosas e non cola, tes que seguir os consellos das avoas e probar cunha roca!)

Non… Teño que calalos… Pero é que están tan alporizados que ata os gatos temen pola súa integridade e non os cazan! Que será de nós? (Bruxiña inocente, non te decatas que é cousa do merlo?) Do merlo, do merlo! Só precisaba un pouco de compaña maléfica (e gañou o teu corazón de pedra… non tes remedio).

Meu pobre paxaro solitario. Agora xa nos acostumamos un ao outro. Vén todos os días verme, aí tan escuro el. Dálle un pouco de cor ese peteiriño laranxa que ten, pero é que a perfección non existe. Cando saio á terraza, baixo ese abafante sol de primavera cansiña, a pensar cousas malvadas, el pousa as patiñas no peitoril, ao meu carón (pero marcando as distancias, non vaia ser!). Entón mirámonos, nun xesto de complicidade, e as cousas máis horripilantes veñen á miña mente (ves como é un paxaro sinistro bruxa confiada? Inda que unha nunca sabe onde estará a súa inspiración, non é bruxa maquiavélica?)

En fin… Xa me queixarei logo outro pouco. Agora toca partir ao sur, estes días polo menos teño contento ao meu paraugas vasoira que o levo a todas partes porque como nunca se sabe onde estará a seguinte treboada… (Normalmente a medio camiño entre o traballo e a estación… ou a estación e a casa). Esta tardiña tamén virá o merliño Chamizo, voulle presentar a Peter Fogg, o anduriño mascota dos meus aprendices… Non sei se levarán ben… Os dous son seres dramáticos… Menos mal que estamos en primavera, senón non sei que clase de mascota terían… Quizais estea excedéndome no meu contaxio de escuridade… (Bah! Non te preocupes, iso só pode significar que se toman en serio as cousas… )


Deixar un comentario

Sen cor

lapajarera

“La pajarera”, Erika Kuhn. “No vino a ocuparle un pedazo de su espacio. Ella será como su color, digamos que el azul que llena el cielo.”

Os días eran as noites máis escuras, sempre envoltos en negrura e sombras, cun paso do tempo esfiañado, arrítmico, asonante, silente ata que as aves nocturnas comezaban a tecer cos seus chíos arañeiras cazadoras de pesadelos. Dende a fiestra da habitación, por onde fuxía o frío e entraba a calor, preguntábase onde se agocharían eses paxaros que voaban entre a melacolía e a esperanza, gardiáns dos soños, espíritos vixías das estrelas que brillaban coma luces apagadas.

Esa noite, un piar arrolaba na penumbra. Deixou o seu traballo a medio facer e sentou no pequeno tellado deixándose acariñar por as súas verbas. Abriu os ollos e sentiu como unha silueta o observaba protexida polo voar de merlos e tordos. A súa mirada atravesábao cunha candidez descoñecida, prendendo algo que durante séculos se mantivera durmindo no mundo. No seu mundo. Mais cando escudriñou entre os grises non atopou nada máis que silencio. Unha ausencia de son que o aprisionou, obrigándoo a entrar tremendo coma se o frío quixera recuperar o que era seu.

Outro día máis sen durmir, agardando quen sabe que, mentres os seus pensamentos atravesaban o vidro buscando unha figura estraña. O lapis rasgaba o papel por inercia, nun acto que, por reflexo, acabara aborrecendo. Cal foi a súa sorpresa, cando os seus cansos ollos caeron nunha imaxe que lle recordaba ás lendas dunha Sombreireira, tan esquencida como o Arco da Vella. O silencio volveu coma se os paxaros contiveran o alento, expectantes por uns pasos que non estaban seguros de que o creador fora dar. Onde abandonara á luz? Cando a perdera? En que momento deixara de precisala? Non o recordaba, aprendera que xa non lle importaba.

Pero agora ela mirábao mentres a noite enmudecía. E con ela, as plumas das aves cambiaban, ardendo en auroras boreais que había tempo que lograra borrar ata dos seus recordos. Pechou as contras asustado, mais podía sentir a súa presenza ao outro lado. Paciente, acariñando aos seus paxaros, aves que, ao apagar os seus chirlos, permitían a medos e inseguridades coarse por calquera fenda. Tapou os ouvidos nun intento de atopar dentro eses sons que quecían as noites eternas, pero, como nunha burla, tamén calaban. Ou quizais só agardaban a que fora él quen, por unha vez, liberara a primeira verba.

Entreabriu a contra e abaixo a figura sorriulle entre as tebras, mentres as plumas dos tordos reflexaban amenceres. Pechouse de novo nel, pero seguía escoitando como ela lles murmuraba segredos aos paxaros noctámbulos. Entón decatouse de que, ao ela rir, o piar dos merlos volvía. Porén, o son que antes o tranquilizaba agora intimidábao. Permitiríallo? Abriu a ventá de par en par pero xa non estaba. No seu lugar un merlo que reflectía os verdes do mar observouno antes de botar a voar.

Enfadado con el mesmo por deixarse levar por a imaxinación, por buscar espíritos e pantasmas tan eternos coma efémeros, volveu ao seu lapis. Pero as súas mans empeñábanse en debuxar miradas e paxaros, e máis paxaros. Molesto engurrou a folla e tirouna ao chan. Outra noite sen durmir.

Non ía tolerar que unha sombra, por moi distinta ás demais que fora, alborotase o seu mundo escuro. Saiu ao tellado e agardou por ela. Unha hora, dúas, ata que o tolo tempo comezou a rir entre os chíos dos paxaros. Do máis pequeno de todos formouse a imaxe da rapaza que, dando un paso ao fronte, retouno. Miráronse cara a cara e, aínda que se agarrou con forza ás tellas, non puido evitar afundirse no seu ollar: un mar de cores disposto a inundar a súa existencia. Miles de paxaros nadaban ao seu redor cubríndoo todo de cantos de solpores de lume e ceos azuis… E na sombra ela, sempre ela.

Volveu á realidade cun respirar axitado. Os merlos cantaban, de novo, aos soños. Aos seus soños. Sería quen de renunciar a eles? Observou de novo a esa muller encantadora de paxaros, de soños e de sombras. Mirouna con detemento e descubriu todos os matices dos que estaba feita. Entón decatouse de que non había marcha atrás, chegara para devolverlle a cor á súa realidade. Xa nada sería coma antes. Nin el quería que o fose.