A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

A fráxil crueldade de Inverno

Fotografía de María Ferreiro Viadé

        Fotografía de María Ferreiro Viadé

Nordés. Vento máxico que transforma os raios do sol en correntes xélidas de cristal. Ao seu lombo Ela. Fría, impertérrita, imperturbable, inmutable. Ninguén foi quen, endexamais, de descubrir o día que regresa… Nin a noite que se vai. Só ela coñece con exactitude como é a Rosa dos Ventos que guía os seus pasos entre as néboas que baixan da montaña.

Non haberá dous invernos iguais. Como poden crer que iso é posible? Sorrí cómplice coa lúa. Non hai lúa máis fermosa, máis luminosa, máis forte, que a do inverno, por iso as nubes non lla amosan a calquera, por iso a gardan para elas.

Entón Ela, dálles permiso as estrelas para volver a terra. Abrigadas pola xeada deixan os ceos para ir bicala. Todo o que tocan os seus beizos vólvese espellos capaces de capturar os raios do sol e, sen axuda da chuvia, convertelos en centos de arcos da vella tan finos como cada un dos fíos que tecen as arañeiras.

Hai fríos que nacen do máis profundo do ser e saen ao exterior volvendo o mundo dun xeo que nin os raios máis fortes dun sol nacente conseguen desfacer. Porén non entenden… Non comprenden que a calor máis intensa está no corazón dunha folerpa.
Dende o cumio da montaña, Ela sinte o seu mundo migrante. Mundo que segue os pasos das aves que voan lonxe dela. Déixase levar polo cheiro a leña ardendo que, facendo formas imposibles no horizonte, se mestura cos nubeiros. Nubes negras, onde o branco, cuberto de pegadas de merlos escuros, se reflicte.

Os aloumiños saben a chocolate quente con neve de nata. A música é tocada por unha orquestra composta por crepitar de chemineas e cociñas, pingas petando nas xanelas, botas quebrando as charcas conxeladas e guantes apertando bólas de farrapas. A emocións ocúltanse baixo mantas de la e os pasos vístense de calcetíns de ducias de cores e estampados. Entón, o tempo detense…

O Nordés reméxelle o seu cabelo de carbón salpicado de constelacións feitas por faíscas. Libéraas e a xistra cae pola ladeira cubríndoo todo de po. Os seus ollos de frío azul obsérvaas crear un teatro entre os refachos. Ri, as súas mans, case translúcidas, aplauden ante tal espectáculo de luces e sombras.

Ela sorrí, condenada. Sempre sorrí, incluso cando se enfada. O inverno ten algo de nena. A pesares da súa dureza é inocente. Ao final Ela é a tecedora dos soños que agardan a cumprirse. Espera, paciente, sabedora de que hai expectativas agochadas nas árbores núas escollendo o mellor momento para volverse realidade.

Tras unha noite danzando coas estrelas de lume e xeo, recolleu o pano da neboeira, que, coma un cabalo manso, se detivo ao seu carón. Acariñouno mentres os primeiros raios do amencer se perdían nos labirintos feitos de milleiros de espellos. Observou con orgullo o decorado. Cru, intenso e a un tempo fráxil. Fermoso. Cantos brancos é quen de pintar o inverno?

Así a todo sábese a menos querida de todas. Non lle importa. Xa non. Só quen se atreva a mergullarse nas profundidades do inverno pagará a pena. Só quen sexa quen de ver alén da calor do verán, atopará entre os brazos das folerpas o quecer máis apaixonado. Ela, o Inverno, aprendeu a quererse en cada unha das estrelas que brotan do seu seno. E os demais… quizais, algún día aprenderán a amala.

Advertisements


Deixar un comentario

O entrosoño do Inverno

Iprimaveranda non fora durmir. A Dama de Verde agardaba, pero ela, a Raíña das Neves, aínda non perdera a esperanza. Outro inverno máis que se resistía a partir… No val sabían que ata que a Dama Branca se rendise, as súas bágoas non se transformarían na suave choiva que marca o comezo da primavera.

O sol insistía, pero a Raíña sentía que estaba preto, que chegaría antes de que ela se fose a descansar. Só tiña que esperar un pouco máis. O tempo, que camiñaba implacable, sempre se rira delas, de todas, das catro estacións. Pero esquencía que sabían ser pacientes. E xogar coa Natureza.

A Dama de Verde sentía a ansiedade de súa irmá, os seus suspiros de xeo facían tremer a súa pel. Ás veces temía que deixara o seu trono de cristal e baixara na súa tola busca. Pero habituáranse tanto ás súas cadeas da responsabilidade que case daba por sentado que non as romperían.

De continuares así non podería permitirlles as árbores espertar. Mirou ao sol que intentaba con forza coarse entre as densas nubes. Tería que ir calmala ou acontecería o do ano pasado. Agardou á fría noite. Cando sentiu a xélida voz da Raíña murmurarlle ás estrelas, subiu ao cumio con andar decidido, protexida por un manto de suave vento do sur.

A Raíña das Neves non tardou en sentir como a calor a envolvía. Xirouse.

–  Non agardaba verte…

–  Queres alargarte este ano tamén? Ata cando vas agardar?

–  A min tamén me gustaría sabelo… – Baixou a mirada ao chan mentres unha pinga xeaba sobre a súa fazula.

A Dama de Verde subía poucas veces á montaña, pero nunca antes a vira así. Tras esa imaxe de dura frialdade agochábanse demasiadas cores descoñecidas.

– Fagamos un trato.- A Raíña observouna con curiosidade. – Regalareiche as pequenas flores brancas que, coma folerpas de primavera, medran nas miñas árbores. Así poderás agardar un pouco máis. Se quen pensas está por vir entenderaas, e esperará por ti mentres te busca entre as estrelas.

A Raíña asentiu e unha ardente bágoa baixou polas meixelas mentres a neve, pouco a pouco, se volvía río. A Dama de Verde volveu ao val. Ao seu paso os brotes saían con calma, mentres a fraga se envolvía en diminutos pétalos brancos.


Deixar un comentario

Regalareiche o inverno

pegadananeveA Raíña das Neves observaba a terra dende o seu mundo de xeo e cristal, sempre envolto na máis densas das néboas. Alí, nas alturas, de cando en vez sentíase sola pois a ninguén semellaba gustarlle o inverno. E ela non entendía por que. Ata que, entre suspiros de bafo, decidiu pedirlle axuda ao seu frío amigo o Vento do Norte.

– Quizais é que ninguén me comprende ou que esqueceron que ata o xeo agocha calor. Aínda que…

Inda que nunca o demostrara, que o ocultara baixo ducias de mantos de la, aí estaba. Pero ninguén se atrevía a subir ata ela e a Raíña non podía baixar.

– Decidín murmurarche unha mensaxe para que a leves contigo, que acariñe as fazulas mornas, que caia en cada pinga que deixe o teu exército de nubes, que vaia nas arestas das folerpas.

O Vento abrazouna e as súas palabras quedaron cravadas nel:

“Aquí, no cumio do mundo, podo acariñar as máis brillantes das estrelas, esas que gardan tantos soños e promesas por cumprir.  Navego por mares de néboa que ocultan a terra do ceo, facendo posible o imposible. Teño o poder de que cada bágoa, de tristeza ou de ledicia, chegue aos recunchos máis insospeitados, dando o don da vida. Vida que atrapo baixo figuriñas de cristal mentres agardan o seu espertar, o renacer do seu letargo. Volvo a nenez, ceibe, sen ataduras que me impidan saltar nos charcos desfacendo e facendo unha e outra vez o meu reflexo. E, ao caer a escuridade, deixo aos meus calcetíns de cores secar xunto a cheminea que crepita lembranzas, mentres tezo bufandas de la coa esperanza de que cada punto se converta nunha mirada, nun sorriso… para cando esteas ao meu carón.”

Deixou que o Nordés se levara unha gran parte dela. Mágoa que unha parte do equilibrio das estacións dependera dela, senón non agardaría, iría ela mesma na busca de ese alguén descoñecido.