A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XII

noitePor fin é de noite… Por fin o sol se escondeu e podo ver como se acenden as luces mentres me estiro nun recunchiño do meu sofá (se che encanta ir de terrazas coas demais bruxas, agora non vaias de vampiro!) Vale, vale! Que de día comendo xeados, deitándose no parque, indo á praia, e camiñando por aí tamén se está ben (non bruxiña… non te vaias ao outro extremo, ou non lembras o horribles que son os días de sol?)

Pero ninguén poderá discutirme (e se o fai a saber no que é convertido…) que o mellor momento do día é a noite. As sombras comezan a devorar cidade e campo por igual. Non entenden de mareas nin cordilleiras. A escuridade, como unha mesta néboa engúleo todo sen compaixón. Ata as luces semellan brillar menos por máis intensas que sexan. (E se non xa te encargas ti de desenroscar lámpadas, soprar velas, cortar cables, argallar en fechaduras e, se nos poñemos complicadas, escachar con estilo as ventás, que para algo non cortas as unllas).

Son as horas das paixóns. Na punta dos meus dedos, en cada pestanexo teño o poder dos soños e dos pesadelos. Cada centímetro que gañan as tebras permítenme penetrar en cada habitación, en cada persoa, en cada ser, en cada mente… por moi pechado que estas estean. (Bravo, bravo!! Non sei se son as horas sen durmir pero estás chegando ao meu non corazón).

Ao outro lado das xanelas préndense as luces, esas que máis cedo que tarde deixarán de titilar, pois ninguén pode liscar da negrura que hai detrás das capelas dos ollos. Nesas horas de entresoños os cheiros vólvense máis intensos e é neses momentos cando, entre os olores ceibes, mestúranse as esencias vitais que son máis doadas de roubar ou cambiar. Os sons gañan en forza e calquera murmurio pode ser de dor ou paixón. A pel vólvese tan sensible que o mínimo roce pode transformarse en angustia ou anhelo. É aí, nas sombras das sombras, onde eu me podo mover con liberdade… (di que si, bruxa diabólica, as maldades ampáranse na escuridade, e que momento mellor que a noite?)

Todos os rostros da lúa amparan as apócemas, o vento leva consigo o cheiro das beberaxes, esas que son quen de cambiar o sentido das xentes, facelas máis valentes, riseiras ou tristes. Os cánticos e esconxuros anubran ás estrelas, fanas duplicarse, diluírse. Os pés seguen os ritmos das músicas ou inventan uns novos e bailan nunha danza ancestral que se repite de xeración en xeración. Os gatos vólvense todos pardos… (xa vale, xa vale… hai que deixar o licor café bruxa desatada que sabes que non che fai ben… )

Certo, non hai que perder a calma e a compostura, nin deixar os sombreiros de punta perdidos por aí… En calquera lugar… Non vaia ser que pasemos da moda de perder os zapatos a perder a cab… o sombreiro. (Non sei se quero saber onde deixaches o símbolo da túa maldade. Estás perdendo as formas… Iso pásache por facerlle caso as paxarelas e ir por aí danzar xunto as lumaradas. Un día has caer nelas!)

Non perder a calma! Son unha bruxa malvada á que todos temen! Non se atreverán a facerme nada… O resto é converterse nunha princesa, e iso é moi aburrido… (Bruxa fachendosa, xa teremos unha conversa en privado ti e máis eu). Nada nada, que non son horas. Hai que ir durmir, que por moito que me gusten as falcatruadas nocturnas mañá hai que traballar. Quen dixo que a vida da bruxa era sinxela?

(Boa noite bruxa inqueda)


2 Comentarios

Cando os desexos secan no luscofusco

Fotografía de Carmiña Carrillo

Fotografía de Carmiña Carrillo.

Puxeron a secar os soños xuntos, agardando que o ar levase con el os seus desexos e os fixera realidade. A través das sabas húmidas eran quen de ver os seus sorrisos cómplices. Risos que espallara o vento coma cada un dos dentes de león que sopraran nos últimos días dun verán que non pasaran xuntos.

Igual que tampouco compartiran eses panos a través dos que se vían, aínda que tiñan o devezo e a posibilidade tan a man como as pinzas que usaban para colgar pensamentos, miradas e roces furtivos.

Non sempre é suficiente o desexo. Nin o querer. O bafo levou con el ás súas sombras que se esvaeceron arroupadas entre suspiros. Ela e máis el converteran o vapor en bicos que non chegaran a existir.

Porén non se perderan. Nun confuso luscofusco, fixeron un pacto cun sol e cunha lúa que, coma eles, obsérvanse no universo; que se acarician nunha distancia na que todo e nada pode suceder. Nada e todo se pode sentir, está por ser. Deixaríanlles ao sol e á lúa bicarse a través dos reflexos desas pingas que viaxan cara un ceo que non entende de días e noites. Así, nos segundos nos que se extravían as cores, e con elas as emocións, todo se volvía posible. Ata eles mesmos.

Agora, amenceres e solpores mestúranse en cálidas tonalidades que unen os espazos entre as néboas. Luces e sombras que se anhelan, que se buscan, que se ansían. Reino das pantasmas, único lugar onde poden esperarse. Atoparse. Mesturarse. Revolverse.

As sabas foron arrincadas tan pronto deixaron de abanarse. As curvas, xiros, voltas e engurras imposibles volveron a unha cama baleira. Ninguén se decata de canto notan as teas as ausencias. Incluso as que non chegaron a ser presencias máis que nos entresoños.

Un escolle en que realidade sentirse, e eles crearan a súa propia. Unha onde o tempo retórcese de tal xeito que se poden achar en cada reviravolta. Unha que ninguén máis entende. Seguramente nin eles mesmos. Pero prefiren atoparse nos cruces dos seus labirintos mentres finxen que non lles importa o que os demais pensen. Nin digan. Nin vexan.

Namentres agardan un polo outro, contan estrelas fugaces perdidas desde cadansúa fiestra. Baixo as súas ventás, igual que as palabras que algunha vez se murmuraron cando ninguén os escoitaba, esquecidas, descansan as pinzas. Co tempo convertéronse nesas andoriñas que agardan sobre fíos de metal a que cheguen días máis cálidos, esquecendo que tamén o frío é quen de cristalizar as emocións en formas irrepetibles.

Porén o amencer devolveulles as ilusións transformadas en orballo. Pingas que deforman as esperanzas volvéndoas reais, dándolles un corpo capaz de fluír entre a consciencia da súa pel.


Deixar un comentario

Coirazas de soños perdidos

Marta Bran, "Creatures of the light and night", 2014. Debuxo, témpera sobre papel de prego de caderno. 25x19,2 cm

Marta Bran, “Creatures of the light and night”, 2014.
Debuxo, témpera sobre papel de prego de caderno.
25×19,2 cm

Cálida noite de verán na que a lúa, arrolada pola brisa, se cola entre as follas. Nas fragas do Norte os insectos cantan ás estrelas agardando espertar desexos durmidos.

Hipnotizada pola súa voz, Quira emerxeu de debaixo da terra. Estaba tan a gusto agochada no seu manto que se volvera un pouco coma ela: escura e dura. Custáballe tanto regresar á realidade que decidira que só sairía cando a ocasión pagase a pena… E Lupo levaba demasiado tempo pronunciando o seu nome coma para non darse por aludida. Ademais tiña que recoñecer que lle gustaban as súas pequenas sorpresas. Só para ela. Un breve instante que sabía tan doce coma as mellores flores. E despois, enterrarse de novo nas profundidades.

No exterior o río baixaba sereno. Quira intentou concentrarse no seu rumor para acalar o bulebule que xiraba e xiraba no seu abdome. Achegouse á beira. Se fose posible estaría namorada desas augas, desas pingas que a bicaban ata limpala e devolverlle as súas verdadeiras cores. Sentía como se coaba entre os poros da súa coiraza e cando os raios da lúa se reflectiron nela o seu escudo tinguiuse de azul. Ergueu a mirada e viu a Lupo que, cuberto de tons morados, brillaba coma un faro na escuridade.

Camiñaron en silencio. Entre eles xa non eran precisas as verbas. Ían paseniño, pois había tempo que as súas ás deixaran de voar. Agocháranas baixo a coiraza e alí agardaban a ser espertadas. Cando chegaron á linde do bosque, Quira non daba crédito ao que vían os seus ollos. Lupo sorría para si, sabía que ese sería un dos seus mellores agasallos.

A pantalla refulxía en branco agardando a que os espectadores se acomodasen na herba. Non había acontecemento máis esperado que o cinema ao ar libre do verán. Alí había tantos soños que cazar… Porque eses pequenos escaravellos eran os encargados de conseguir esas ilusións que nunca se chegarían a cumprir. Esas que moitos pensan que se perden, pero que en realidade son usadas polos seres do bosque para crear a súa cuberta e volverse máis fortes. Hai poucas cousas tan robustas coma un soño…

Os animais puxéronse a ver a película ao redor dunha morea de flocos de millo espallados pola a herba. Non tardaron en xuntarse un bo grupo de silenciosos insectos.  Quira mirou de esguello a Lupo e sentiu, por primeira vez en ducias de estacións, como as ás se remexían inquedas.

O filme rematou, os créditos desplazábanse pola tea veloces. Chegara a hora de regresar á beira do río. O camiño era longo, o peso que levaban consigo considerable e non querían que os primeiros raios do sol os alcanzase antes de chegar ao seu fogar. Ían cargados de soños caídos. Aínda que semelle triste, o certo é que para que poidan crearse novos soños antes teñen que desaparecer os vellos, por moi fermosos que sexan. Porque o son, por iso os escaravellos teñen as coirazas de tantas cores luminosas.

Esa noite custoulle despedirse de Lupo. Quizais debería saír con máis frecuencia das profundidades. Quen sabe, pode que unha noite conseguisen voar xuntos, aínda que fose con torpeza seguro que pagaría a pena. Quira, enleada nos seus pensamentos, volveu a mergullarse na soidade terra. Alí podería soñar con ás membranosas e engurradas mentres se protexía con soños perdidos.


Deixar un comentario

Burato negro

buratobrancoSentía como as agullas do espertador tradeábanlle a cabeza. Deitada na cama miraba cara o teito sen ver realmente nada. Os pensamentos voaban pola mente, mais non lle apetecía poñerlles orde. Semellaban un enxame ansioso por atopar unha colmea, pero ela, polo momento, non lla ía dar. Non tiña forzas para colocar cada sentimento no seu caixón, cada pensamento nun estante. Que máis daba?

Xirouse cara a fiestra. As sabas escorréronselle deixando ao descuberto as súas costas. Non se volveu tapar. Non sentía o frío da noite que acariñaba a súa pel núa. Non lle importaba, como tampouco que a almofada caera. Xa a recollería. Ou non. Pechou os ollos, mais a luz do farol traspasaba o vidro, as cortinas e as súas pálpebras. Abriunos e deixou que a cor laranxa inundase a súa cabeza. Pero non sentía a súa calor.

Sabía que alá na escuridade do universo a lúa vixiaba. As estrelas xogaban a crear formas competindo coas nubes. Abaixo, na terra, uns sorrían cos soños, outros estremecíanse polos pesadelos. Había quen bailaba baixo o ceo, quen se namoraba e quen quebraba. Que había ollos que non se despegaban da película, das liñas do libro, do ordenador. Ouvidos que seguían atentamente á locutora da radio, a súa canción favorita, os contos lidos antes de durmir, promesas eternas. Quen observaba por primeira vez a noite, e quen se mergullaba nela para sempre. Ata seguramente, houbera unha persoa que, coma ela, non vía o que había trala luz da rúa. Mais nada diso lle importaba.

Por non ter, nin tiña ganas de pechar os ollos. Ata que finalmente o sono, murmurándolle o balar das ovellas, logrou que quedase durmida. Mais resistíase a soñar, igual que a rir e a chorar, mentres o furado negro no que se convertera o seu corazón seguía medrando sen control.