A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (IX)

reflexos Xa non sei que facer con Sebastián. Apaga o meu despertador, cámbialle a hora, murmúrame ao ouvido para que non me dea erguido, nin durmido, ni nada de nada (como se che custara moito quedar na cama, bruxa durmiñona!). É un ser vingativo que non me deixa ter pesadelos, só soños de cousas boas! (que agardabas del, bruxa resentida?)

Si si, ben sei que o transformei en pantasma, e que a determinados reis (por moi pequenos que sexan non lle deas ás!) non gozan de deambular por toda a eternidade, polo menos sen un corpo material, inda que ben lle gusta posuír ata os máis estraños e insignificantes obxectos. Como se non ía cambiar de sitio os bolígrafos ou roubarme o traballo agochándoos a traizón para que non poida facer a miña labor de correctora esixente e cruel? E que non me veña coas lerias de que cos anos me convertín nun ser caótico á que só lle falta perderse a si mesma! (o certo é que non queda moito para que iso aconteza bruxa enleante…)

Pensaredes que fai todas esas cousas polo meu ben, para que descanse, tome un respiro, e todas esas cousas sobrevaloradas (como se os días puidesen alongarse, eh bruxiña ocupada?). Que non vos engane! É unha tortura para castigarme por convertelo nun ser etéreo. Haberá quen pense que para ser un espírito hai que morrer. Pois non! É unha das miñas maldades máis malas Muahahahaha (pero cóntalles, cóntalles por que está así)

Ás veces abúrrome… Canso, farto, esgótome, perdo a calma, a compostura, os papeis, a paciencia… E iso non é bo para a miña saúde (pero si para a túa imaxe querida bruxa, que ultimamente estás caendo na lado luminoso da forza e iso non axuda…). Pois cando iso sucede póñome seria, suspiro e o que pode pasar despois é todo un misterio: un sapo, unha pantasma, unha chincha… Antes de que o que teño diante se decate… xa foi! (di que si! Sen avisar!).

A historia foi sinxela, simple, demasiado habitual… Silencios, dúbidas, indecisións, dicir unha cousa, facer outra… que para este día non, mellor para este outro… que isto non é así, nin así, nin así, nin así… (non entres en bucle de desesperación que xa foi, xa pasou) sempre queixándose como se o universo tivera un complot na súa contra, como se as estrelas non tiveran cousas mellores que facer… Así que un día tomando un café ben cargado, e tras escoitar e escoitar as súas dores pensei “que calmo e maleficamente feliz sería o meu mundo se desapareceran…” E o que desapareceu foi el… caendo a cunca ao chan e poñendo todo perdido entre os anacos e a escura bebida dos demos… (non non! Non quedaramos en que non iamos contar a versión sincera dos feitos?)

Transformar a Sebastián en pantasma foi un erro. Non fondo non deixa de ser un pequeno rei incomprendido e solitario e rosmón que me fai compañía… o que na modernidade se coñece con un duro grinch da vida (xa tas a xustificalo bruxa indulxente! Ponte dura ou fará de ti calquera cousa!) Certo é! Basta de escusas, que por riba agora non me deixa en paz con iso de que pode atravesar paredes… Pero eu son máis orgullosa, cacholana e firme que el. Que non me tente que non me custa nada botarlle unha maldición. Outra!! As que sexan precisas! (di que si, así con firmeza! Logo non te deixes convencer por esas falsas bágoas de plasma!) E non, non penso erguerlle o castigo! Moito ten que cambiar para que iso aconteza…!

Teño que controlarme para non ir enfadada a clase… (Ao mellor era boa cousa un pouco de crueldade para a túa terapia…) Porque con iso de que lles deu por crear un andoriño un pouco tristeiro, non sei moi ben se para serenarme ou amolarme, ao mellor quedan sen el! (Tampouco hai que levar as cousas ao extremo…) Iso si, agardo non volver perder o tren… Seguro que é un complot do paraugas e máis Sebastián para usar a un de novo e levar comigo ao outro coa escusa de que os teño abandonados e que precisan cambiar de aires… Ou pode que só queiran amolar… Seguro que é o segundo.


Deixar un comentario

A teimosía dunha hedra

hedra trepadoraNon sabía por que, mais sempre se aferraba ás persoas coma unha hedra que, con insistencia, se apega a unha parede malia ser cortada unha e outra vez. A súa esperanza convertérase nunha feble lapa, desas que arden trementes pero con persistencia. Pode que se volvera unha minúscula bolboreta destinada a queimarse.

Destinada non. Alén da súa teimosía, esa que faría que rematase nunha fogueira, non había unha chamada que a empuxase a ir cara ningures. “Que sexa en inverno, así  estarei quentiña…” Había quen pensaba que era unha loita resignada, sen ganas. Pero todos se equivocaban. Só agardaba o veredicto das súas pantasmas.

Esas pantasmas que ben a arrincarían do muro ou lle deixarían engulilo… Ou o learían todo para cortarlle as raíces a medias para que volveran medrar mentres elas rían. Mirábaas entre suspiros e xogos de dedos. Quen dicía que era unha muller tranquila, forte e valente?

Ata que ao fin erguían as súas baleiras olladas e, con arrogante seriedade, empurrábana cun: adiante adiante, a que agardas?

Iso mesmo se preguntaba ela: a que agardas?


Deixar un comentario

Silencios da pel

man de invernoMorro, pero non como o resto dos mortais coma min cren que unha deba morrer. Si, tal e como contan as lendas, o frío cóase no meu corpo a través das miñas mans que, cada día que pasa, adquiren un ton máis lánguido. Un violeta que se estende con parsimonia pola miña pel.

Lembro o momento no que me decatei que morría. O corazón andaba acelerado, cando normalmente está máis que tranquilo. Apagado diría eu. E o tempo semellaba bulir coas mesmas présas, aínda que todo ao meu redor parecía indiferente a este acontecemento.

Era un día de primavera, deses que semellan verán, pero aínda que o sol o intentaba con insistencia, os seus aloumiños non era capaces de ir máis aló dunha intuición. Sentei nunha terraza coa fervente intención de conseguir que os raios lograsen tocar a miña pel. Van intento.

O sol xa non me vía, como tampouco o facía ninguén ao meu redor. Pequena, insignificante. Invisible. Carente de importancia. A miña voz, convencida de que non sería escoitada, negábase a saír da miña gorxa.

Agora a néboa apoderouse do tictac dos últimos segundos da miña vida. Quen sabe cantos serán… Mentres, vago entre as pingas ata que a miña mirada cae nos charcos nos que o meu reflexo esvaece. Obsérvome con pesar. Entón non podo evitar preguntarme se cando me vaia alguén se lembrará de min. Se alguén me estrañará. Mais cando a miña imaxe se dilúe definitivamente na auga desboto tal pensamento. Total, que máis ten! Hai cousas que é mellor non preguntarse.


Deixar un comentario

O primeiro paso

persianaEspertou cunha certeza: estaba presa de si mesma. Cruel carcereiro que non lle permitía nin rir nin chorar. Viuse murmurando dela a frase que non soportaba que os demais dixeran deles. Oíuse claramente! “Non mereces unha persoa coma min. Non son o suficientemente boa”.

Non lle quedou outra que botarse a rir. Entón as súas pantasmas calaron ofendidas, mirándoa con desdén. Elas falaban en serio! Calou ante tales rostros acusadores, que se puxeron a discutir cal tribunal a piques de queimar a unha bruxa. Sabíao, iría directa á fogueira. Ou quizais a tiraran por un acantilado para que a engulira o mar.

Mais por primeira vez en tempo dáballe igual. Incluso estaba disposta a ir ela soa. Retomou o control e silenciounos coa súa determinación. Si, sentaríalle ben renacer, aínda que non soubera en que. Ergueuse. Levantou a persiana. O ceo estaba gris. Hai a quen lle custa pechar as cousas. A ela xusto o contrario… Quizais hoxe se atrevera a dar o primeiro paso.


Deixar un comentario

Pantasmas da soidade

lucesPediu axuda. Non a berros, se non coa mirada, con murmurios que a penas se escoitaban. Con bágoas silenciosas que se mesturaban coas pingas invisibles da néboa. Quizais ese fóra o erro: non dicir o que sentía sen máis.

Aínda así era unha pantasma, e os espíritos non se ven. Séntense de cando en vez, pero máis nada. Un calafrío, un roce, unha vela que treme cando non corre o ar, unha sombra que se oculta entre a penumbra, un reflexo nun charco e pouco máis. Os vivos sempre evitan a mirada dos mortos. Si, pode que inconscientemente, mais sempre apartan os ollos.

Dende que se esvaecera sentíase soa. A súa única compañía era a brisa das noites, a brétema das mañás e a choiva do solpor. Pero elas non podían facer nada por axudala. Só observar como vagaba con pena entre a xente, perdida entre os segundos que marcan, impasibles, as agullas dos seus reloxos.

Estaba atrapada ao outro lado do espello. Recollía suspiros, promesas lanzadas ao ar, palabras esquecidas, risas e saloucos. Con eles tecía teas de arañas coas que cazar soños e así, nas noites de lúa nova, deixar de sentir que estaba soa.