A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata (VI)

plantamurchaQue ben! Por fin volve a chover! Si, si! Xa sei que dixen que as bruxas gustamos do sol… De cando en vez… Tampouco hai que esaxerar, porque ata as miñas fermosas plantas mucias estaban a poñerse inda máis murchas de tanto calor a secalas e sacalas. Que estamos en abril! Xa non se respectan nin os refráns e sabedoría popular…

Ademais ras e sapos, caracois, vermes… tamén gozan dunha boa molleira. Pobres, levaban días agochados! As miñas adoradas arañas non están tan contentas, pero é que non se pode facer feliz a todo o mundo. A felicidade está sobrevalorada… É demasiado complexa! (como se ti foses unha bruxa fácil de comprender!) Como pode ser posible que cadaquén sexa feliz por cousas distintas? A min por exemplo prodúcenme ese estado as arañeiras tépedas que medran nas esquinas da miña habitación, o cheiro das apócemas, as treboadas, o po onde deixar as pegadas das miñas poutas, digo pés, os cabelos sen peitear, as pozas e charcos e a xente que cae nelas, os sorrisos malvados e sedutores, as visitas de demos e pantasmas… (ala ala! Dabondo bruxa pesada, non dicías que a felicidade está sobrevalorada? Porque levas séculos de enumeración).

Pois iso, que xa chove e chove e chove e por fin poderei sacar de novo ao meu amado paraugas que, de tanto aburrimento que tiña o coitado, estragou. Os aparellos máxicos tamén precisan dunha motivación, sentirse valorados… E claro, tras quince días (minuto arriba ou abaixo) sen nubes, non o resistiu máis, enfadouse e escachou. Tiven que levalo a un feiticeiro vello que se pon todos os días no mercado, fronte a capela de San Xiz por iso de disimular, camuflado como un simple curandeiro de paraugas que pasa o tempo escoitando a radio. En realidade oe todas as novidades máxicas ocultas entre as ondas hertzianas, os debates sobre as mellores formas de facer o mal e como non deixarse enlear por bruxas encantadoras coma min. (A modestia será a túa fin bruxa presuntuosa…)

É que as bruxas sempre sabemos como levar á xente ao noso universo de sombras e escuridade e cousas terribles. Que remedio lles queda! Se non o fan polas boas non lles queda outra que polas malas. De feito perfeccionei a beberaxe para que a xente non poida dicir que non. A min claro, ao resto éme igual. O proceso foi sinxelo, tiña o espécime de análise, experimentación e proba perfecto: eu mesma! (Pero mira que es! Bruxa indiscreta! Esas cousas non se din! Non sabes gardar segredos propios nin alleos!!)

Emociónome! É o que teñen os avances máxicos, as innovacións, a aprendizaxe! Para que logo digan que a maxia é algo do pasado, unha moda atrasada, sen sentido! Non saben! Logo atópanse con nós e claro, non teñen nada que facer… Sucumben ante o noso poder, do que non hai fada boa que os liberen, porque miñas pobres, a xente di que son invencións, que non existen! Vivimos tempos duros, ata me dan mágoa… (Vaia día levas bruxiña!)

O outro día tomei un caféciño cunha fada das fragas, porque non vos pensedes que por ser archienemigas non podemos ser amigas! (Outra confesión que non deberías facer…) O caso é que remexiamos o café no sentido contrario ás agullas do reloxo e xa nin podiamos lembrar eses tempos tan tan tan tan tan tan afastados nos que non sabían facer nada sen nós. Viñan ata sen ser chamados! Buscábannos con ansiedade e desexo. Ás veces ata eran uns pesados con tantos desexos e desexos que pedían! Querían apreixarnos para faceren con nós o que quixeran! Nin das vacacións podiamos gozar! Moitas técnicas de camuflaxe se inventaron! E agora, séculos e séculos e séculos despois, seguimos ocultas e perseguidas, porque hai cousas que non cambia. Inda así insisten en que non cren en nós! Quen entende aos seres humanos!!

En fin! Falando de seres humanos, que a miña cabeza vai por libre e desvarío, vou recoller ao meu amado paraugas que hoxe toca ir a Pontevedra a enlear aos meus inocentes alumnos… que, por sorte… digo… por desgracia, cren na imaxinación, na maxia e no poder da creatividade.

Advertisements


Deixar un comentario

Reflexión dunha bruxa novata (III)

IMG_0175Caceinas nun renuncio… A min, ao final, non se me escapa nada… Que non, que non… Tardarei, pero decátome das cousas que pasan ao meu redor. Non son tan inocente, teño o meu orgullo, a miña soberbia, o meu saber estar coa cabeza alta (aínda que perda o zapato de cando en vez… Cala, esas cousas non se confesan que nunca sabes quen está a escoitar! Esquécense! Vante tachar de princesa, e iso si que non, nunca, xamais, por riba do meu cadáver de bruxa!)

Pero ao que ía (bruxiña habitante das pólas!) Xa sei cales son as súas sospeitas! Sei onde fraqueou o meu precioso disfrace de profesora! Delatoume o meu medio de transporte!!! E mira que o cambiei… Cando caín na conta déronme ganas de abandonalo, deixalo nunha papeleira desas de metal como un útil escachado, inservible, traidor….

Descubriron que non uso vasoira, que uso paraugas. A moita xente sorprenderalle, imaxino que porque non saben que o último modelo de vasoira contra a chuvia e o vento en realidade é un paraugas. De complexión semirríxida acada a velocidade do ar, incluso máis! (A da luz é un pouco esaxerada e a min gústame gozar da paisaxe máis que da velocidade) Eu nunca a puxen a tanto, porque non son unha piloto tola. Son un ser malvadamente responsable. Ás veces pérdome, outras cometo algunha infracción deliberadamente sen querer. De cando en vez métome coas aves, pero poucas porque despois a ver quen me conta os contos aéreos. É raro atoparse con outras bruxas… O ceo pode chegar a ser un espazo solitario… Xa estás divagando bruxa pensante!

A culpa é do tren. Porque claro, para disimular teño que ir como o resto dos mortais, en vehículo. E aí vou, sentadiña cun libro. Xa lin ben deles no vagón 1… Mira que tes tempo e tempo… Pregúntome se terán algún artefacto no que os minutos avancen máis ou menos rápido segundo a vontade… Teño que investigalo… Sería tan útil para cando os meus esconxuros quedan en branco… ou se estragan… Si… Podería facer un eu, ou roubalo… Decataríanse? Vería o revisor a miña face culpable? Os demais pasaxeiros serían conscientes do cambio temporal? Seguro que non… Un bastante ten con controlar que non se cole ninguén, e os outros van tan mergullados no whatsapp…

Es do que non hai bruxa contraditoria! Vale vale! Que eu tamén teño, senón a ver como me comunico cos meus alumnos… Podería facelo coa telepatía tan fina que posúo, ou vía corvo, ouveo, lume, fume, pousos do té, bóla de cristal… incluso postal… pero témome que con eles non será tan efectivo… Ademais sería descubrirme demasiado, e se xa só cun paraugas… Un paraugas ao que lle dou o uso normal… E agora está enfadado comigo, deixándose roubar, caendo por aí… Con tanto disimulo todo o mundo se enfada comigo.

E claro, que fago despois? Remexer na cabeza no tren. Dá para moito o tren… Para pensar e despensar. Para ler. Para corrixir deberes. Para mandar mensaxes (Esas que critiquei hai tres pensamentos). Para coñecer xente (e arrepentirte de coñecela… Canta xente entra no tren e cantos insectos saen…)

P.D.: Vou deixar de desvariar e centrarme en preparar todo para marchar a Pontevedra, que a semana pasada co susto de verme descuberta deixei ao paraugas na casa e pillei unha boa molleira… E rifoume ao chegar a casa… Paraugas… quen os entende!