A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XI

IMG_0363Non me gusta a primavera. (Que si, que si, que xa o dixeches…) É igual, é algo que ten que ser salientado, destacado, subliñado! É esgotadoramente inestable: que se frío, que se calor. (Pensei que che gustaba o seu carácter bruxa contradictoria). Veña a chover, veña a asar e isto só pode desencadear cousas malas que non provoco eu! Como alerxias. Pero que se crerán esas flores botando polen a todas horas como se o mundo fora delas? E veña a estrar as cores, e con elas a xente veña a rir e a pasear… A pasear cun sorriso na cara!!!! Pero que pensan que é todo? Unha festa? (Respira querida bruxa de outono, creo que quedou claro que aborreces a primavera).

E xa me vedes a min… Camiño pola rúa arrastrando os pés rodeada de alegría… Intento espallar o pesadume… Sen moito éxito todo hai que dicilo… É humillante perder a batalla cuns xeados artesáns de ducias de sabores (recoñece que ti tamén os comes, bruxa larpeira… Pero non pasa nada, non esmorezas! Ou si, pero que o resto o faga contigo!!!)

Síntome acurralada e as bruxas non podemos ir así pola vida (non, non deberías, xa che din as arañas que tomes unha apócema vitamínica que che virá moi ben xa que non queres tomar o sol nunha terraciña, tes que gozar máis da vida pero de incógnito). Eu intento adaptarme ao medio hostil de sol e non sol, e queixarme como o resto porque non saben que poñer…

Eu opto por escoller cada mañá unha combinación de sombreiro impermeable que non deixa pasar nin auga nin raios de sol, vestido negro lixeiro de verán cuberto de capa de la gorda, botas de auga, forradas, de inverno pero sen calcetíns para que non me quezan os pés. A roupaxe perfecta para días que hai de todo: que néboa, que sol, que chuvia, que néboa… E inda así a xente mírame raro, queren tolearme… Como se fose posible… (Alá eles se cren que están en agosto, ti es unha bruxa precavida).

Teño que pórme seria ou todo se converterá nun caos de confeti. E ese caos non me convén… Ademais, alguén me pode explicar a que vén tanta felicidade? Os bechos están alterados, os paxaros insoportables. Non me deixan durmir nin uns nin outros, e preciso descansar para poder innovar nos maleficios. Intenteino todo: durmir de mañá, durmir de sesta, durmir de madrugada. Pero nada! É unha festa constante! (Á apócema vitamínica tes que sumar unhas agullas para durmir, mira que che dixen que as de calceta son demasiado grosas e non cola, tes que seguir os consellos das avoas e probar cunha roca!)

Non… Teño que calalos… Pero é que están tan alporizados que ata os gatos temen pola súa integridade e non os cazan! Que será de nós? (Bruxiña inocente, non te decatas que é cousa do merlo?) Do merlo, do merlo! Só precisaba un pouco de compaña maléfica (e gañou o teu corazón de pedra… non tes remedio).

Meu pobre paxaro solitario. Agora xa nos acostumamos un ao outro. Vén todos os días verme, aí tan escuro el. Dálle un pouco de cor ese peteiriño laranxa que ten, pero é que a perfección non existe. Cando saio á terraza, baixo ese abafante sol de primavera cansiña, a pensar cousas malvadas, el pousa as patiñas no peitoril, ao meu carón (pero marcando as distancias, non vaia ser!). Entón mirámonos, nun xesto de complicidade, e as cousas máis horripilantes veñen á miña mente (ves como é un paxaro sinistro bruxa confiada? Inda que unha nunca sabe onde estará a súa inspiración, non é bruxa maquiavélica?)

En fin… Xa me queixarei logo outro pouco. Agora toca partir ao sur, estes días polo menos teño contento ao meu paraugas vasoira que o levo a todas partes porque como nunca se sabe onde estará a seguinte treboada… (Normalmente a medio camiño entre o traballo e a estación… ou a estación e a casa). Esta tardiña tamén virá o merliño Chamizo, voulle presentar a Peter Fogg, o anduriño mascota dos meus aprendices… Non sei se levarán ben… Os dous son seres dramáticos… Menos mal que estamos en primavera, senón non sei que clase de mascota terían… Quizais estea excedéndome no meu contaxio de escuridade… (Bah! Non te preocupes, iso só pode significar que se toman en serio as cousas… )

Advertisements


Deixar un comentario

O entrosoño do Inverno

Iprimaveranda non fora durmir. A Dama de Verde agardaba, pero ela, a Raíña das Neves, aínda non perdera a esperanza. Outro inverno máis que se resistía a partir… No val sabían que ata que a Dama Branca se rendise, as súas bágoas non se transformarían na suave choiva que marca o comezo da primavera.

O sol insistía, pero a Raíña sentía que estaba preto, que chegaría antes de que ela se fose a descansar. Só tiña que esperar un pouco máis. O tempo, que camiñaba implacable, sempre se rira delas, de todas, das catro estacións. Pero esquencía que sabían ser pacientes. E xogar coa Natureza.

A Dama de Verde sentía a ansiedade de súa irmá, os seus suspiros de xeo facían tremer a súa pel. Ás veces temía que deixara o seu trono de cristal e baixara na súa tola busca. Pero habituáranse tanto ás súas cadeas da responsabilidade que case daba por sentado que non as romperían.

De continuares así non podería permitirlles as árbores espertar. Mirou ao sol que intentaba con forza coarse entre as densas nubes. Tería que ir calmala ou acontecería o do ano pasado. Agardou á fría noite. Cando sentiu a xélida voz da Raíña murmurarlle ás estrelas, subiu ao cumio con andar decidido, protexida por un manto de suave vento do sur.

A Raíña das Neves non tardou en sentir como a calor a envolvía. Xirouse.

–  Non agardaba verte…

–  Queres alargarte este ano tamén? Ata cando vas agardar?

–  A min tamén me gustaría sabelo… – Baixou a mirada ao chan mentres unha pinga xeaba sobre a súa fazula.

A Dama de Verde subía poucas veces á montaña, pero nunca antes a vira así. Tras esa imaxe de dura frialdade agochábanse demasiadas cores descoñecidas.

– Fagamos un trato.- A Raíña observouna con curiosidade. – Regalareiche as pequenas flores brancas que, coma folerpas de primavera, medran nas miñas árbores. Así poderás agardar un pouco máis. Se quen pensas está por vir entenderaas, e esperará por ti mentres te busca entre as estrelas.

A Raíña asentiu e unha ardente bágoa baixou polas meixelas mentres a neve, pouco a pouco, se volvía río. A Dama de Verde volveu ao val. Ao seu paso os brotes saían con calma, mentres a fraga se envolvía en diminutos pétalos brancos.


Deixar un comentario

A folerpa perdida

nevemaioTarde. Chegaba tarde cal coello branco. Advertíranllo: “Fai demasiada calor. Este sol, por moi agochado que estea non anda con lerias”.

Mais ela, orgullosa estrela de xeo, estaba lista para caer. Pois, ¿cal era o mellor momento? ¿Novembro, xaneiro, marzo? ¿Quen o decidira por todas? ¿O vento? ¿O sol? ¿As nubes? Coas fermosas cores que tiña maio: tan brillantes, tan ledas… Ou iso dicía constantemente a choiva.

Levaba demasiado tempo agardando. Tanto, que non lle importaba que habería nin máis abaixo nin máis arriba. Así, cun suave vaivén deixouse ir, balanceándose xunto as súas irmás ante as miradas sorprendidas de quen, valente, paseaban esa fría mañá de primavera.

Entón viuna, balanceándose nunha fría carriola. Semellaba tan fráxil que en seguida sentiu ganas de acariciala. E voou cara a súa man aberta. Cando a bicou esvaeceuse, voando de novo cara as nubes. Mais foi unha sensación tan cálida, tan fermosa, que non se arrepentiu de deixarse caer un longo día de maio, aínda que fora por un instante tan pequeno.