A cova do lobo

O lugar onde as árbores soñan con ser paxaros


Deixar un comentario

Reflexións dunha bruxa novata XII

noitePor fin é de noite… Por fin o sol se escondeu e podo ver como se acenden as luces mentres me estiro nun recunchiño do meu sofá (se che encanta ir de terrazas coas demais bruxas, agora non vaias de vampiro!) Vale, vale! Que de día comendo xeados, deitándose no parque, indo á praia, e camiñando por aí tamén se está ben (non bruxiña… non te vaias ao outro extremo, ou non lembras o horribles que son os días de sol?)

Pero ninguén poderá discutirme (e se o fai a saber no que é convertido…) que o mellor momento do día é a noite. As sombras comezan a devorar cidade e campo por igual. Non entenden de mareas nin cordilleiras. A escuridade, como unha mesta néboa engúleo todo sen compaixón. Ata as luces semellan brillar menos por máis intensas que sexan. (E se non xa te encargas ti de desenroscar lámpadas, soprar velas, cortar cables, argallar en fechaduras e, se nos poñemos complicadas, escachar con estilo as ventás, que para algo non cortas as unllas).

Son as horas das paixóns. Na punta dos meus dedos, en cada pestanexo teño o poder dos soños e dos pesadelos. Cada centímetro que gañan as tebras permítenme penetrar en cada habitación, en cada persoa, en cada ser, en cada mente… por moi pechado que estas estean. (Bravo, bravo!! Non sei se son as horas sen durmir pero estás chegando ao meu non corazón).

Ao outro lado das xanelas préndense as luces, esas que máis cedo que tarde deixarán de titilar, pois ninguén pode liscar da negrura que hai detrás das capelas dos ollos. Nesas horas de entresoños os cheiros vólvense máis intensos e é neses momentos cando, entre os olores ceibes, mestúranse as esencias vitais que son máis doadas de roubar ou cambiar. Os sons gañan en forza e calquera murmurio pode ser de dor ou paixón. A pel vólvese tan sensible que o mínimo roce pode transformarse en angustia ou anhelo. É aí, nas sombras das sombras, onde eu me podo mover con liberdade… (di que si, bruxa diabólica, as maldades ampáranse na escuridade, e que momento mellor que a noite?)

Todos os rostros da lúa amparan as apócemas, o vento leva consigo o cheiro das beberaxes, esas que son quen de cambiar o sentido das xentes, facelas máis valentes, riseiras ou tristes. Os cánticos e esconxuros anubran ás estrelas, fanas duplicarse, diluírse. Os pés seguen os ritmos das músicas ou inventan uns novos e bailan nunha danza ancestral que se repite de xeración en xeración. Os gatos vólvense todos pardos… (xa vale, xa vale… hai que deixar o licor café bruxa desatada que sabes que non che fai ben… )

Certo, non hai que perder a calma e a compostura, nin deixar os sombreiros de punta perdidos por aí… En calquera lugar… Non vaia ser que pasemos da moda de perder os zapatos a perder a cab… o sombreiro. (Non sei se quero saber onde deixaches o símbolo da túa maldade. Estás perdendo as formas… Iso pásache por facerlle caso as paxarelas e ir por aí danzar xunto as lumaradas. Un día has caer nelas!)

Non perder a calma! Son unha bruxa malvada á que todos temen! Non se atreverán a facerme nada… O resto é converterse nunha princesa, e iso é moi aburrido… (Bruxa fachendosa, xa teremos unha conversa en privado ti e máis eu). Nada nada, que non son horas. Hai que ir durmir, que por moito que me gusten as falcatruadas nocturnas mañá hai que traballar. Quen dixo que a vida da bruxa era sinxela?

(Boa noite bruxa inqueda)


2 Comentarios

Cando os desexos secan no luscofusco

Fotografía de Carmiña Carrillo

Fotografía de Carmiña Carrillo.

Puxeron a secar os soños xuntos, agardando que o ar levase con el os seus desexos e os fixera realidade. A través das sabas húmidas eran quen de ver os seus sorrisos cómplices. Risos que espallara o vento coma cada un dos dentes de león que sopraran nos últimos días dun verán que non pasaran xuntos.

Igual que tampouco compartiran eses panos a través dos que se vían, aínda que tiñan o devezo e a posibilidade tan a man como as pinzas que usaban para colgar pensamentos, miradas e roces furtivos.

Non sempre é suficiente o desexo. Nin o querer. O bafo levou con el ás súas sombras que se esvaeceron arroupadas entre suspiros. Ela e máis el converteran o vapor en bicos que non chegaran a existir.

Porén non se perderan. Nun confuso luscofusco, fixeron un pacto cun sol e cunha lúa que, coma eles, obsérvanse no universo; que se acarician nunha distancia na que todo e nada pode suceder. Nada e todo se pode sentir, está por ser. Deixaríanlles ao sol e á lúa bicarse a través dos reflexos desas pingas que viaxan cara un ceo que non entende de días e noites. Así, nos segundos nos que se extravían as cores, e con elas as emocións, todo se volvía posible. Ata eles mesmos.

Agora, amenceres e solpores mestúranse en cálidas tonalidades que unen os espazos entre as néboas. Luces e sombras que se anhelan, que se buscan, que se ansían. Reino das pantasmas, único lugar onde poden esperarse. Atoparse. Mesturarse. Revolverse.

As sabas foron arrincadas tan pronto deixaron de abanarse. As curvas, xiros, voltas e engurras imposibles volveron a unha cama baleira. Ninguén se decata de canto notan as teas as ausencias. Incluso as que non chegaron a ser presencias máis que nos entresoños.

Un escolle en que realidade sentirse, e eles crearan a súa propia. Unha onde o tempo retórcese de tal xeito que se poden achar en cada reviravolta. Unha que ninguén máis entende. Seguramente nin eles mesmos. Pero prefiren atoparse nos cruces dos seus labirintos mentres finxen que non lles importa o que os demais pensen. Nin digan. Nin vexan.

Namentres agardan un polo outro, contan estrelas fugaces perdidas desde cadansúa fiestra. Baixo as súas ventás, igual que as palabras que algunha vez se murmuraron cando ninguén os escoitaba, esquecidas, descansan as pinzas. Co tempo convertéronse nesas andoriñas que agardan sobre fíos de metal a que cheguen días máis cálidos, esquecendo que tamén o frío é quen de cristalizar as emocións en formas irrepetibles.

Porén o amencer devolveulles as ilusións transformadas en orballo. Pingas que deforman as esperanzas volvéndoas reais, dándolles un corpo capaz de fluír entre a consciencia da súa pel.


Deixar un comentario

Coirazas de soños perdidos

Marta Bran, "Creatures of the light and night", 2014. Debuxo, témpera sobre papel de prego de caderno. 25x19,2 cm

Marta Bran, “Creatures of the light and night”, 2014.
Debuxo, témpera sobre papel de prego de caderno.
25×19,2 cm

Cálida noite de verán na que a lúa, arrolada pola brisa, se cola entre as follas. Nas fragas do Norte os insectos cantan ás estrelas agardando espertar desexos durmidos.

Hipnotizada pola súa voz, Quira emerxeu de debaixo da terra. Estaba tan a gusto agochada no seu manto que se volvera un pouco coma ela: escura e dura. Custáballe tanto regresar á realidade que decidira que só sairía cando a ocasión pagase a pena… E Lupo levaba demasiado tempo pronunciando o seu nome coma para non darse por aludida. Ademais tiña que recoñecer que lle gustaban as súas pequenas sorpresas. Só para ela. Un breve instante que sabía tan doce coma as mellores flores. E despois, enterrarse de novo nas profundidades.

No exterior o río baixaba sereno. Quira intentou concentrarse no seu rumor para acalar o bulebule que xiraba e xiraba no seu abdome. Achegouse á beira. Se fose posible estaría namorada desas augas, desas pingas que a bicaban ata limpala e devolverlle as súas verdadeiras cores. Sentía como se coaba entre os poros da súa coiraza e cando os raios da lúa se reflectiron nela o seu escudo tinguiuse de azul. Ergueu a mirada e viu a Lupo que, cuberto de tons morados, brillaba coma un faro na escuridade.

Camiñaron en silencio. Entre eles xa non eran precisas as verbas. Ían paseniño, pois había tempo que as súas ás deixaran de voar. Agocháranas baixo a coiraza e alí agardaban a ser espertadas. Cando chegaron á linde do bosque, Quira non daba crédito ao que vían os seus ollos. Lupo sorría para si, sabía que ese sería un dos seus mellores agasallos.

A pantalla refulxía en branco agardando a que os espectadores se acomodasen na herba. Non había acontecemento máis esperado que o cinema ao ar libre do verán. Alí había tantos soños que cazar… Porque eses pequenos escaravellos eran os encargados de conseguir esas ilusións que nunca se chegarían a cumprir. Esas que moitos pensan que se perden, pero que en realidade son usadas polos seres do bosque para crear a súa cuberta e volverse máis fortes. Hai poucas cousas tan robustas coma un soño…

Os animais puxéronse a ver a película ao redor dunha morea de flocos de millo espallados pola a herba. Non tardaron en xuntarse un bo grupo de silenciosos insectos.  Quira mirou de esguello a Lupo e sentiu, por primeira vez en ducias de estacións, como as ás se remexían inquedas.

O filme rematou, os créditos desplazábanse pola tea veloces. Chegara a hora de regresar á beira do río. O camiño era longo, o peso que levaban consigo considerable e non querían que os primeiros raios do sol os alcanzase antes de chegar ao seu fogar. Ían cargados de soños caídos. Aínda que semelle triste, o certo é que para que poidan crearse novos soños antes teñen que desaparecer os vellos, por moi fermosos que sexan. Porque o son, por iso os escaravellos teñen as coirazas de tantas cores luminosas.

Esa noite custoulle despedirse de Lupo. Quizais debería saír con máis frecuencia das profundidades. Quen sabe, pode que unha noite conseguisen voar xuntos, aínda que fose con torpeza seguro que pagaría a pena. Quira, enleada nos seus pensamentos, volveu a mergullarse na soidade terra. Alí podería soñar con ás membranosas e engurradas mentres se protexía con soños perdidos.


Deixar un comentario

A manta tecida de soños

 

cristina_suspiria

Ilustración creada por Cristina Ramírez.

 

Ao amparo da manta decatouse de que precisaba reconstruírse. Non lembraba en que momento se borrara o horizonte, nin cando os folgos decidiran esvaecerse levándose con eles os pasos por dar. Porén sabía que fora desfacéndose lentamente igual que unha rocha que deixa que a auga a leve aos poucos .

As pegadas pasadas estaban claramente definidas de luces e sombras, mais alguén lle aconsellara que non se deixase levar por volver atrás, aínda que de esguello anhelaba a seguridade do coñecido. Xa non había volta atrás para ela. O ar atrancóuselle no peito mais, recoñecíase a ela mesma nese pasado inseguro? Sentíase neste fráxil presente? Intuíase nun futuro cheo de claroscuros, máis sombrío que con luces, que se entreabría diante dela?

Percibírase tantas veces vagar soa nas noites sen lúa, cal ánima en busca dunha Santa Compaña que sempre se lle escapa. Sen embargo  había quen nunca a deixaba soa, daba igual en que lado do espello se atopase. Os seus monstros sempre foran os seus mellores amigos, aínda que learan a súa cabeza de pesadelos por cumprir nos soños que algún día se farían realidade. Si, incluso cando enredaban os seus pés nas raíces centenarias das árbores que crecen entre a lama, ataban as súas mans a bolígrafos de tinta transparente incapaces de escribir, ou afogaban a súa voz en trementes palabras que se agochaban na punta da lingua, sempre estaban aí. A pesares de que se perdera no labirinto de roseiras, silvas e toxos polo que camiñaba intentando liberarse deles. Mais nos últimos tempos volvéranse un pouco silvestres de máis. Por iso deixara de mirar o seu reflexo, porque sabía que en realidade estaba composto polas sombras que se agochaban tras os seus ollos.

Claramente necesitaba atoparse de novo, e para iso tiña que sosegalos, volver camiñar diante deles ou como moito ao seu carón. Non lle quedaba outra que falar con Sigomesma. Suspirando entrecortadamente e cos ollos ben abertos mergullouse na manta que coidara os seus entresoños dende nena. Alí estaba a salvo, so tiña que seguir o camiño de lousas vermellas que latexaba o seu corazón.

Camiñou moitos días de lúa chea e noites de brillante sol. Con cada paso perdíase un pouco máis e atopábase máis pouco. Sentía como o vento estaba engaiolado no seu cabelo, como a marea alta se remexía nas súas pestanas, como as estrelas se murchaban nos seus beizos. Mentres, o seu corpo de pedra convertíase en area con cada pegada. Botaba de menos a Sigomesma, non tiña que habela desterrado.

Seguro que o fixeches? Estás convencida de que tes tanto poder como para deixarte ir? Sentada na area de desertos de neve comezaba a crer que toda ela era unha quimera. Agochada entre as sombras dos fíos atreveuse a levantar a mirada cara un horizonte no que o luscofusco non existía. Diante, firme, con apenas un mol sorriso Sigomesma observábaa cal sombra feita de luz. Ante o seu ollar, xuntas,  fóronse desfacendo como folerpas de cinza.

Espertou baixo a manta de rosas a salvo das luces, diante das sombras, sentindo que estaba feita de lumes e xeos, lista para recuperar o solpor.

 


Deixar un comentario

Os xardíns soñados

arborecaidaSoñou cun xardín. Sabía perfectamente de cal se trataba a pesar de que del só quedaban as brancas paredes que o pechaban. As árbores que antano suxeitaran á terra estaban caídas, cortadas, dispostas a converterse en leña. As macetas xa non estaban coma tampouco a herba que o cubría.

Agora todo era terra. Unha terra que chamou a súa atención, case coma berrando o seu nome. Húmida, profundamente arada, disposta a recibir, a soster un xardín máis forte. Viva. Aí estaba, esperando por sementes que a fixeran renacer. Quizais agardando por ela.


Deixar un comentario

A funámbula da corda de lá

tomaresoltar

“Tomar e Soltar”, Silvia Alfonso, 2011

A súa mirada perdíase no horizonte. As últimas horas do día facían xogo cuns ollos que miraban lonxe dos seus pés, coma se buscasen algo que semellaba agocharse dela. Algo que ía alén dos seus pasos, unhas pegadas esvaecidas no ar, que semellaban non ter importancia.

Sen dubidar colocou o esquerdo por diante. Os seus brazos estendíanse coma ás firmes e seguras. Facía tempo que perdera a longa vara que equilibraba as súas pisadas. Incluso o paraugas que aguantara tormentas e temporais fora esquecido non lembraba onde. Xa non os precisaba.

Apenas recordaba a rede de finos fíos que estendera baixo ela. Facía milenios que comezara a crebar ata deixar de existir. Mais xa daba igual. Só contaba a altura. Dende aí enriba podería comerse ese mundo que semellaba tan pequeno, tan distante… Para ela xa non tiña sentido, aí só quedaban candeas apagadas. Agora tiña que camiñar cara a suave liña do lusco fusco. Máis alá do solpor onde unhas voces chamaban por ela.

Outro paso. Os pés debuxaron un x flotante. Colocou as mans sobre as súas cadeiras con firmeza. Cada poro da súa pel reflectía determinación. E aínda así a súa mirada engurrouse. O seu peito balanceouse ao ritmo dun suspiro,  ao compás dun ar que murmuraba máis preto das estrelas que da area, e que xogaba tanto co seu cabelo de fogo coma cos seus pensamentos.

A corda, trenzada coas las atopadas nas súas viaxes pola terra abaneouse. Unha oscilación sutil que provocou unha descarga de electricidade que percorreu todo o seu corpo. Mordeu o beizo e a súa mirada tornouse terra.

Os ollos retornaron aos seus pés. Facía tanto que non os miraba que xa esquecera que os tiña. E sen embargo sostíñana. Observounos coma se fora a primeira vez que os vía. Torrados polo sol de ducias de amenceres non semellaban cansos. Porén…

Os seus brazos caeron nun suave vaivén. Os seus dedos anhelaban soster uns soños que xa esquecera. Moveu as súas mans con nerviosismo. Un paso en falso e acabaría no baleiro. Coa axilidade dun paxaro sentou na corda. Quizais debería buscar uns novos. Despoxarse das quimeras e recordar quen era. Que acontecería se en lugar de esvarar era ela a que se tiraba?

Sorrindo, balanceouse, alto, moi alto, como se estivera nun bambán. E de súpeto volveu a ser nena. Deixou que a corda se detivera. Pararse de cando en vez a gozar do que a envolve non estaba mal. Comezou a rir. Coa lixeireza e despreocupación dun gato con nove vidas, quizais sete, subiu de novo á corda. Os pés colocáronse formando dúas liñas paralelas perfectas.

Volveu a estender os brazos e, chiscándolle un ollo ao sol cómplice, saltou. E a nada non era negra. Se non dun verde tan brillante como unha folla que se empeña en saír en marzo, iluminada polas primeiras choivas da primavera. Enguliuna case con dozura, coma a terra que, en outono, agarda ás landras. E volveu sobre si mesma, coma quen nace de novo.


Deixar un comentario

Dúas

"Nunca es tarde"

“Nunca es tarde”, fotografía de Patricia Cortijo Oncala

Sentada no borde da cama que acababa de facer atou as zapatillas con forza. Un nó apertado difícil de desfacer. Unha dobre lazada, non perfecta, pero case. Ben ancorada á terra. Saíu da casa con pasos firmes, seguros, que se manterían aínda que o día se volvese gris e pesado.

Os seus beizos sempre bosquexaban un sorriso. Estaba convencida de que non había arma máis poderosa que esa, capaz de abrir calquera porta por moi fortemente pechada que parecese. Sen embargo, os seus ollos, profundos coma a selva máis verde, semellaban engulir a quen se atrevese a mergullarse, ou perderse, neles. So quen a coñecía de verdade sabía interpretar a conxunción máxica que se formaba entre a súa mirada e a súa boca, pois un sorriso podía atrapar o enfado máis grande e a serenidade do ollar ocultar unha dura loita de paixóns.

Pero moi poucos eran capaces de darse conta, porque ela, coma unha árbore vella, serena, cravaba os pés na terra. E detrás da súa mesa escoitaba e escoitaba aos demais nos seus bulicios interiores mentres ela, anoaba os seus, engaiolándoos tras barrotes de dúbidas, medos e inseguridades que nunca deixaba ver.

Ou case nunca. Ao chegar a noite, a lúa nova, cómplice, observaba ás agachadas como se preparaba para voar. Calzaba as zapatillas e, con delicadeza, anoábaas ao longo das súas pernas. Os cordóns eran coma unha suave caricia. A lazada non a aprisionaba. Máis ben todo o contrario, facíalle cóxegas que lle chegaban ao corazón, obrigándoa a soñar con longas ás tan negras como os seus zapatos de punta. Moitas queixaríanse da dureza dese calzado, pero ela, levaba tantos anos unida á terra, que os seus pés acadaran unha forza que se estendía, dende o chan ata as súas pernas.

Mirábase ao espello que colgaba torto na parede. E non se vía a ela. Ceibes, os cabelos escuros sumábanse ao roce da tea dos seus pés, seducindo a súa pel branca coma un mar de néboa. Entón izaba os brazos. Quen a vira non dubidaría que as xemas dos seus dedos acariñaban o ceo, coma se un fío invisible a suxeitara para que non tivese medo a caer.

O seu corpo era todo equilibrio. As luces e as sombras borraban a súa idade e mesturábanse en soños que pensaba cumprir aínda que fose máis alá da morte. O ar que penetraba no seu corpo, burbullaba en cada célula do seu ser, dándolle o ton livián suficiente para flotar coma se estivese nun mar en calma.

A súa postura distaba moito da rixidez que mantiña durante o día. O seu corpo ceibaba a súa alma a un tempo que o seu espírito desataba as súas ligaduras. Entón, seguindo o ritmo da música que nacía da súa cabeza os seus músculos mexíanse nun compás que moitos considerarían case tribal, mais que mesturaba dende cisnes grises, xeos agretados a espíritos invisibles que a elevaban coa lixeireza das plumas.

Ata que, exhausta, caía na cama, deslizándose, sen saber moi ben como entre as mantas, mentres as estrelas, ao outro lado do cristal, rían divertidas, orgullosas polos soños de danza que, inconscientemente, cada día se facían máis reais. Non hai máis imposibles que os que se pon unha mesma.

Á mañá seguinte, o espertador volvería a soar. As súas mans peitearían unha longa cola de cabalo antes de atar as súas zapatillas. E así, anoada toda ela, camiñaría firme e forte polas rúas ateigadas de xente, sen decatarse de que era un pouco máis libre.